Jerzy Remer


Jerzy Remer w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Ludwik Remer (ur. 16 kwietnia 1888 w Zatorze[1], zm. 16 lutego 1979 w Toruniu) – polski historyk sztuki i konserwator zabytków, generalny konserwator zabytków w latach 1930–1937, dyrektor Muzeum Okręgowego w Toruniu w latach 1947–1971.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Edwarda, kasjera dóbr Potockich i Marii z Grychowskich. W latach 1899–1907 uczył się w Gimnazjum Realnym w Wadowicach. W 1914 ukończył historię sztuki na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W zawodzie konserwatora zabytków praktykował w Paryżu[2], uczęszczał na 31. specjalistyczny kurs muzeologiczno-konserwatorski w Ecole du Louvre. Od początku niepodległej RP pracował w urzędach konserwatorskich – najpierw w Częstochowie i w Kielcach, a później w Wilnie[1].

Od 1930 był generalnym konserwatorem zabytków. Został odsunięty ze stanowiska w 1937 i przeniesiony do Krakowa, kiedy sprzeciwił się zamierzonemu zakupowi i wywiezieniu do Warszawy późnogotyckiego poliptyku św. Jana Jałmuźnika z klasztoru Augustianów w Krakowie[3]. W okresie międzywojennym pracował w kilku organizacjach, zajmujących się ochroną zabytków: Towarzystwie Opieki nad Zabytkami Przeszłości, Polskim Związku Historyków Sztuki, Towarzystwie Ochrony Sztuki Ludowej, Polskim Towarzystwie Krajoznawczym oraz w Międzynarodowej Komisji Zabytków Historycznych[4]. W latach 1931–1932 był redaktorem czasopisma Ziemia[5].

W latach 1938–1939 był konserwatorem zabytków w województwie warszawskim (od 1 listopada 1938[6]) i białostockim. W czasie wojny mieszkał i pracował w Warszawie, po wojnie był wojewódzkim konserwatorem zabytków w pomorskim urzędzie wojewódzkim w Bydgoszczy. W 1947 został dyrektorem Muzeum Okręgowego w Toruniu i był nim do 1971, pracował także w tamtejszym Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, do którego sprowadził go wraz z innymi intelektualistami lwowskimi i wileńskimi Ludwik Kolankowski[7].

Działał w Stronnictwie Demokratycznym, zasiadając w jego Wojewódzkim Komitecie w Bydgoszczy. Zasłużony członek SD[8]. W 1966 otrzymał nagrodę państwową II stopnia[9].

Zmarł w 1979 w Toruniu, został pochowany na miejscowym Cmentarzu św. Jerzego.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Almanach Literacki 1926, Wilno: nakładem Wil. Oddz. Polsk. Białego Krzyża, s. 43 .
  2. Paweł Dettloff, Odbudowa i restauracja zabytków architektury w Polsce w latach 1918–1930. Teoria i praktyka, Universitas, Kraków, 2006, s. 74, przyp. 161.
  3. Tamże, s. 73.
  4. Tamże, s. 75.
  5. Ziemia, z-ne.pl [dostęp 2019-05-13] .
  6. Ruch służbowy. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 11, s. 456, 5 listopada 1938. 
  7. Informacje na stronie UMK.
  8. Kurier Polski”, nr 38 z 19 lutego 1979, s. 2 (nekrolog).
  9. „Nowiny Rzeszowskie”, nr 170 (5306), 20 lipca 1966, s. 2.
  10. M.P. z 1947 r. nr 149, poz. 893 („za zasługi położone w zabezpieczeniu arcydzieł kultury polskiej”).
  11. M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 346 („za zasługi na polu inwentaryzacji i ratownictwa zabytków oraz w dziedzinie organizacji opieki państwowej i społecznej nad kulturą i sztuką”).
  12. M.P. z 1947 r. nr 81, poz. 539 („za zasługi położone w pracach kulturalno-oświatowych”).
  13. M.P. z 1933 r. nr 255, poz. 273 („za pracę w dziele odzyskania niepodległości”).
  14. M.P. z 1955 r. nr 103, poz. 1410 („na wniosek Ministra Kultury i Sztuki”).

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jerzy Remer" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy