Jicchak Berman


Jicchak Berman w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Jichaka Bermana na Wzgórzu Herzla

Jicchak Berman (hebr.: יצחק ברמן, ang.: Yitzhak Berman, ur. 3 czerwca 1913 w Berdyczowie, zm. 4 sierpnia 2013) – izraelski prawnik i polityk, w latach 1980–1981 przewodniczący Knesetu, w latach 1981–1982 minister energii i infrastruktury, w latach 1977–1984 poseł do Knesetu[1].

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 3 czerwca 1913 w Berdyczowie, w ówczesnym Imperium Rosyjskim (obecnie Ukraina). W 1920, wraz z rodziną, wyemigrował do Brytyjskiego Mandatu Palestyny[1].

Ukończył seminarium nauczycielskie w Jerozolimie oraz prawo na uczelni w Londynie[1].

W 1939 dołączył do Irgunu, służył w służbach wywiadowczych tej organizacji paramilitarnej. W latach 1941–1945 służył w armii brytyjskiej, również w wywiadzie. Był oficerem łącznikowym pomiędzy Irgunem a British Army. Podczas wojny o niepodległość Izraela służył w CaHaLu, w 1950 został zdemobilizowany w stopniu majora[1].

W latach 1950–1954 był doradcą prawnym, a następnie dyrektorem generalnym fabryki samochodów Kaiser-Frazer w Hajfie. Następnie pracował jako prawnik[1].

W polityce związał się z Ogólnymi Syjonistami (przystąpił do partii w 1951), a po zjednoczeniu z Partią Progresywną i powstaniu Partii Liberalnej został w 1964 przewodniczącym jej telawiwskiego oddziału, od 1974 był zaś przewodniczącym sekretariatu krajowego. W międzyczasie, w 1973 z inicjatywy Menachema Begina i Ariela Szarona Herut wraz z liberałami, Wolnym Centrum, Listą Państwową oraz Ruchem na rzecz Wielkiego Izraela stworzyły koalicję wyborczą Likud. Z listy tego ugrupowania Berman został wybrany posłem w wyborach w 1977, po których prawica po raz pierwszy w historii Izraela objęła rządy. W dziewiątym Knesecie przewodniczył komisji budownictwa i zasiadał w komisjach finansów oraz konstytucyjnej, prawa i sprawiedliwości[1].

12 marca 1980 został powołany na stanowisko przewodniczącego parlamentu[2][3], po tym jak jego poprzednik Icchak Szamir został ministrem spraw zagranicznych[4]. Przewodniczył obradom parlamentu do końca kadencji – 20 lipca 1981[2]. Wcześniej, w czerwcowych wyborach uzyskał reelekcję. W powołanym 5 sierpnia nowym rządzie Menachema Begina został ministrem energii i infrastruktury. Pozostał na stanowisku do 30 września 1982[5], kiedy to zrezygnował ze stanowiska w związku ze śledztwem Komisji Kahana dotyczącym masakry w Sabrze i Szatili. W 1984 utracił miejsce w parlamencie[1].

W kolejnych latach był jednym z założycieli i liderów dwóch marginalnych ugrupowań politycznych, które nie odniosły sukcesów wyborczych – w 1986 Partii Centrowo-Liberalnej, zaś rok później Partii Centrum[a][1].

Zmarł 4 sierpnia 2013, dwa miesiące po swoich setnych urodzinach[1].

Uwagi | edytuj kod

  1. Niezwiązana z późniejszą Partią Centrum.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i Jicchak Berman (ang.) – profil na stronie Knesetu.
  2. a b Israel. Ministries etc. (ang.). rulers.org. [dostęp 2019-08-15].
  3. Knesset Speakers since the first Knesset (ang.). knesset.gov.il. [dostęp 2019-08-15].
  4. Icchak Szamir (ang.) – profil na stronie Knesetu.
  5. Government 19 (ang.). knesset.gov.il. [dostęp 2019-08-15].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jicchak Berman" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy