Jerzy Chabelski


Jerzy Chabelski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Chabelski (ur. 22 października 1924 w Łodzi, zm. 31 grudnia 1978[1]) – polski funkcjonariusz partyjny, urzędnik konsularny i państwowy.

Syn Franciszka. W latach okupacji był zatrudniony na robotach przymusowych w rolnictwie, a następnie w fabryce obuwia. W 1945 wstąpił do ZWM. Od 1948 był członkiem ZMP, zaś od sierpnia 1949 członkiem PZPR. Zajmował funkcje w aparacie młodzieżowym – był przewodniczącym Zarządu Dzielnicowego ZMP Łódź-Staromiejska (1948–1951), słuchaczem Centralnej Szkoły Komsomołu (Центральная школа комсомола) w Moskwie (1951–1952), kierownikiem Wydziału Robotniczego Zarządu Głównego ZMP (1952–1953), przewodniczącym Zarządu Łódzkiego ZMP (1953–1956). Przeszedł do aparatu partyjnego, będąc zatrudnionym w charakterze pracownika Komitetu Łódzkiego PZPR (1956–1959), funkcję sekretarza organizacyjnego Komitetu Dzielnicowego Łódź-Śródmieście (1959–1960), I sekretarzem tegoż komitetu (1960–1971), sekretarzem propagandy KŁ (1971–1974). W międzyczasie ukończył pedagogikę na Uniwersytecie Łódzkim (1969). Po przejściu do służby zagranicznej był konsulem generalnym w Leningradzie (1974–1978). Na koniec swojej kariery władze powierzyły mu funkcję dyrektora Departamentu Współpracy Kulturalnej z Zagranicą Ministerstwa Kultury i Sztuki (1978).

Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim, Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką im. Janka Krasickiego, Honorową Odznaką Miasta Łodzi[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Jerzy Chabelski (nekrolog), „Dziennik Popularny”, nr 3 (9179), bc.wbp.lodz.pl, Łódź , 4 stycznia 1979, s. 2 [dostęp 2018-03-08] .

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Jerzy Chabelski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy