Jerzy Bujalski


Jerzy Bujalski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Marian Bujalski (ur. 2 lutego 1885 w Płocku, zm. 7 września 1942 w Oświęcimiu) – polski lekarz, żołnierz Legionów Polskich, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, kierownik resortu zdrowia publicznego w okresie II Rzeczypospolitej, dyrektor szpitala Ubezpieczalni Społecznej[1].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W 1903 ukończył gimnazjum w Warszawie i następnie rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Za działalność w organizacjach niepodległościowych (m.in. w PET i ZET) dwukrotnie relegowany ze studiów. W roku 1906 ostatecznie został skazany na wydalenie z granic Imperium Rosyjskiego. W tym samym roku podjął studia medyczne w Pradze, a potem na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, gdzie w 1911 uzyskał dyplom lekarski[2].

W 1908 rozpoczął działalność w Lidze Narodowej, został też komendantem naczelnym Polskiego Związku Wojskowego, który pomimo różnic ideowych, pozostawał w kontakcie ze środowiskiem Związku Walki Czynnej. Po wybuchu I wojny światowej został komisarzem Rządu Narodowego na powiat tarnowski. Później na mocy rozkazu Komendy Legionów Polskich został lekarzem 2 szwadronu kawalerii Legionów Polskich. W styczniu 1915 przeniesiono go jednak do odtworzonych szpitali w Konigsfeld i Dombo[2].

W maju 1915 został ponownie przeniesiony do Legionów, na stanowisko lekarza II dywizjonu kawalerii w stopniu porucznika lekarza. Po 22 grudnia 1915 najprawdopodobniej nie służył już w Legionach[2].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości służył w wojsku w czasie wojny polsko-bolszewickiej. Później zaangażował się w prace Narodowego Związku Robotniczego i Ligi Narodowej[3]. Od marca 1922 był związany z Ministerstwem Zdrowia Publicznego. Od 28 maja do 14 grudnia 1923 był kierownikiem tegoż resortu w rządzie Wincentego Witosa[2].

W 1939 – jako lekarz – brał udział w kampanii wrześniowej. Później, w czasie okupacji współpracował z Delegaturą Rządu na Kraj. 8 stycznia 1942 został aresztowany przez Gestapo i osadzony na Pawiaku. 17 kwietnia 1942 wysłany do Auschwitz, gdzie zginął 7 września 1942[2]. Jego symboliczny grób znajduje się na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 289-1-4)[4].

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Leon Wanat, Za murami Pawiaka, Warszawa 1985, s. 349.
  2. a b c d e Żołnierze Niepodległości. Bujalski Jerzy Wacław Maria, Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku [dostęp 2020-05-06] .
  3. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 571.
  4. Cmentarz Stare Powązki: Czesław Bujalski, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-05-24] .
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 17.
  6. Odznaczenia Krzyżem i Medalem Niepodległości. „Słowo Polskie”, s. 8, Nr 104 z 17 kwietnia 1931. 

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jerzy Bujalski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy