Jerzy Jasiewicz


Jerzy Jasiewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Jasiewicz (ur. 24 listopada 1900 w Łomży, zm. 17 maja 1979 w Warszawie) – major kawalerii Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Jerzy Jasiewicz urodził się 24 listopada 1900 roku w Łomży, w rodzinie Stanisława herbu Rawicz (1850–1917) i Jadwigi Dunin-Brzezińskiej herbu Łabędź (1870–1956), jako szósty z dziewięciorga rodzeństwa. Był młodszym bratem pułkownika Wincentego Jasiewicza.

W 1918 ukończył Korpus Kadetów w Połtawie. Walczył w Armii Ochotniczej Denikina.

25 lipca 1920 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 2 pułku Ułanów Grochowskich. W dniach 10–11 października 1920 roku w walkach pod wsią Baranowska Rudnia okrążony z oddziałem, przedostał się do pułku, wywołując zamieszanie w szeregach nieprzyjaciela i powstrzymując jego kontratak. Został za to odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[1].

Od 14 lutego do 21 czerwca 1921 roku był słuchaczem 38. klasy Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie[2]. 3 marca 1922 roku Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz mianował go podporucznikiem z dniem 1 listopada 1921 roku w korpusie oficerów jazdy i wcielił do 2 pułku Ułanów Grochowskich[3]. 17 listopada 1923 roku został awansowany do stopnia porucznika. W 1926 roku został wyznaczony na stanowisko instruktora w Szkole Podoficerów Zawodowych Kawalerii w Jaworowie. 23 sierpnia 1929 roku otrzymał przeniesienie do 3 pułku Ułanów Śląskich w Tarnowskich Górach[4]. We wrześniu 1930 roku został przeniesiony do 1 dywizjonu samochodów pancernych w Brześciu[5], a z dniem 1 września 1931 roku do 4 dywizjonu pancernego w Brześciu[6]. 17 grudnia 1931 roku został awansowany do stopnia rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 23. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[7]. Od 1934 roku dowódca szwadronu w 12 pułku Ułanów Podolskich[8]. W lipcu 1938 roku został przeniesiony do dywizjonu rozpoznawczego 10 Brygady Kawalerii w Rzeszowie na stanowisko dowódcy szwadronu strzeleckiego. W grudniu 1938 roku został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy dywizjonu[9]. Na majora awansował ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku. W sierpniu 1939 roku został instruktorem w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu.

Podczas wojny obronnej 1939 dowodził oddziałem wydzielonym grupy kawalerii płk. Tadeusza Komorowskiego. Za udział w walkach wrześniowych 11 listopada 1948 roku został odznaczony przez Biuro Kapituły Virtuti Militari w Londynie Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari. Ciężko ranny, trafił do szpitala, a od 1941 przebywał w obozach jenieckich. Najpierw w Stalagu XXI-A a następnie w Oflagu II C Woldenberg, nr jeniecki 6933[10]. W styczniu 1945 opuścił oflag. Przeniesiony do rezerwy, osiadł w Gnieźnie, a w 1963 roku w Warszawie, gdzie zmarł i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 346 wprost-1-6)[11]. Był żonaty, miał 2 córki.

Przypisy | edytuj kod

  1. Dekret Wodza Naczelnego L. 3112 z 30 czerwca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 28, poz. 1116)
  2. Księga pamiątkowa 1830 – 29 XI 1930. Szkice z dziejów szkół piechoty polskiej, Szkoła Podchorążych Piechoty, Ostrów-Komorowo 1930, s. 461.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 25 marca 1922 roku, s. 242.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 295.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 298.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 348.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 18 grudnia 1931 roku, s. 401.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 161.
  9. Nowak 1999 ↓, s. 13, 27, 33.
  10. straty osobowe - Szukaj w bazie, www.straty.pl [dostęp 2018-10-06]  (pol.).
  11. Cmentarz Stare Powązki: ELEONORA KOWALEWSKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-11-19] .

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Jerzy Jasiewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy