Jerzy Kryszak


Jerzy Kryszak w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania W Stopnicy, 30 sierpnia 2009

Jerzy Kryszak (ur. 24 kwietnia 1950 w Kaliszu) – polski aktor teatralny, filmowy i dubbingowy, satyryk i artysta kabaretowy.


Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Wczesne lata | edytuj kod

Urodził się i wychował w Kaliszu, gdzie w latach 1964–1968 uczęszczał do I Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Asnyka[1]. W 1974 ukończył studia na Wydziale Aktorskim krakowskiej PWST[2].

Kariera | edytuj kod

W 1974 otrzymał angaż w krakowskim Teatrze Słowackiego, gdzie zadebiutował w roli Króla w spektaklu Witkacego Metafizyka dwógłowego cielęcia w reżyserii Jerzego Golińskiego. W 1978 przeniósł się do warszawskiego Teatru Ateneum, gdzie w 1983 zagrał Hamleta. Z Ateneum związany był do roku 1993.

Po debiucie na kinowym ekranie w dramacie wojennym Jana Łomnickiego Ocalić miasto (1976) i filmie biograficznym Haakona Sandøya Dagny (1976) opowiadającym o życiu Dagny Juel, zagrał postać Ryśka Przybylskiego w Wodzireju (1977) Feliksa Falka. Można go było także zobaczyć potem w Aktorach prowincjonalnych (1978) Agnieszki Holland, Wyroku śmierci (1980) Witolda Orzechowskiego i Thais (1983) Ryszarda Bera. W 1984 otrzymał Nagrodę II stopnia Przewodniczącego Komitetu do spraw Radia i Telewizji za twórczość i działalność radiową i telewizyjną: za kreacje aktorskie w spektaklach Teatru Telewizji[3]. Występował też w wielu serialach, w tym Popielec (1982), Tulipan (1986) czy Kanclerz (1989). Jednak największą sympatię wśród telewidzów zyskał jako doktor Zdzisław Kołek z serialu komediowego Stanisława Barei Alternatywy 4 (1983).

Na początku lat 90. XX wieku ostatecznie rozstał się z teatrem i rozpoczął karierę jako artysta kabaretowy i osobowość telewizyjna. W 1991 odebrał Wiktora dla osobowości telewizyjnej[3]. W latach 1991–1994 współprowadził kabaret polityczny Polskie zoo. W 1995 zdobył Złotą Odznakę w plebiscycie „Tele Rzeczpospolitej”: „Złota piątka”[3]. Występował w programie Janusza Zaorskiego HBO na stojaka! (1998) emitowanym na antenie HBO[4][5]. Współtworzył programy rozrywkowe – Mój pierwszy raz (2005-2007), Dzień kangura (2007) wraz z Agatą Młynarską w Polsacie i Uważaj na kioskarza (2009) w TVP2.

W 2008 został zaproszony jako gość programu Piotr Bałtroczyk na żywo, a w 2009 wraz z Piotrem Bałtroczykiem i Olafem Lubaszenką prowadził Sopocką Noc Kabaretową.

Jako artysta kabaretowy występował w monologach, specjalizował się w parodii naśladując głosy znanych osób, m.in. Lecha Wałęsy, Adama Michnika, Tadeusza Mazowieckiego, Andrzeja Leppera, Wojciecha Jaruzelskiego czy Jana Pawła II[3].

Zajął się też dubbingiem, a swojego głosu użyczył w takich produkcjach filmowych jak Stuart Malutki 2 (2002), Iniemamocni (2004), 7 krasnoludków – historia prawdziwa (2004), Zebra z klasą (2005), Kurczak Mały (2005), Auta (2006), Asterix na olimpiadzie (2008), Auta 2 (2011) czy Pszczółka Maja (2014)[6].

Działalność fotograficzna | edytuj kod

Jerzy Kryszak do swojego dorobku artystycznego dołożył także wystawy fotograficzne. Pierwsza z nich odbyła się w Muzeum Okręgowym w Toruniu od 2 do 30 grudnia 2016. Wówczas zaprezentował fotografie przedstawiające głównie owady i kwiaty. Artysta ukazując swoje prace został wyróżniony i nagrodzony w konkursie fotograficznym „Na ścieżkach natury”. Konkurs ten został zorganizowany przez Ogród Zoobotaniczny w Toruniu w ramach IX Międzynarodowego Festiwalu Fotografii i Filmu Przyrodniczej „Sztuka Natury” 2016[7][8].

Druga wystawa Kryszaka Scena na dole, czyli na czworakach prezentowana była od 8 marca do 5 kwietnia 2020. Wystawa znajdowała się w Polskiej Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie. Przez 4 lata przerwy Jerzy zebrał wystarczającą liczbę fotografii, aby zaprezentować aż 50 z nich. Wystawa tak jak za pierwszym razem obejmowała świat najmniejszych owadów oraz roślin[9].

Życie prywatne | edytuj kod

Podczas studiów ożenił się z Anną Chitro, aktorką z serialu Alternatywy 4, z którą się rozwiódł. Drugą żoną była Tatiana Kołodziejska. Ma z nią syna Pawła. Następnie związał się z Agnieszką Kryszak, z którą ma synów: Kubę i Kamila[10].

Filmografia | edytuj kod

Filmy fabularne | edytuj kod

Seriale TV | edytuj kod

Polski dubbing | edytuj kod

Gry komputerowe | edytuj kod

Nagrody i odznaczenia | edytuj kod

  • 1984 – Nagroda II stopnia Przewodniczącego Komitetu do spraw Radia i Telewizji za twórczość i działalność radiową i telewizyjną: za kreacje aktorskie w spektaklach Teatru Telewizji[3]
  • 1991 – Wiktor – nagroda dla telewizyjnej osobowości[3]
  • 1995 – Złota Odznaka w plebiscycie „Tele Rzeczpospolitej”: „Złota piątka”[3]

Przypisy | edytuj kod

  1. I Liceum Ogólnokształcące im. Adama Asnyka (pol.). nk.pl. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)].
  2. Jakub Zagalski (2020-03-07): Jerzy Kryszak: nieśmiały satyryk, który boi się przyszłości (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)].
  3. a b c d e f g Jerzy Kryszak (pol.). Interia.pl. [dostęp 2020-03-08].
  4. HBO na Stojaka. Część 1-3 (DVD) (pol.). Empik. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)].
  5. HBO na stojaka, cz. 1 (pol.). Interia.pl. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)].
  6. Pszczółka Maja. Film - obsada, aktorzy, „Tele Magazyn” [dostęp 2020-03-08] [zarchiwizowane z adresu 2019-12-08]  (pol.).
  7. Na czworakach. Fotografie Jerzego Kryszaka (pol.). „Nasze Miasto”. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)].
  8. Jerzy Kryszak w Toruniu zaprezentuje swoje fotografie (pol.). „Nowości: Dziennik Toruński”. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)].
  9. „Scena na dole, czyli na czworakach” (pol.). Muzeum Ziemi. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)].
  10. Jerzy Kryszak chroni swoją prywatność (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jerzy Kryszak" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy