Jednolita konwencja o środkach odurzających


Jednolita konwencja o środkach odurzających w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jednolita konwencja o środkach odurzających z 1961 roku (wraz z poprawką z 1972 roku) – umowa międzynarodowa, zawarta w celu ograniczenia dostępu do przetworów konopi (marihuana, haszysz itp.), kokainy (wraz z innymi estrami ekgoniny) i narkotyków opioidowych (morfina, heroina, kodeina itp.) w celach pozamedycznych. Zgodnie z wymogami art. 41 weszła w życie 30 dni po przystąpieniu bądź ratyfikacji przez 40 państw, co nastąpiło 13 grudnia 1964 r.

Depozytariuszem jest Sekretarz Generalny ONZ (art. 40). Jej stronami jest 186 państw[1]. Język autentyczny: angielski, chiński, francuski, hiszpański i rosyjski (art. 40). Spory rozstrzyga Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości, chyba że strony uzgodnią inny sposób (art. 48).

Środki objęte kontrolą klasyfikuje w czterech wykazach:

  • Wykaz I zawiera wszystkie środki objęte konwencją z wyjątkiem środków w wykazie II
  • Wykaz II zawiera kilka łagodniejszych opioidów (w tym kodeinę)
  • Wykaz III zawiera preparaty niektórych środków w wykazach I i II objęte kontrolą złagodzoną (np. kodeina z paracetamolem)
  • Wykaz IV to podzbiór wykazu I objęty kontrolą zaostrzoną, który uznano za nieposiadający zastosowania w leczeniu ludzi (w tym heroina, ale także marihuana, co budzi kontrowersje)

Wykazy są dostępne na "żółtej liście" Międzynarodowego Organu Kontroli Środków Odurzających (International Narcotics Control Board)[2].

Grupy I-N, II-N, III-N i IV-N na polskim Wykazie środków odurzających i substancji psychotropowych odpowiadają wspomnianym wykazom konwencji. Polski wykaz zawiera dodatkowo 16 roślin (zdelegalizowanych w 2009 roku w ramach "wojny z dopalaczami") oraz syntetyczne kannabinoidy (AM-694, CP 47,497 wraz z homologami, HU-210, RCS-4 oraz kilkanaście związków odkrytych przez Johna W. Huffmana, których oznaczenia zaczynają się akronimem JWH). Wszystkie te środki dopisano do grupy I-N. Brakuje tam natomiast maślanu dioksafetylu i oripawiny, które są w wykazie I Konwencji. Grupa III-N jest napisana od nowa, a grupa IV-N nie obejmuje alfa-metylotiofentanylu (który jest jedynie w I-N). (Stan na maj 2013).

Zobacz też | edytuj kod

Inne konwencje międzynarodowe:

Ustawodawstwo polskie:

Przypisy | edytuj kod

  1. Single Convention on Narcotic Drugs, 1961, as amended by the Protocol amending the Single Convention on Narcotic Drugs, 1961
  2. List of Narcotic Drugs under International Control

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Jednolita konwencja o środkach odurzających" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy