Jerzy Hagmajer


Jerzy Hagmajer w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób lekarza i polityka Jerzego Hagmajera na Starych Powązkach w Warszawie Grób lekarza i polityka Jerzego Hagmajera na Starych Powązkach w Warszawie

Jerzy Hagmajer, ps. Kiejstut (ur. 8 grudnia 1913 w Warszawie, zm. 26 grudnia 1998 tamże) – polski chirurg, działacz społeczny, działacz ruchu narodowego, obrońca Warszawy we wrześniu 1939. Zastępca komendanta głównego Konfederacji Narodu Bolesława Piaseckiego, porucznik Armii Krajowej, więzień Pawiaka.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Ukończył Szkołę Podstawową nr 54 w Warszawie (na Pradze), a następnie Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego. Maturę zdał w 1931. Był członkiem Obozu Wielkiej Polski, Obozu Narodowo-Radykalnego i Ruchu Narodowo-Radykalnego. Działał w konspiracji, był więziony m.in. w Berezie Kartuskiej (w 1934). Został stamtąd wypuszczony po interwencji matki – działaczki PPS – u Józefa Piłsudskiego[1]. W 1939 ukończył studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego.

Po wybuchu II wojny światowej należał do podziemnej organizacji „Pobudka”, będąc członkiem jej kierownictwa i redaktorem technicznym tytułu o tej samej nazwie[2]. Od 1941 był członkiem Konfederacji Narodu. Więziony w więzieniu na Pawiaku od października 1941 do czerwca 1942. Od lutego 1943 zastępca komendanta głównego Konfederacji Narodu, kierował organizacją po nieobecność B. Piaseckiego w Warszawie. W powstaniu warszawskim walczył w Zgrupowaniu „Radosław”, pracował w Szpitalu Karola i Marii, następnie w Szpitalu Wolskim. Wyszedł z Warszawy z rannymi.

Po upadku powstania z grupą lekarzy wojskowych: Janem Mazurkiewiczem „Radosławem”, dr Chodorowskim oraz Henrykiem Bukowieckim tworzy w Częstochowie w pomieszczeniach przekazanych przez zakon paulinów szpital nazwany Szpitalem Warszawskim. Działacz Organizacji „Nie” od 1945.

W latach 1945–1980 lekarz w Szpitalu Praskim, także zastępca ordynatora III oddziału chirurgicznego oraz dyrektor tej placówki. Współzałożyciel i pierwszy dyrektor Liceum pw. św. Augustyna w Warszawie (1949-1950).

Współzałożyciel tygodnika „Dziś i Jutro” oraz Stowarzyszenia PAX (przez wiele lat wiceprzewodniczący). Redaktor tygodnika „Kierunki”. Z ramienia PAX poseł na Sejm PRL III, IV, V i VI kadencji. Został pochowany na warszawskich Powązkach (kwatera 163-3-21/22)[3].

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Wojciech Muszyński, Ruch Narodowo-Radykalny, [w:] Zygmunt Przetakiewicz, Od ONR-u do PAX-u, wyd. 2 popr. i zm., Wydawnictwo Prasy Lokalnej, Warszawa 2010, s. 178.
  2. Wojciech Muszyński, Konfederacja Narodu, [w:] Encyklopedia „Białych Plam”, t. 9, Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne, Radom 2002, s. 304.
  3. Cmentarz Stare Powązki: HAGMAJEROWIE, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-05-15] .
  4. a b Profil na stronie Biblioteki Sejmowej.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jerzy Hagmajer" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy