Jerzy Bralczyk


Jerzy Bralczyk w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Głos Jerzego Bralczyka Jerzy Bralczyk J. Bralczyk, L. Kirwil i J. Czechowska, Festiwal Góry Literatury, 2018 J. Bralczyk, Festiwal Góry Literatury, 2017 J. Bralczyk, Festiwal Góry Literatury, 2017 Jerzy Bralczyk, Grzegorz Miecugow i Dorota Simonides[1]

Jerzy Bralczyk (ur. 23 maja 1947 w Ciechanowie) – polski językoznawca i gramatyk normatywny, profesor nauk humanistycznych, specjalista w zakresie języka mediów, reklamy i polityki. Jeden z najpopularniejszych autorytetów preskryptywnych w dziedzinie języka polskiego[2].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Tadeusza (1918–1996) i Jadwigi Bralczyk z domu Gołaszewskiej (1918–1998). Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego w Ciechanowie[3].

Jerzy Bralczyk doktoryzował się w 1973, habilitował w 1986, a tytuł profesorski uzyskał w 2000. Od 1999 wykłada na Uniwersytecie SWPS w Warszawie oraz w Instytucie Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego.

Jest członkiem Rady Języka Polskiego od 1996, czyli od początku jej istnienia, a od 2003 zasiada w jej prezydium (od 2007 jako wiceprzewodniczący[4]); w konsekwencji jest współodpowiedzialny m.in. za wszystkie uchwały ortograficzne Rady. Jest także członkiem Polskiego Towarzystwa Językoznawczego, Komitetu Językoznawstwa PAN, Rady Etyki i Ładu Informacyjnego przy Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie i Collegium Invisibile[5].

W TVP Polonia prowadził cotygodniowy program Mówi się (od 2001 do 2007) oraz w TVN Lingua we wtorki i czwartki[od kiedy?] audycję Na słówko. W Polskim Radiu prowadzi codzienną audycję Słowo o słowie. Pisze również felietony dla miesięcznika „Wiedza i Życie”. Układa lub prowadzi różne ogólnopolskie i regionalne dyktanda w Radiu i w Telewizji.

Jego hobby jest zbieranie wydań Pana Tadeusza oraz podręczników dobrego zachowania i mówienia[6].

Profesor Bralczyk odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi (1988) i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1998)[7].

Publikacje | edytuj kod

  • O języku polskiej propagandy politycznej lat siedemdziesiątych, Warszawa 1984
  • Przestrogi i porady językowe dla dziennikarzy, Warszawa 1984
  • Język na sprzedaż, Warszawa 1996
  • Mówi się. Porady językowe profesora Bralczyka, Warszawa 2001
  • O języku polskiej polityki lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, 2004
  • Leksykon zdań polskich, Warszawa 2004
  • Mój język prywatny, Warszawa 2004, Wydawnictwo Iskry
  • Leksykon nowych zdań polskich, Warszawa 2005
  • 444 zdania polskie, Warszawa 2007
  • Jeść, wyd. Bosz, Olszanica 2014
  • 500 zdań polskich, Warszawa 2015
  • W drogę, wyd. Bosz, Olszanica 2016
  • Trzy po 33, Warszawa 2016 (wspólnie z profesorami Miodkiem i Markowskim)
  • 1000 słów, Warszawa 2017

Przypisy | edytuj kod

  1. Podczas panelu dyskusyjnego Język polskiej polityki po 1989 roku w Senacie RP (2009)
  2. MaciejM. Rataj MaciejM., MałgorzataM. Rocławska-Daniluk MałgorzataM., Polish in supplementary schools in Great Britain: A case study of the Polish School of Manchester, „Beyond Philology”, 15 (1), Gdańsk: Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2018, s. 172, ISSN 1732-1220  (ang.).
  3. Znani absolwenci, „I Liceum Ogólnokształcące im. Zygmunta Krasińskiego w Ciechanowie” [dostęp 2018-12-01] .
  4. Rada Języka Polskiego: Historia Rady. [dostęp 2015-04-12].
  5. Lista tutorów Collegium Invisibile. ci.edu.pl. [dostęp 2 kwietnia 2011].
  6. O autorze. bralczyk.blog.polityka.pl. [dostęp 2012-09-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012−08—18)].
  7. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 listopada 1997 r. o nadaniu orderów (M.P. z 1998 r. nr 6, poz. 110).

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jerzy Bralczyk" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy