Jerzy Kilanowicz


Jerzy Kilanowicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Kilanowicz pseud. Maciek (ur. 29 lipca 1918, zm. 7 sierpnia 1978 w Warszawie) – działacz komunistyczny, oficer GL-AL, major UB, pułkownik WP.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Grób Jerzego Kilanowicza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Syn Szczepana, brat Stefana znanego jako Grzegorz Korczyński. W drugiej połowie lat 30. działał w KZMP, w 1942 wstąpił do GL i PPR. Wspólnie z bratem organizował oddziały partyzantki komunistycznej na Lubelszczyźnie. Oficer Sztabu Głównego GL–AL, od lipca 1944 porucznik i oficer bezpieczeństwa w sztabie Obwodu II AL. Po wojnie w Urzędzie Bezpieczeństwa, od 10 kwietnia do 24 lipca 1945 szef WUBP w Szczecinie i jednocześnie zastępca szefa Powiatowego UBP w Szczecinie w stopniu kapitana, później do końca listopada 1945 szef Miejskiego UBP w Szczecinie. W MBP pracował do 1947. W pierwszej połowie lat 50. w związku z uwięzieniem brata był represjonowany, po październiku 1956 wrócił do wojska, mianowany pułkownikiem, był attaché morskim w Kanadzie i attaché wojskowym, morskim i lotniczym w Egipcie i Libanie. Był odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy i Złotym Krzyżem Zasługi (15 listopada 1946)[1]. Pochowany na wojskowych Powązkach (kwatera C35-4-3)[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. M.P. nr 25 z 24 lutego 1947, poz. 141, poz. 4.
  2. Wyszukiwarka cmentarna - warszawskie cmentarze

Bibliografia | edytuj kod

  • Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 3, Warszawa 1992.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Jerzy Kilanowicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy