Jerzy Ofierski


Jerzy Ofierski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Jerzego Ofierskiego na Powązkach (2008) (2012)

Jerzy Ofierski, ps. Kmicic, Wąsowski (ur. 11 stycznia 1926 w Ostrowie Wielkopolskim, zm. 24 listopada 2007 w Warszawie) – polski aktor, pisarz i dziennikarz, żołnierz Narodowych Sił Zbrojnych i Batalionów Chłopskich.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w Ostrowie Wielkopolskim w rodzinie kupieckiej, silnie związanej rodzinnymi korzeniami ze środowiskiem chłopskim ojca. Pradziadek był chłopem pańszczyźnianym, uczestnikiem powstania styczniowego, dziadek wyemigrował do Ameryki, gdzie pracował jako górnik w kopalniach Pensylwanii. W 1919 wrócił do Polski. W 1939 wysiedlony wraz z rodzicami przez Niemców do Generalnego Gubernatorstwa.

W czasie II wojny światowej walczył w oddziale NSZ Wacława Piotrowskiego „Cichego” na Lubelszczyźnie. w lipcu 1944 wraz z bronią przeszedł do Oddziału Specjalnego BCh pod dowództwem Wacława Adamczyka „Ostera” we wsi Wandalin powiatu kraśnickiego. W 1946 zadebiutował w prasie jako satyryk, a 1 października 1949 jako aktor w teatrze. Twórca postaci sołtysa Kierdziołka z Chlapkowic – wiejskiego filozofa i komentatora bieżących wydarzeń, zaczynającego swoje monologi od sformułowania „Cie choroba!”. Honorowy sołtys III RP. Szczególną popularność zdobył jako wykonawca monologów w „Podwieczorku przy Mikrofonie”, gdzie występował obok takich gwiazd, jak: Hanka Bielicka, Kazimierz Brusikiewicz, Adolf Dymsza czy Ludwik Sempoliński.

Sołtys Kierdziołek gościł w telewizji i radiu, a także na scenach polonijnych całego świata. Wyśmiewał paradoksy PRL-u. Występował w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Anglii, Francji, Belgii, Niemczech, Izraelu i Australii. W Australii wystąpił m.in. w największej sali koncertowej Sydney Opera House. W Stanach Zjednoczonych wystąpił ponad tysiąc razy. W 1972 w plebiscycie polonijnej publiczności uznany został za najpopularniejszego polskiego aktora w USA[1].

Jest autorem tekstów wykonywanych przez artystów polskiej estrady. Napisał dziesięć powieści: m.in. 3-tomową sagę chłopską W imię ojca, powieść i scenariusz filmowy Nie było słońca tej wiosny, political fiction Masakra w Holland tunelu.

Przez ponad 55 lat działał na polskiej estradzie. Występował w Teatrze Satyryków w Poznaniu oraz w warszawskich teatrach: Syrena, Komedia, Buffo i w Estradzie Na Skarpie. Prowadził kabaret „U Kierdziołka” w Domu Chłopa w Warszawie.

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[2].

Twórczość | edytuj kod

Autor monologów:

  • Cie choroba (1964),
  • Ze stołka sołtysa Kierdziołka (1966),
  • Party u Kierdziołka (1967),
  • Za kierdziołkową miedzą (1970),
  • U sołtysa zabawa (1974),
  • Błędy i wybaczenia (1982),
  • Ale się porąbało (1992).

Autor powieści:

  • Nie było słońca tej wiosny (1972),
  • Nie zdałeś matury poruczniku (1974),
  • Zstąpiłeś na Broadway Mesjaszu (1977),
  • Masakra w Holland Tunelu (1991),
  • Taniec błaznów na okrągłym stole,
  • W imię ojca,
    • Owczarz,
    • Według Łukasza,
    • Szuler,
  • Świadek koronny.

Filmografia | edytuj kod

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Benefis Jerzego Ofierskiego – 11.04.2005.
  2. Jerzy S. Majewski, Tomasz Urzykowski. Narodowy Panteon na Powązkach. Sławne osoby pochowane w latach 2007–2017. „Gazeta Stołeczna”, s. 11, 27 października 2017. 
  3. Prezydent RP odznaczył pośmiertnie Jerzego Ofierskiego.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jerzy Ofierski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy