Jerzy Kulej


Jerzy Kulej w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Zdzisław Kulej (ur. 19 października 1940 w Częstochowie[1], zm. 13 lipca 2012 w Warszawie[2]) – polski bokser, dwukrotny mistrz olimpijski, komentator sportowy, poseł na Sejm RP IV kadencji.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Kariera sportowa | edytuj kod

Jerzy Kulej Jerzy Kulej w 1963 (z prawej) Jerzy Kulej na podium LIO w Tokio (1964) Jerzy Kulej i Andrzej Kostyra jako komentatorzy sportowi (2011) Pogrzeb Jerzego Kuleja w 2012 (asysta honorowa PKOL-u) Grób Jerzego Kuleja (2014) Kopia medalu i autografu w Alei Gwiazd Sportu w Dziwnowie

W wieku 12 lat poznał trenera boksu Wincentego Szyińskiego, który jednak nie zezwolił mu wówczas na treningi z uwagi na zbyt młody wiek[3]. Karierę boksera rozpoczął cztery lata później w 1955 w Starcie Częstochowa. W 1958 zadebiutował w reprezentacji Polski, której trenerem był wówczas Feliks Stamm. W 1963 na mistrzostwach Europy w Moskwie wywalczył złoty medal w wadze lekkopółśredniej, pokonując obrońcę złotego medalu Aloizsa Tumiņša z ZSRR.

Pierwszy złoty medal olimpijski wywalczył na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio w 1964. W walce finałowej pokonał reprezentanta ZSRR Jewgienija Frołowa. W 1965 ponownie został mistrzem Europy, a w 1967 wicemistrzem.

Na olimpiadzie w Meksyku powtórzył sukces z Tokio i po pojedynku z Kubańczykiem Enrique Regüeiferosem zdobył drugi złoty medal (wygrał stosunkiem głosów 3:2 przy punktacji sędziów 59:58, 60:59, 60:59, 59:60, 59:60).

W trakcie kariery bokserskiej stoczył 348 walk, 317 wygrał, 6 zremisował i 25 przegrał.

Działalność zawodowa i polityczna | edytuj kod

Był pracownikiem Komendy Stołecznej Milicji Obywatelskiej w Warszawie w latach 1962–1972, gdzie doszedł do stopnia kapitana MO[4]. W 1972 ukończył studia na Wydziale Nauczycielsko-Trenerskim Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. W tym samym roku odszedł z Milicji Obywatelskiej, której był formalnie funkcjonariuszem jako zawodnik Gwardii Warszawa.

Od 1975 do 1990 należał do PZPR. W wyborach parlamentarnych w 1991 i 1993 kandydował do Sejmu (odpowiednio z listy Polskiej Partii Przyjaciół Piwa oraz Samoobrony – Leppera).

W latach 2001–2005 był posłem na Sejm wybranym z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej z okręgu warszawskiego. W 2004 przeszedł do Socjaldemokracji Polskiej, w 2005 bezskutecznie z jej ramienia ubiegał się o reelekcję w wyborach parlamentarnych.

Od lat 90. wspierał zawodników Mazura Ełk, okazyjnie ich trenując[5].

Pracował również jako komentator sportowy m.in. na antenie Polsatu Sport. Był konsultantem przy produkcji Ogniem i mieczem oraz serialu pod tym samym tytułem (1999–2000), wystąpił gościnnie m.in. w Przepraszam, czy tu biją? (1976) i Papa Stamm (1978)[6]. W 1996 opublikował swoją autobiografię Jerzy Kulej – dwie strony medalu.

10 grudnia 2011 doznał rozległego zawału serca[7]. Siedem miesięcy później zmarł w Mazowieckim Szpitalu Bródnowskim[2]. Bezpośrednią przyczyną zgonu była choroba nowotworowa[8]. Uroczystości pogrzebowe Jerzego Kuleja odbyły się 20 lipca 2012 w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie z udziałem przedstawicieli władz państwowych, a także ludzi sportu i kultury. Pochowany został w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[9] (kwatera G-tuje-4)[10].

Odznaczenia, wyróżnienia i upamiętnienie | edytuj kod

Otrzymał Złotą odznakę im. Janka Krasickiego, czterokrotnie Złoty Medal za Wybitne Osiągnięcia Sportowe, odznaki Mistrz Sportu i Zasłużony Mistrz Sportu, Złoty Krzyż Zasługi, a Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[11] został odznaczony przez Radę Państwa w 1968.

W 1998, za wybitne zasługi dla ruchu olimpijskiego, za działalność na rzecz rozwoju i propagowania kultury fizycznej oraz osiągnięcia sportowe, został odznaczony przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[12]. W 1995 otrzymał Nagrodę im. Aleksandra Rekszy.

W 2017 jego imieniem nazwano rondo w rodzinnej Częstochowie[13].

Odniesienia w kulturze masowej | edytuj kod

W pierwszym odcinku serialu telewizyjnego Sposób na Alcybiadesa z 2001 jeden z bohaterów Jacek „Słaby” Słabiński, zapytany przez psychologa Jacka Stanisława Karwida o najpiękniejszy dzień w życiu, odpowiada, iż był to dzień zdobycia przez Jerzego Kuleja złotego medalu na igrzyskach olimpijskich w 1968.

Przypisy | edytuj kod

  1. Piotr Osmólski: Leksykon boksu. Warszawa: Sport i Turystyka, 1989, s. 84. ISBN 83-217-2680-1.
  2. a b Nie żyje Jerzy Kulej. tvn24.pl, 2012-07-13. [dostęp 2012-07-13].
  3. Jerzy Kulej. legendyboksu.pl. [dostęp 2012-07-14].
  4. Kto jest kim w Polsce 1984. Warszawa: Interpress, 1984, s. 490.
  5. Jerzy Kulej nie żyje. wm.pl, 2012-07-13. [dostęp 2012-07-15].
  6. Jerzy Kulej w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2012-07-13].
  7. Jerzy Kulej rozpoczyna rehabilitację neurologiczną. interia.pl, 2012-01-02. [dostęp 2012-07-27].
  8. Rafał Tymiński, Maciej Petruczenko: Powalił go nowotwór. przegladsportowy.pl, 2012-07-14. [dostęp 2012-07-14].
  9. Pogrzeb Jerzego Kuleja. „Stamm tworzy w niebie drużynę marzeń”. dziennik.pl, 2012-07-20. [dostęp 2012-07-20].
  10. Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-12-10].
  11. Kto jest kim w Polsce 1989. Warszawa: Interpress, 1989, s. 665.
  12. M.P. z 1999 r. nr 6, poz. 68
  13. W Częstochowie mamy rondo Jerzego Kuleja. PiS był przeciw. wyborcza.pl, 2017-04-25. [dostęp 2017-04-27].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jerzy Kulej" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy