Jerzy Młokosiewicz


Jerzy Młokosiewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Jerzego Młokosiewicza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Jerzy Kazimierz Młokosiewicz, ps. „Wolski” (ur. 14 grudnia 1923 w Strzałkowie[1], zm. 31 stycznia 1995[2]) – polski urzędnik państwowy, wieloletni pracownik Narodowego Banku Polskiego, wiceminister finansów (1977–1981), uczestnik powstania warszawskiego.

Życiorys | edytuj kod

Był synem Kazimierza (1893–1945) i Zofii z domu Skirmunt herbu Dąb (1900–1969)[3]. W czasie powstania warszawskiego walczył w batalionie „Bałtyk” Zgrupowania Pułku „Baszta” (ranny, stracił lewą rękę[4]). Po II wojnie światowej powrócił do Wielkopolski, gdzie od 1945 działał w Związku Młodzieży Demokratycznej[5], z którym w 1948 przystąpił do Związku Młodzieży Polskiej. Został absolwentem Wydziału Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. Od 1947 działał w Stronnictwie Demokratycznym. Pracował w Narodowym Banku Polskim, będąc m.in. dyrektorem oddziału w Słupcy. Od 1954 do 1963 przewodniczył Zarządowi Powiatowemu Ligi Obrony Kraju w Słupcy. Działał społecznie na terenie miasta, zainicjował m.in. budowę przystani nad jeziorem miejskim. W latach 1969–1970 zasiadał w prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu[6]. Od 1974 do 1981 sprawował stanowisko wiceprezesa Centralnego Związku Rzemiosła. W 1977 uzyskał nominację na funkcję wiceministra (podsekretarza stanu) w resorcie finansów z ramienia Stronnictwa Demokratycznego, którą pełnił do 1981. W Stronnictwie sprawował m.in. funkcję przewodniczącego Stołecznego Komitetu (1981–1985) i następnie członka Centralnej Komisji Rewizyjnej partii, działał również w Zespole Seniorów przy SK SD. Należał do działaczy ZBoWiD.

W wolnej Polsce był m.in. prezesem Stowarzyszenia Kombatantów Pułku „Baszta”[7], Środowiska Żołnierzy Pułku AK Baszta i innych Mokotowskich Oddziałów Powstańczych, a także prezesem zarządu Fundacji „Wystawa Warszawa Walczy 1939–1945”[8]. Poświęcił się upamiętnianiu powstańców walczących na Mokotowie, z jego inicjatywy wzniesiono dwa monumenty – w Parku Dreszera i przy ul. Dworkowej – nawiązujące do walk powstańczych.

Żonaty z Marią z Plewińskich (1922–1997), miał dwóch synów: Grzegorza (ur. 1951) i Marię Borkowską (ur. 1960). Zmarł w 1995, został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A 3 Tuje rz. 2 m. 41)[9].

Odznaczony m.in. Krzyżami Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Warszawskim Krzyżem Powstańczym oraz Krzyżem Armii Krajowej[10], Odznaką „Zasłużonemu Działaczowi Stronnictwa Demokratycznego”[11].

Przypisy | edytuj kod

  1. Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego. Tom 6, Wydawnictwo Bellona, s. 208.
  2. Almanach wiedzy powszechnej. 1995/96, Wydawnictwo Skrzydła, Warszawa 1995, s. 78.
  3. Informacje na stronie sejm-wielki.pl.
  4. Lesław M. Bartelski, Pułk AK „Baszta”, Warszawa 1990, s. 420; Lesław M. Bartelski, Mokotów 1944, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1986, s. 553.
  5. Eugeniusz Dałek, Edmund Makowski, Demokratyczne organizacje młodzieżowe w Wielkopolsce 1945–1948, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1973, s. 146, 161.
  6. (red. Stanisław Kłys), Wojewódzkie organy administracji państwowej w Poznaniu 1945–1985: struktury organizacyjne i zarys kompetencji: opracowanie zbiorowe, Urząd Wojewódzki w Poznaniu, Archiwum Państwowe w Poznaniu, Poznań 1986, s. 113.
  7. Po pół wieku, „Gazeta Stołeczna”. nr 177 z 1 sierpnia 1944, s. 3.
  8. Gazeta Stołeczna”. nr 28 z 2 lutego 1995, s. 10 (nekrolog).
  9. Wyszukiwarka grobów w Warszawie.
  10. „Gazeta Stołeczna”. nr 30 z 4–5 lutego 1995, s. 19; „Życie Warszawy”. nr 33 z 3 lutego 1995, s. 16.
  11. Kurier Polski”. nr 72 z 12–14 kwietnia 1985, s. 5.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Jerzy Młokosiewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy