Jerzy Jarosz (generał)


Jerzy Jarosz (generał) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Bronisław Jarosz (ur. 18 sierpnia 1931 w Nagawczynie) – generał brygady Wojska Polskiego, członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Anny i Tadeusza. W latach 1949–1951 był podchorążym Oficerskiej Szkoły Piechoty Nr 1 we Wrocławiu. Po ukończeniu szkoły został przydzielony do 97 pp w Przemyślu i wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu moździerzy. W 1952 został przeniesiony do 37 pp w Gliwicach i wyznaczony na stanowisko dowódcy kompanii moździerzy. W latach 1954–1957 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Po ukończeniu studiów, jako oficer dyplomowany, dowodził batalionem piechoty w 4 Pułku Zmechanizowanym w Kielcach. 12 kwietnia 1963 został dowódcą 10 Batalionu Powietrznodesantowego w Oświęcimiu. W 1967 został przeniesiony na stanowisko dowódcy 16 Kołobrzeskiego Batalionu Powietrznodesantowego w Krakowie. Od 1968 do 1972 był attaché wojskowym, morskim i lotniczym PRL w Brukseli[1]. W 1972 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej do spraw liniowych w Krakowie, a w następnym roku szefa sztabu – zastępcy dowódcy tego związku taktycznego. W okresie od 26 listopada 1973 do 15 maja 1974 dowodził I zmianą Polskiej Wojskowej Jednostki Specjalnej w Doraźnych Sił Zbrojnych Organizacji Narodów Zjednoczonych na Bliskim Wschodzie.

W latach 1974–1976 był słuchaczem Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimenta Woroszyłowa w Moskwie. W październiku 1976 objął dowództwo 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie. W październiku 1978 został awansowany przez Radę Państwa PRL na generała brygady. 31 grudnia 1984 roku obowiązki dowódcy przekazał płk. dypl. Zenonowi Poznańskiemu, a sam objął stanowisko zastępcy dowódcy Warszawski Okręg Wojskowego do spraw Obrony Terytorialnej w Warszawie. W 1989 został komendantem głównym Ochotniczych Hufców Pracy.

W okresie od maja 1990 do stycznia 1992 był pierwszym Komendantem Głównym Żandarmerii Wojskowej w Warszawie.

20 lutego 1992 został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony w stan spoczynku.

Od 1959 członek PZPR.

Awanse[1] | edytuj kod

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Order Sztandaru Pracy II klasy, Krzyż Kawalerski i Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Złoty Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny, Złoty Medal Za zasługi dla obronności kraju, wpis do „Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich” (11 października 1974).

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Informacje w BIP IPN. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2018-11-16].

Bibliografia | edytuj kod

  • Jan Wincewicz, Dowódcy Żandarmerii Wojskowej III RP w: 15 lat Żandarmerii Wojskowej III RP, Fundacja Polonia Militaris, Warszawa 2005, ​ISBN 83-921076-7-5​.
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 68-71.
Na podstawie artykułu: "Jerzy Jarosz (generał)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy