Jialing Xingyin


Jialing Xingyin w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jialing Xingyin (1671-1726; chiń. 迦陵性音, pinyin Jiālíng Xìngyīn; kor. 가릉성음 Karŏng Sǒngŏm; jap. Karyō Shōin; wiet. Dà Lăng Tính Âm) – chiński mistrz chan ze szkoły linji, znany także jako Chuiyu.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Pochodził z wybitnej rodziny z Shenyang w prowincji Liaoning. W wieku 24 lat wstąpił do zakonu buddyjskiego. Udał się do klasztoru Li’an[a] w Hangzhou, gdzie praktykował pod kierunkiem Meng’ana Chaoge (1639-1708). W 1707 roku Meng’an został opatem klasztoru Bailin w Pekinie. Gdy w następnym roku mistrz zmarł, Jialing objął to stanowisko po nim[1].

Ze względu na swoje położenie klasztor ten stał jednym z ulubionych miejsc medytacji przyszłego cesarza Yongzhenga (雍正, pan. 1722-1735). Pod wpływem Jialina objął swoim patronatem również dawny jego klasztor Li’an, który znajdował się w tym czasie w całkowitym upadku, a jego opat Yuejian Chaoche (1659-1709) zmarł z głodu[2]. W 1714 roku książę Yongzheng poprosił swojego ojca Kangxi (康熙, pan. 1661-1722) o przeznaczenie funduszy dla tego klasztoru oraz nadanie mu tytułów w celu zrewitalizowania. Od tej pory zarówno klasztor Bailin jak i Li’an cieszyły się specjalnymi względami dworu cesarskiego i były często odwiedzane przez cesarzy[2].

Gdy w 1722 roku Yongzheng wstąpił na tron cesarski, Jialing zrezygnował z prowadzenia Bailin si i przeniósł się na górę Lu, ponieważ cesarz nie chciał aby dwór plotkował o jego słabości do buddyzmu[2].

Po śmierci mistrza Jialinga Xingyina na górze Lu, cesarz wydał specjalny edykt 30 grudnia 1726 roku aby uczcić śmierć mistrza.

Linia przekazu Dharmy zen | edytuj kod

Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

Uwagi | edytuj kod

  1. Klasztor ten znany był także pod nazwą Nanjian

Przypisy | edytuj kod

  1. Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 164, 165
  2. a b c Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 165

Bibliografia i źródła | edytuj kod

  • Jiang Wu: Enlightenment in Dispute. The Reinvention of Chan Buddhism in Seventeenth-Century China. Oxford: Oxford University Press, 2008, s. 457. ISBN 978-0-19-533357-2. OCLC 156891956. (ang.)
Na podstawie artykułu: "Jialing Xingyin" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy