Jegrzy


Jegrzy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Armia Cesarstwa Austriackiego:
Jegier (po lewej)
Żołnierz piechoty liniowej (po prawej)

Jegrzy (z niem. Jäger) – formacje lekkiej piechoty wykorzystywane w charakterze strzelców wyborowych i/lub zwiadowców w armiach Prus[a], Austrii oraz Rosji od XVIII w. do końca I wojny światowej.

Początkowo jegrzy specjalizowali się głównie w prowadzeniu celnego ognia z dużych odległości w odróżnieniu od piechoty liniowej prowadzącej zmasowany ogień salwowy na krótszych dystansach. Standardowo piechotę liniową wyposażano w długie gładkolufowe karabiny, zapewniające dużą (jak na tamte czasy) szybkostrzelność, jednak niską celność i donośność. Ze względu na specyfikę walki jegrzy zaopatrywani byli natomiast w sztucery wyposażone w lufy gwintowane (skrajnie zwiększające osiągi względem broni gładkolufowej), jednak bardziej kłopotliwe w ładowaniu (do gwintowanej lufy, pocisk należało wbijać za pomocą młotka i stempla).

Od II połowy XIX w. wraz z postępem technologicznym i masowym wyposażeniem żołnierzy wszystkich formacji w ujednolicone karabiny gwintowane, jegrzy stopniowo tracili funkcję strzelców wyborowych, przekształcając się w jednostki głównie zwiadowcze.

Jegrzy rekrutowani byli głównie spośród ludności wiejskiej z terenów słabo zurbanizowanych (ludzi na co dzień obytych z bronią palną np. myśliwych). Preferowano osoby jak na tamte czasy niewysokie (poniżej 160 cm wzrostu).[potrzebny przypis]

W armii niemieckiej w odróżnieniu od innych formacji piechoty, nakryciem głowy jegrów nie była pikielhauba, a czako[1].

Spis treści

Zobacz też | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Później również całego Cesarstwa Niemieckiego

Przypisy | edytuj kod

  1. Wystawa o broni i szczycieńskich strzelcach (pol.). Kurek Mazurski, 2017-04-11. [dostęp 2019-01-24].

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Jegrzy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy