Jerzy Sewer Dunin-Borkowski


Jerzy Sewer Dunin-Borkowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Sewer Teofil Dunin-Borkowski herbu Łabędź (ur. 1 października 1856 w Dubiecku, zm. 23 października 1908 w Młyniskach) – hrabia, heraldyk, działacz społeczny, polityk, ziemianin.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 1 października 1856 na zamku w Dubiecku w polskiej rodzinie arystokratycznej Dunin-Borkowskich, jako syn hr. Edwarda Kamila (1812–1859[1]) i hr. Laury z Krasickich[2]. Edukację rozpoczął w szkołach w Tarnopolu i Feldkirchu. Egzamin dojrzałości zdał w Krakowie. Studiował prawo na uniwersytetach w Innsbrucku i Wiedniu. W 1879 w wyniku podziału rodowych włości, objął w posiadanie majątek ziemski Gródek z okolicznymi wsiami. Kilka lat potem zakupił sąsiadujące dobra kasperoweckie.

Wiele czasu poświęcał pracy społecznej. Przyczynił się do rozwoju oświaty polskiej, budował szkoły ludowe i ochronki. Pełnił wiele funkcji politycznych i społecznych: prezes Wydziału powiatowego w Trembowli (1887[3]–1903[4]), prezes trembowelskiej kasy oszczędności (1889-1904), poseł do Rady Państwa w Wiedniu VIII (1889-1891) i IX kadencji (1897[5][6]-1900), radny miasta Lwowa (1889-1905), delegat Ziemskiego Galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego, korespondent c.k. komisji centralnej dla badania i utrzymywania pomników sztuki i zabytków w Galicji (1896), dyrektor lwowskiego Towarzystwa Sztuk Pięknych (1888), członek zarządu głównego Galicyjskich Kółek Rolniczych (1894-1896 i 1899-1902), członek rady nadzorczej Wschodniogalicyjskiej Kolei Lokalnej (1902), prezes Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego (od 1901), członek Rady Powiatu zaleszczyckiego (1907)[7].

Był obywatelem honorowym miast: Trembowli (1887), Zbaraża (1889), Janowa, Strussowa (1887) i Budzanowa (1892). Cesarsko-Królewski szambelan od 18 sierpnia 1880, od 22 maja 1879 był Kawaler Honorowy Maltański, 23 maja 1884 został uhonorowany papieskim Krzyżem Wielkim Orderu Grobu Świętego[8].

Podobnie jak bracia jego ojca, Józef i Leszek zajmował się literaturą, pisał wiersze i nowele oraz artykuły społeczno-polityczne, które publikował w prasie codziennej. Najwięcej czasu poświęcał heraldyce i genealogii. Należał do królewskiej włoskiej akademii heraldycznej w Pizie, instytutu araldiko-italiano oraz niemieckiego towarzystwa heraldycznego Der Adler. W 1891 podczas zjazdu heraldyków w Paryżu wybrano go honorowym prezesem obrad. W 1906 został prezesem Lwowskiego Towarzystwa Heraldycznego.

Był fundatorem kościoła w Szczytowcach oraz kaplic w Gródku i na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie. W ostatnich latach życia ograniczył działalność publiczną przybity chorobą i śmiercią najstarszego syna.

Zmarł 23 października 1908 w Młyniskach. Został pochowany obok syna w krypcie kaplicy Dunin-Borkowskich na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie[9][10] (według jego nekrologu w Gazecie Lwowskiej, został pochowany w Młyniskach[11]).

Publikacje | edytuj kod

W 1879 we Lwowie opublikował prace Oświata ludu wobec prądów społecznych. Z dziedziny heraldyki napisał i wydano:

Rodzina | edytuj kod

10 czerwca 1884 poślubił hr. Elżbietę z Łosiów herbu Dąbrowa. Żona wniosła mu we wianie majątki ziemskie Dołżanka i Domamorycz (pow. tarnopolski) oraz Janów, Młyniska, Kobyłowłoki, Słobódka Janowska i Zniesienie (pow. trembowelski). Z tego związku dzieci:

  • hr. Jerzy (ur. 1886, zm. 1905)[10]
  • hr. Maria Stella Elżbieta Wilhelmina (ur. 28 czerwca 1888 we Lwowie)
  • hr. Piotr Paweł Maria Józef Ignacy Jerzy (29 czerwca 1890 we Lwowie – 19 maja 1949 w Rzymie)
  • hr. Paweł Maria Mieczysław Stanisław Piotr Jerzy (ur. 22 lutego 1892 we Lwowie)
  • hr. Elżbieta Maria Paulina Laura Stanisława Ludwika (ur. 16 sierpnia 1893 w Młyniskach)
  • hr. Anna Maria Paulina Elżbieta Alexa Stanisława (ur. 17 lipca 1896 we Lwowie)
  • hr. Janusz Nepomucen Franciszek Jerzy Tymoteusz Maria Józef Piotr (ur. 22 sierpnia 1901 w Gródku)
  • hr. Paulina Maria Zofia Izydora Antonina Elżbieta (ur. 10 maja 1903 we Lwowie)[12].

Przypisy | edytuj kod

  1. Jerzy Sewer Dunin Borkowski: Rocznik Szlachty Polskiej. T. 1. Lwów: Nakładem księgarni K. Łukaszewicza, 1881, s. 175.
  2. Adam Boniecki: Herbarz polski. T. II. Warszawa, 1900, s. 39.
  3. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkiem Księstwem Krakowskiem na rok 1887. Lwów: drukarnia Władysława Łozińskiego, 1887, s. 255.
  4. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkiem Księstwem Krakowskiem na rok 1903. Lwów: drukarnia Władysława Łozińskiego, 1903, s. 362.
  5. Wybory z wielkiej posiadłości. „Kurjer Lwowski”. 82, s. 5, 23 marca 1897.
  6. Wybory z wielkiej posiadłości. „Dziennik Krakowski”. 367, s. 7, 23 marca 1897.
  7. Jerzy Dunin-Borkowski: Almanach błękitny : genealogia żyjących rodów polskich. Lwów, Warszawa: nakł. Księgarni H. Altenberga ; Wende i Ska, 1908, s. 244–245.
  8. Jerzy Dunin-Borkowski: Almanach Błękitny. Warszawa: 1908, s. 244-245.
  9. PSB 1936 ↓, s. 333.
  10. a b Stanisław S. Nicieja, Cmentarz Łyczakowski we Lwowie, Wrocław 1989, s. 223.
  11. Kronika. † Jerzy Dunin hr. Borkowski. „Gazeta Lwowska”. 246, s. 4, 27 października 1908.
  12. Jerzy Dunin-Borkowski: Almanach błękitny : genealogia żyjących rodów polskich, Lwów, Warszawa: nakł. Księgarni H. Altenberga ; Wende i Ska, 1908, s. 245–246.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jerzy Sewer Dunin-Borkowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy