Jego ostatni ukłon (opowiadanie)


Jego ostatni ukłon (opowiadanie) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jego ostatni ukłon (ang. His Last Bow) – opowiadanie Arthura Conana Doyle’a z serii przygód Sherlocka Holmesa. Po raz pierwszy opublikowane we wrześniu 1917 w czasopismach „The Strand Magazine” (ilustracje Alfred Gilbert) i „The Collier’s Weekly Magazine” (ilustracje Frederic Dorr Steele). Następnie weszło do tomu pod tym samym tytułem Jego ostatni ukłon w październiku 1917 r. Znane też jako Ostatni ukłon, Pożegnalny ukłon i Jego ostatnie pociągnięcie smyczkiem.

Podobnie jak w Brylancie kardynała Mazariniego narracja trzecioosobowa, inaczej niż w większości przygód Holmesa, gdzie stosowana jest narracja pierwszoosobowa.

Szpieg Cesarstwa Niemieckiego, von Bork, zdobywa tajemnice państwowe Wielkiej Brytanii. 2 sierpnia 1914 zostaje uwięziony przez Holmesa, od lat przygotowującego jego demaskację.

Tytuł miał oznaczać koniec przygód detektywa, jednak czytelnicy ponownie wymusili na autorze napisanie kolejnych opowiadań.

Ekranizacje:

Przypisy | edytuj kod

  1. His Last Bow (1923)
  2. Двадцатый Век начинается

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Jego ostatni ukłon (opowiadanie)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy