Jerzy Miller (polityk)


Jerzy Miller (polityk) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Miller (ur. 7 czerwca 1952 w Krakowie) – polski urzędnik państwowy i samorządowy.

W latach 1998–2000 podsekretarz i sekretarz stanu w Ministerstwie Finansów, w 2003 prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w latach 2004–2006 prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, w latach 2006–2007 zastępca prezydenta m.st. Warszawy, w latach 2007–2009 i 2011–2015 wojewoda małopolski, w latach 2009–2011 minister spraw wewnętrznych i administracji.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Ukończył studia na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie ze specjalizacją automatyka cyfrowa[1]. Po studiach pracował w Instytucie Obróbki Skrawaniem, gdzie zajmował się tematyką niezawodności procesów technologicznych[2].

W 1990 rozpoczął pracę w administracji państwowej[3]. Był dyrektorem Wydziału Organizacji i Nadzoru Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie, dyrektorem Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie, a w latach 1993–1998 wicewojewodą krakowskim[1]. Od lutego 1998 do lipca 2000 pełnił funkcję podsekretarza i sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów oraz pełnomocnika rządu ds. decentralizacji finansów publicznych[3]. W latach 2000–2002 doradca prezydenta Gruzji Eduarda Szewardnadze w ramach dwuletniego projektu doradztwa makroekonomicznego dla Gruzji, finansowanego przez Stany Zjednoczone[1]. Od marca 2001 do marca 2003 był doradcą prezesa Narodowego Banku Polskiego[2], następnie od marca do czerwca 2003 prezesem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa[3]. W latach 2003–2004 dyrektor Departamentu Komunikacji Społecznej NBP, a od marca do września 2004 członek Zarządu NBP[3].

30 września 2004 został powołany na stanowisko prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia[2]. Z funkcji tej odwołano go 8 września 2006[4]. Jego dymisję umożliwiły uchwalone z inicjatywy Prawa i Sprawiedliwości zmiany w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, odbierające radzie NFZ, która uprzednio odrzuciła wniosek Zbigniewa Religi o odwołanie Jerzego Millera, uprawnienia do powoływania i odwoływania prezesa funduszu i przyznające je jednocześnie premierowi[1].

5 grudnia 2006 został przez prezydenta Warszawy Hannę Gronkiewicz-Waltz nominowany na stanowisko zastępcy prezydenta Warszawy[5]. 29 listopada 2007 powołano go na funkcję wojewody małopolskiego[6]. 13 września 2009 wszedł w skład Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (SKOZK)[7].

14 października 2009 został powołany przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego na urząd ministra spraw wewnętrznych i administracji w rządzie Donalda Tuska; tego dnia przestał pełnić funkcję wojewody małopolskiego[6]. W kwietniu 2010 został członkiem Międzyresortowego Zespołu do spraw koordynacji działań podejmowanych w związku z tragicznym wypadkiem lotniczym pod Smoleńskiem, powołanego przez premiera Donalda Tuska po katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku, a 28 kwietnia 2010 objął stanowisko przewodniczącego Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego badającej przyczyny katastrofy[8][9]. Efektem prac tej komisji był raport końcowy dotyczący przyczyn katastrofy polskiego Tu-154 w Smoleńsku z 10 kwietnia 2010, przekazany do zatwierdzenia prezesowi rady ministrów i następnie opublikowany 29 lipca 2011 po ponad 15 miesiącach prac.

20 maja 2010 tymczasowo wykonujący obowiązki Prezydenta RP Bronisław Komorowski powołał go w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego[10].

31 maja 2010 w siedzibie rządu rosyjskiego w Moskwie podpisał memorandum określające warunki przekazania stronie polskiej i zasady późniejszego wykorzystania materiałów z czarnych skrzynek polskiego samolotu Tu-154M nr 101[11].

Urząd ministra sprawował do 18 listopada 2011. 12 grudnia 2011 został ponownie wojewodą małopolskim. Zajmował to stanowisko do 8 grudnia 2015. W 2016 dołączył do grupy doradców powołanej przez prezydenta Ukrainy Petra Poroszenkę[12].

Odznaczenia | edytuj kod

Filmografia | edytuj kod

Udział w filmach dokumentalnych:

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Jerzy Miller – nowy szef MSWiA. newsweek.pl, 13 października 2009. [dostęp 31 października 2010].
  2. a b c Jerzy Miller w serwisie „Ludzie Wprost”. [dostęp 31 października 2010].
  3. a b c d Jerzy Miller. msw.gov.pl. [dostęp 31 października 2010].
  4. Jerzy Miller został wojewodą małopolskim. nowamalopolska.pl, 29 listopada 2007. [dostęp 31 października 2010].
  5. Zarządzenie Nr 1/2006 Prezydenta miasta stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie określenia liczby i powołania zastępców Prezydenta m.st. Warszawy. bip.warszawa.pl, 5 grudnia 2007. [dostęp 31 października 2010].
  6. a b Jerzy Miller – Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. mswia.gov.pl. [dostęp 31 października 2010].
  7. Nominowano 65 nowych członków Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa. naszemiasto.pl, 14 września 2009. [dostęp 30 października 2010].
  8. Szef MSWiA na czele komisji badającej katastrofę smoleńską. mswia.gov.pl, 28 kwietnia 2010. [dostęp 30 października 2010].
  9. Sławomir Kasjaniuk: Tusk: Edmund Klich zrezygnował z kierowania KBWLLP. lotniczapolska.pl, 28 kwietnia 2010. [dostęp 30 października 2010].
  10. Bronisław Komorowski powołał skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego. gazeta.pl, 20 maja 2010. [dostęp 23 maja 2010].
  11. Rozmowy pilotów w rękach Tuska. wyborcza.pl, 1 czerwca 2010. [dostęp 31 października 2010].
  12. Jerzy Miller w zespole Leszka Balcerowicza na Ukrainie. wyborcza.pl, 25 kwietnia 2016. [dostęp 14 czerwca 2019].
  13. Sprawne państwo to sprawni samorządowcy – szef MAC podczas konferencji w Krakowie. mac.gov.pl, 23 września 2015. [dostęp 12 listopada 2015].
  14. Gazzetta tal-Gvern ta' Malta / The Malta Government Gazette Nru./No. 18,545 (malt. • ang.). doi-archived.gov.mt, 9 lutego 2010. s. 1312. [dostęp 19 listopada 2013].
  15. Ordonnance Souveraine n° 4.047 du 20 novembre 2012 portant nominations dans l’Ordre de Saint-Charles (fr.). „Journal de Monaco” (legimonaco.mc). [dostęp 10 grudnia 2013].
  16. Årsberetning 2012. Det kongelige hoff. (norw.). kongehuset.no, marzec 2013. s. 46–47. [dostęp 5 grudnia 2013].
  17. Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas (port.). dre.pt, 26 lutego 2009. [dostęp 12 września 2010].

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Jerzy Miller (polityk)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy