Jo-Wilfried Tsonga


Jo-Wilfried Tsonga w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jo-Wilfried Tsonga (ur. 17 kwietnia 1985 w Le Mans) – francuski tenisista.

W zawodowym gronie tenisistów Tsonga występuje od 2004 roku.

W grze pojedynczej największym sukcesem Francuza jest finał wielkoszlemowego Australian Open (2008). Jest również jednym z tenisistów, którzy osiągnęli co najmniej ćwierćfinał w każdym z wielkoszlemowych turniejów. Łącznie w singlu wygrał 18 turniejów rangi ATP Tour, w tym 2 kategorii ATP Tour Masters 1000. Dodatkowo przegrał 12 finałów, w tym ATP World Tour Finals 2011.

W grze podwójnej jest srebrnym medalistą igrzysk olimpijskich z Londynu (2012) w grze podwójnej, gdzie startował w parze Michaëlem Llodrą. W deblu triumfował w 4 imprezach ATP Tour z 8 rozegranych finałów.

Reprezentuje Francję w Pucharze Davisa od 2008 roku. W 2017 wygrał trofeum z zespołem pokonując w finale 3:2 Belgię.

W rankingu gry pojedynczej najwyżej był na 5. miejscu (27 lutego 2012), a w klasyfikacji gry podwójnej na 33. pozycji (26 października 2009).

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Sezony 1999–2003 | edytuj kod

W 1999 roku został mistrzem Francji w kategorii 13/14-latków.

W 2001 roku zdobył tytuł mistrza Europy w kategorii 15/16-latków.

W 2002 roku wygrał juniorski turniej Canadian Open Junior oraz, w parze z Richardem Gasquetem, juniorski turniej debla Victorian Junior Championships w Australii.

W sezonie 2003 doszedł do 3 juniorskich półfinałów wielkoszlemowych, a podczas US Open zdobył singlowy tytuł w grze pojedynczej chłopców w finale pokonując Markosa Pagdatisa. Dnia 13 października 2003 roku został sklasyfikowany na 2. miejscu w rankingu ITF juniorów.

Sezony 2004–2007 | edytuj kod

Status profesjonalnego tenisisty Tsonga otrzymał w 2004 roku. W początkowych latach swojej kariery zmagał się z licznymi kontuzjami, które zakłócały jego rozwój. Od listopada 2004 roku do marca 2005 nie rywalizował na korcie przez przepuklinę dysku, a w dalszej części sezonu 2005 2 razy leczył uraz prawego barku[1]. Między październikiem 2005 roku do lutego 2006 nie grał przez kontuzje pleców i brzucha[1]. Jednak w 2005 roku zadebiutował w męskiej imprezie wielkoszlemowej, otrzymując dziką kartę do turnieju French Open. W 1 rundzie odpadł po porażce z Andym Roddickiem. Między październikiem 2005 roku do lutego 2006 nie grał przez kontuzje pleców i brzucha[1].

Rok 2007 Tsonga zakończył po raz pierwszy w czołowej setce rankingu, na 43. pozycji. Zagrał z dziką kartą na Australian Open przegrywając 7:6(18), 6:7(2), 3:6, 3:6 z Andym Roddickiem, z najdłuższym rozegranym tie-breakiem w całej historii Australian Open[2]. W czerwcu doszedł do 4 rundy Wimbledonu bez straty seta, lecz spotkanie o udział w ćwierćfinale przegrał z Richardem Gasquetem 4:6, 3:6, 4:6. Na US Open awansował do 3 rundy ulegając Rafaelowi Nadalowi. Na początku października Tsonga osiągnął pierwszy ćwierćfinał rangi ATP World Tour, w Metzu, a w kolejnych tygodniach pierwszy półfinał, w Lyonie. W zawodach w Lyonie osiągnął finał gry podwójnej zakończony zwycięstwem 6:4, 6:3 w parze z Sébastienem Grosjeanem nad deblem Łukasz KubotLovro Zovko.

Sezon 2008 | edytuj kod

Tsonga podczas Australian Open, 2008

Piąty rok w zawodowej karierze Tsonga zaczął od turnieju w Adelaide, gdzie doszedł do półfinału, w którym przegrał z Jarkko Nieminenem. W Sydney wygrał turniej gry podwójnej, tworząc parę z Richardem Gasquetem. Francuska para w finale okazała się lepsza od Boba i Mike'a Bryanów. Podczas Australian Open Tsonga dotarł do finału, wyeliminowawszy m.in. w 1 rundzie Andy'ego Murraya, w 4 rundzie Richarda Gasqueta, w ćwierćfinale Michaiła Jużnego, a w półfinale wicelidera rankingu Rafaela Nadala. W finale poniósł porażkę z Novakiem Đokoviciem 6:4, 4:6, 3:6, 6:7(2)[3]. Dzięki temu sukcesowi Francuz awansował w rankingu z 38. miejsca na pozycję nr 18[1].

W lutym zadebiutował w reprezentacji Francji w Pucharze Davisa, w 1 rundzie grupy światowe przeciwko Rumunii[1]. Swój singlowy pojedynek z Andreiem Pavelem wygrał 6:7(2), 6:4, 6:4, 6:4 przyczyniając się do przejścia Francuzów do ćwierćfinału.

W maju Tsonga doznał urazu prawego kolana, przez co poddał mecz w półfinale turnieju w Casablance Gillesowi Simonowi[4]. 27 maja przeszedł operację, co spowodowało opuszczenie French Open i Wimbledonu. Do rywalizacji powrócił na US Open, odpadając w 3 rundzie z Tommym Robredo[1].

Pod koniec września zawodnik francuski wygrał pierwszy turniej ATP World Tour, w Bangkoku, po zwycięstwie w finale z Novakiem Đokoviciem 7:6(4), 6:4[5]. Miesiąc później osiągnął półfinał w Lyonie, ulegając Julienowi Benneteau. Drugi tytuł Francuz zdobył w zawodach ATP Masters Series w Paryżu, pokonawszy tenisistów klasyfikowanych w czołowej trzydziestce rankingu. W 2 rundzie był lepszy od Radka Štěpánka, w następnej od Novaka Đokovicia, w ćwierćfinale wyeliminował Andy'ego Roddicka, w półfinale Jamesa Blake'a, a w finale wynikiem 6:3, 4:6, 6:4 Davida Nalbandiana[6].

Na koniec sezonu zakwalifikował się do turnieju Tennis Masters Cup w Szanghaju. Tsonga przegrał 2 pojedynki w grupie, z Nikołajem Dawidienką i Juanem Martínem del Potro, co pozbawiło go szans udziału w półfinale, chociaż w ostatnim meczu pokonał Novaka Đokovicia.

Sezon ukończył jako 6. zawodnik na świecie.

Sezon 2009 | edytuj kod

Tsonga 2009 rok zainaugurował występem w Brisbane, gdzie w singlu doszedł do ćwierćfinału, a w deblu zdobył tytuł w parze z Marcem Gicquelem. Francuzi w finale pokonali 6:4, 6:3 duet Fernando VerdascoMischa Zverev. W Sydney osiągnął kolejny ćwierćfinał, który poddał walkowerem Jarkko Nieminenowi z powodu problemów z plecami. Uraz ten nie przeszkodził Tsondze w udziale na Australian Open, gdzie awansował do ćwierćfinału, po wcześniejszym wyeliminowaniu m.in. w 4 rundzie Jamesa Blake'a. Pojedynek, którego stawką był półfinał przegrał z Fernandem Verdasco.

Po turniejach w Australii Tsonga, na początku lutego, wystartował w Johannesburgu odnosząc końcowy triumf. Zawody zakończył bez straty seta, a w finale okazał się lepszym od Jérémy'ego Chardy'ego, kończąc mecz wynikiem 6:4, 7:6(5)[7]. Potem Tsonga powrócił do Europy na halowe turnieje, w Rotterdamie docierając do ćwierćfinału, a w Marsylii po raz drugi w sezonie zdobył tytuł mistrzowski. W półfinale francuskich rozgrywek po raz 4 z rzędu pokonał Novaka Đokovicia (nr 3. w rankingu ATP), a w finale rezultatem 7:5, 7:6(3) Michaëla Llodrę[8]. Przez pierwsze 2 miesiące sezonu 2009 Tsonga odniósł 19 zwycięstw przy 3 porażkach[1].

Na początku marca zagrał w Pucharze Davisa, w rywalizacji 1 rundy przeciwko reprezentacji Czech. Francuzi ulegli Czechom 2:3, a punkty dla zespołu zdobył Tsonga, po wygranych z Radkiem Štěpánkiem i Janem Hernychem.

Podczas turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Miami osiągnął ćwierćfinał zawodnik francuski doszedł do ćwierćfinału, ulegając w nim Novakowi Đokoviciowi.

Na kortach ziemnych Tsonga zagrał w 4 turniejach notując najlepszy rezultat podczas French Open, gdzie awansował do 4 rundy, w której nie sprostał Juanowi Martínowi del Potro.

Tsonga na nawierzchni trawiastej wystartował w Halle oraz na Wimbledonie. Z zawodów w Halle odpadł w 2 rundzie, a w Londynie został wyeliminowany w 3 rundzie.

Tsonga podczas US Open, 2009

W połowie sierpnia, w trakcie trwania US Open Series Francuz osiągnął półfinał rozgrywek w Montrealu, po pokonaniu m.in. w ćwierćfinale Rogera Federera, przeciwko któremu odrobił stratę w trzecim secie 1:5 ostatecznie triumfując 7:6(5), 1:6, 7:6(3)[9]. Spotkanie o udział w finale Tsonga zakończył porażką z Andym Murrayem. Na US Open dotarł do 4 rundy, przegrywając z Fernandem Gonzálezem.

Po zawodach w Nowym Jorku Tsonga pomógł reprezentacji utrzymać się w grupie światowej Pucharu Davisa wygrywając rundę barażową z Holandią 4:1. W singlu wywalczył punkty po zwycięstwach z Jesse'em Hutą Galungiem i Thiemem de Bakkerem, a w deblu w parze z Michaelem Llodrą pokonał Thiema de Bakkera i Igora Sijslinga.

Podczas turniejów rozgrywanych w Azji Tsonga został mistrzem 2 turniejów, singlowych zawodów kategorii ATP World Tour 500 w Tokio, a także gry podwójnej ATP World Tour Masters 1000 w Szanghaju. W stolicy Japonii wygrał finał 6:3, 6:3 z Michaiłem Jużnym, a w Szanghaju razem z Julienem Benneteau pokonał 6:2, 6:4 parę Mariusz FyrstenbergMarcin Matkowski[10][11]. Był także półfinalistą gry pojedynczej w Bangkoku.

Do końca roku Tsonga uzyskał 2 ćwierćfinały, w Lyonie i Paryżu.

Sezon 2009 zakończył na 10. miejscu w rankingu ATP. Otrzymał także nagrodę ATP Most Improved Player of the Year za postępy dokonane w 2008 roku.

Sezon 2010 | edytuj kod

W sezonie 2010 Tsonga nie wygrał turnieju ATP World Tour, ani nie doszedł również do finału. Zmagał się natomiast w dużej mierze z problemami zdrowotnymi. Na French Open poddał mecz 4 rundy Michaiłowi Jużnemu przy stanie 6:2 dla Rosjanina z powodu urazu biodra[12]. Latem nie zagrał przez blisko 3 miesiące z powodu kontuzji rzepki w lewym kolanie, tracąc przez to możliwość udziału w turniejach US Open Series oraz US Open. Pod koniec października powrócił problem z kolanem, przez co Francuz wycofał się z rozgrywek ATP World Tour Masters 1000 w Paryżu.

Najlepszym wynikiem Tsongi w sezonie był awans do półfinału Australian Open. Wyeliminował m.in. Tommy'ego Haasa w 3 rundzie, Nicolása Almagro w 4 rundzie i Novaka Đokovicia w ćwierćfinale po pięciosetowym meczu[13]. Spotkanie o udział w finale Francuz przegrał z Rogerem Federerem. 2 inne półfinały osiągnął w lutym podczas turnieju w Marsylii, gdzie poniósł porażkę z Julienem Benneteau, a także w październiku w Montpellier, gdzie uległ Gaëlowi Monfilsowi.

Tsonga razem z Nikołajem Dawydienką, 2010

Francuz był także w 5 ćwierćfinałach, w tym podczas Wimbledonu. W 2 rundzie tego turnieju stoczył prawie 4 godz. mecz zakończony wynikiem 6:4, 6:4, 6:7(5), 5:7, 10:8 z Ołeksandrem Dołhopołowem[14]. Rundę ćwierćfinałową przegrał po 4 setach z Andym Myrrayem.

Tsonga przyczynił się również do awansu Francji do finału Pucharu Davisa. Zagrał w 1 rundzie przeciwko Niemcom odnosząc zwycięstwo z Benjaminem Beckerem i przegrywając poprzez krecz przy stanie 6:4, 2:6, 0:1 z Simonem Greulem. W finale przeciwko Serbii Tsonga nie uczestniczył ze względu na uraz kolana.

Sezon zakończył poza czołową 10 w rankingu, na 13. pozycji.

Sezon 2011 | edytuj kod

W pierwszych miesiącach sezonu 2011 Tsonga doszedł do 1 finału, w lutym podczas halowych rozgrywek w Rotterdamie, ponosząc porażkę w spotkaniu o tytuł 3:6, 6:3, 3:6 z Robinem Söderlingiem[15]. Francuz był również w półfinale w otwierającym sezon turnieju w Ad-Dausze, gdzie został pokonany przez Rogera Federera i ćwierćfinale w Marsylii, gdzie uległ Michaiłowi Jużnemu. W Marsylii Tsonga razem z Julienem Benneteau doszedł do finału gry podwójnej, gdzie nie sprostał parze Robin HaaseKen Skupski.

Na początku kwietnia, jeszcze przed turniejem w Monte Carlo Tsonga zakończył współpracę trenerską z Éricem Winogradskym, która trwała od 2004 roku. Francuz miał sam zorganizować sobie własny zespół trenerski[16].

Na kortach ziemnych tenisista francuski miał stosunek zwycięstw do porażek 7–6 najdalej dochodząc do 3 rundy we French Open i w Madrycie.

Okres gry na nawierzchni trawiastej Tsonga zaczął od startu w Londynie (Queen's), osiągając zarazem finał, po wcześniejszym pokonaniu m.in. w ćwierćfinale lidera rankingu, Rafaela Nadala[17]. Mecz o mistrzostwo przegrał 6:3, 6:7(2), 4:6 z Andym Murrayem[18]. Na Wimbledonie Francuz awansował do półfinału, eliminując m.in. klasyfikowanych na czołowych pozycjach w rankingu Davida Ferrera w 4 rundzie i Rogera Federera w ćwierćfinale. Przeciwko Szwajcarowi Tsonga odrobił stratę 2 setów triumfując 3:6, 6:7(3), 6:4, 6:4, 6:4[19]. Pojedynek o udział w finale zawodnik francuski zagrał z Novakiem Đokoviciem, któremu uległ 6:7(4), 2:6, 7:6(9), 3:6.

Podczas US Open Series Tsonga awansował do półfinału w Montrealu, wygrywając m.in. w 3 rundzie z Rogerem Federerem i ćwierćfinale z Nicolásem Almagro. W rundzie półfinałowej poddał mecz przy stanie 4:6, 0:3 Novakowi Đokoviciowi z powodu urazu prawego ramienia[20]. Na US Open Francuz dotarł do ćwierćfinału wcześniej pokonując m.in. w 4 rundzie Mardy'ego Fisha 6:4, 6:7(5), 3:6, 6:4, 6:2. O półfinał zmierzył się z Rogerem Federerem ulegając mu w 3 setach.

Największe sukcesy w 2011 roku Tsonga odniósł jesienią, zwyciężając w 2 turniejach i w kolejnych 2 uczestnicząc w finałach. We wrześniu został mistrzem zawodów w Metzu po finale zakończonym wynikiem 6:3, 6:7(4), 6:3 z Ivanem Ljubičiciem, a pod koniec listopada zatriumfował w Wiedniu pokonując w finale 6:7(5), 6:3, 6:4 Juana Martína del Potro[21][22]. W międzyczasie osiągnął półfinał w Pekinie. Na turnieju w Paryżu awansował do finału, broniąc w półfinałowym pojedynku z Johnem Isnerem 3 piłek meczowych, ostatecznie kończąc rywalizację wynikiem 3:6, 7:6(1), 7:6(3)[23]. Mecz o mistrzostwo zakończył się porażką Tsongi z Rogerem Federerem. Następnie Tsonga zagrał po raz 2 w karierze w ATP World Tour Finals. W meczach grupowych uległ Federerowi, a pokonał Mardy'ego Fisha i Rafaela Nadala, dzięki czemu przeszedł do półfinału, w którym wyeliminował Tomáša Berdycha. W finale imprezy zmierzył się z Federerem przegrywając 3:6, 7:6(6), 3:6[24].

Rok 2011 zakończył na pozycji 6. w rankingu ATP.

Sezon 2012 | edytuj kod

Tsonga zainaugurował 2012 rok od występu w Ad-Dausze, gdzie zakończył rozgrywki triumfem w grze pojedynczej. W finale wygrał 7:5, 6:3 z Gaëlem Monfilsem[25]. Potem zagrał w Australian Open, dochodząc do 4 rundy, w której nie sprostał Keiemu Nishikoriemu po pięciosetowym pojedynku.

Na początku lutego znacząco przyczynił się do awansu Francji do ćwierćfinału Pucharu Davisa po wyeliminowaniu Kanady. Tsonga zagrał w singlowych spotkaniach, pokonując bez straty seta Franka Dancevicia i Vaska Pospisila.

Pod koniec lutego Tsonga zagrał w Marsylii, w grze pojedynczej odpadając w półfinale, a w deblu osiągając finał wspólnie z Julienem Benneteau. W singlu pogromcą Francuza był Juan Martín del Potro, a w grze podwójnej para Robin HaaseKen Skupski. Del Potro pokonał Tsongę również w ćwierćfinale zawodów w Dubaju. Po turnieju w Marsylii, dnia 27 lutego Tsonga został sklasyfikowany na najwyższym miejscu w swojej karierze, na 5. pozycji[26].

Podczas turniejów ATP World Tour Masters 1000 rozgrywanych w Indian Wells i Miami tenisista francuski przegrał w 4 rundzie i ćwierćfinale, odpowiednio z Davidem Nalbandianem i Rafaelem Nadalem.

W pierwszych dniach kwietnia rozegrano ćwierćfinały Pucharu Davisa. Francja, w składzie z Tsongą, została wyeliminowana przez Stany Zjednoczone. Tsonga najpierw wygrał z Ryanem Harrisonem, a potem uległ Johnowi Isnerowi[27].

Na podłożu ziemnym Tsonga doszedł do 3 ćwierćfinałów– w Monte Carlo, Rzymie, a także French Open. Wynik osiągnięty w paryskiej imprezie, wyniósł Tsongę do grona tenisistów, którzy doszli we wszystkich wielkoszlemowych turniejach co najmniej do ćwierćfinału. Sam też stał się pierwszym zawodnikiem w swoim kraju, który dokonał tej sztuki w erze open[28]. Mecz o udział w półfinale przegrał w pięciu setach z Novakiem Đokoviciem.

Najlepszy wielkoszlemowy wynik w sezonie Tsonga uzyskał na Wimbledonie, drugi raz z rzędu docierając do półfinału. Był lepszy m.in. w 4 rundzie od Mardy'ego Fisha, a w ćwierćfinale od Philippa Kohlschreibera, z którymi stoczył czterosetowe mecze. W półfinale zmierzył się z Andym Murayem, ponosząc porażkę 3:6, 4:6, 6:3, 5:7.

Tsonga (pierwszy z lewej) z medalem igrzysk olimpijskich, 2012

Na początku sierpnia Tsonga zagrał na igrzyskach olimpijskich w Londynie, które odbyły się na kortach Wimbledonu. Zdobył srebrny medal w grze podwójnej mając za partnera Michaëla Llodrę. Francuzi wyeliminowali m.in. w półfinale Hiszpanów Davida Ferrera i Feliciana Lópeza po meczu zakończonym wynikiem 6:3, 4:6, 18:16[29]. W finale rezultatem 4:6, 6:7(2) ulegli Bobowi i Mike'owi Bryanom reprezentującym Stany Zjednoczone[30]. Tsonga zagrał też w konkurencji singlowej, awansując do ćwierćfinału, gdzie odpadł z Novakiem Đokoviciem. Wcześniej, w spotkaniu 2 rundy z Milosem Raoniciem, zagrał najdłuższy set w historii igrzysk olimpijskich, kończąc go zwycięstwem 25:23[31]. W całym pojedynku Tsonga triumfował 6:3, 3:6, 25:23.

W turniejach przygotowawczych do US Open Tsonga najdalej doszedł w Winston-Salem, do półfinału, odpadając po porażce z Johnem Isnerem. W Nowym Jorku Francuz przegrał już w 2 rundzie, z Martinem Kližanem.

Drugi tytuł w sezonie zawodnik wywalczył we wrześniu, w Metzu. W półfinale wyeliminował Nikołaja Dawydienkę, który jako jedyny w turnieju wygrał z Tsongą seta, natomiast w finale z Andreasem Seppim po meczu zakończonym wynikiem 6:1, 6:2[32][33].

W październiku Tsonga został finalistą dwóch imprez, najpierw w Pekinie, a następnie w Sztokholmie[34][35]. W Chinach przegrał finał z Novakiem Đokoviciem, a w Szwecji z Tomášem Berdychem. W miesiącu tym, po blisko półtora roku bez trenera, nowym szkoleniowcem Francuza został Roger Rasheed[36].

W listopadowym turnieju w Paryżu osiągnął ćwierćfinał, w którym nie sprostał Davidowi Ferrerowi. Na koniec sezonu Tsonga zagrał w Barclays ATP World Tour Finals, lecz wszystkie mecze przegrał, z Đokoviciem, Berdychem i Murrayem.

Podczas sezonu 2012 Tsonga zagrał w 16 meczach z rywalami z pozycji 1.–10. w rankingu, odnosząc 1 zwycięstwo z 5. w zestawieniu Juanem Martínem del Potrem w trakcie trwania zawodów w Rzymie[1]. Na koniec roku zajmował 8. miejsce na świecie.

Sezon 2013 | edytuj kod

Na początku sezonu Tsonga wycofał się z udziału w turnieju w Sydney ze względu na kontuzję nogi[37]. Wystartował w Australian Open dochodząc do ćwierćfinału, po wcześniejszej wygranej m.in. w 4 rundzie z Richardem Gasquetem. Potem zagrał z Rogerem Federerem ponosząc porażkę 6:7(4), 6:4, 6:7(4), 6:3, 3:6[38].

W pierwszych dniach lutego pomógł reprezentacji Francji awansować do ćwierćfinału Pucharu Davisa, pokonując Amira Weintrauba reprezentującego Izrael.

Jedyny tytuł w sezonie, a 10 w karierze, Tsonga wywalczył w Marsylii. W ćwierćfinale wyeliminował Bernarda Tomicia wynikiem 4:6, 6:3, 7:6(10) broniąc 5 piłek meczowych[39]. W finale zmierzył się z Tomášem Berdychem triumfując 3:6, 7:6(6), 6:4 z 1 obronionym meczbolem[40].

W zawodach rozgrywanych w Indian Wells Francuz osiągnął ćwierćfinał, w którym nie sprostał Novakowi Đokoviciowi. Potem zagrał w Miami, odpadając z rywalizacji w 4 rundzie po porażce z Marinem Čiliciem.

Na początku kwietnia Tsonga wystąpił w ćwierćfinale Pucharu Davisa przeciwko Argentynie. Do półfinału przeszli Argentyńczycy zwyciężając 3:2, a punkty dla Francji zdobył Tsonga, po singlowych triumfach z Carlosem Berlocqiem i Juanem Mónaco.

Tsonga na French Open, 2013

Swój pierwszy półfinał w turnieju ATP World Tour Masters 1000 na podłożu ziemnym Tsonga uzyskał w Monte Carlo, gdzie uległ Rafaelowi Nadalowi. Następnie został ćwierćfinalistą rozgrywek w Madrycie, przegrywając ze Stanislasem Wawrinką. Na French Open doszedł bez straty seta do półfinału, eliminując w pojedynku ćwierćfinałowym Rogera Federera[41]. Pogromcą Francuza w meczu o udział w finale został David Ferrer. Tsonga w tym czasie wygrał na mączce 12 spotkań, najwięcej w swojej karierze[1].

Pierwszy turniej na kortach trawiastych Tsonga zagrał w Londynie (Queen’s), docierając do półfinału, w którym odpadł z Andym Murrayem. Podczas Wimbledonu Francuz w meczu 2 rundy z Ernestsem Gulbisem doznał kontuzji kolana, która wykluczyła go ze startów do połowy września, w tym m.in. z US Open[42].

Na przełomie sierpnia i września Tsonga poinformował o zakończeniu współpracy trenerskiej z Rogerem Rasheedem, podając jako główne powody barierę językową i odległość geograficzną Rasheeda od domu[43].

Do rywalizacji turniejowej zawodnik francuski powrócił w Metzu, zostając finalistą gry pojedynczej i podwójnej[44]. W singlu uległ w finale 4:6, 3:6, Gillesowi Simonowi, a w deblu 4:6, 6:7(5) Johanowi Brunströmowi i Ravenowi Klaasenowi. Partnerem Tsongi był wówczas Nicolas Mahut.

Do końca sezonu Tsonga awansował do 2 półfinałów, w turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Szanghaju, a potem w Wiedniu.

Po raz ostatni Tsonga wystartował w Paryżu, przegrywając w 2 rundzie 6:1, 6:7(4), 6:7(7) i nie wykorzystując 2 piłek meczowych z Keim Nishikorim[45]. Przez tymi zawodami Tsonga zatrudnił Thierry'ego Ascione'a i Nicolasa Escudé jako nowych szkoleniowców[46].

Sezon zakończył na 10. miejscu w klasyfikacji ATP.

Sezon 2014 | edytuj kod

Na początku roku Tsonga zagrał w Pucharze Hopmana, niezaliczanym do cyklu ATP World Tour. Partnerowała mu Alizé Cornet, a rundę finałową wygrali 2:1 z Polską. Tsonga pokonał 6:3, 3:6, 6:3 Grzegorza Panfila, a w meczu deblowym razem z Cornet parę Agnieszka Radwańska−Grzegorz Panfil 6:0, 6:2[47].

We wszystkich wielkoszlemowych turniejach w sezonie Tsonga dochodził do 4 rundy. Na Australian Open poniósł porażkę z Rogerem Federerem, we French Open i Wimbledonie uległ Novakowi Đokoviciowi, a podczas US Open przegrał z Andym Murrayem. W spotkaniach tych nie zdobył nawet seta.

W turniejach ATP World Tour Masters 1000 dwukrotnie osiągnął co najmniej ćwierćfinał. W Monte Carlo na kortach ziemnych spotkanie o półfinał zakończyło się porażką Tsongi z Rogerem Federerem. Z kolei w Toronto na kortach twardych uzyskał jeden z najlepszych rezultatów z ostatnich lat, kończąc zawody z tytułem mistrzowskim. Francuz pokonał 4 rywali z czołowej 10 rankingu, w 3 rundzie lidera klasyfikacji Novaka Đokovicia, w ćwierćfinale Andy'ego Murraya, następnie Grigora Dimitrowa, a w finale 7:5, 7:6(3) Rogera Federera[48]. Tsonga został pierwszym Francuzem, który zwyciężył w tej imprezie oraz pierwszym tenisistą od 2002 roku, który w 1 zawodach wyeliminował 4 rywali z TOP 10[1]. Na turnieju w Rzymie Francuz odniósł 300 wygraną singlową rangi ATP World Tour, w pojedynku 2 rundy z Kevinem Andersonem[49].

Podczas zawodów kategorii ATP World Tour 250 i ATP World Tour 500 najlepszy wynik tenisista francuski ustanowił w lutym, w trakcie turnieju w Marsylii, docierając do finału, w którym uległ 6:7(5), 4:6 Ernestsowi Gulbisowi[50].

W sezonie 2014 Tsonga pomógł Francji awansować do finału Pucharu Davisa. Na przełomie stycznia i lutego Francuzi wyeliminowali Australię. W swoich meczach był lepszy w singlu od Lleytona Hewitta, a w deblu, razem z Richardem Gasquetem, od pary Chris Guccione−Lleyton Hewitt. W ćwierćfinale Francuzi byli bliscy porażki z Niemcami. Po pierwszym dniu zmagań przegrywali 0:2, a 1 z porażek poniósł Tsonga w meczu z Peterem Gojowczykiem. Gojowczyk triumfował 5:7, 7:6(3), 3:6, 7:6(8), 8:6 broniąc w czwartym secie 2 meczbole[51]. Następnie Tsonga wygrał z Tobiasem Kamke'em, co przyczyniło się do przejścia do rundy półfinałowej, w której Francja zagrała z Czechami. Tsonga odniósł zwycięstwo singlowe z Lukášem Rosolem, w grze podwójnej, wspólnie z Gasquetem, nad Tomášem Berdychem i Radkiem Štěpánkiem[52]. W finale rozgrywanym na Stade Pierre-Mauroy w Lille na podłożu ziemnym w hali Francja zmierzyła się ze Szwajcarią. Tsonga w otwierającym rywalizację meczu przegrał ze Stanislasem Wawrinką 1:6, 6:3, 3:6, 2:6[53]. Potem nie zagrał przeciwko Rogerowi Federerowi przez kontuzję łokcia, a końcowy rezultat finału to 3:1 dla Szwajcarów[54].

Rok 2014 zakończył na 12. miejscu w rankingu ATP.

Sezon 2015 | edytuj kod

Tsonga na French Open, 2015

W sezonie 2015 pierwszy raz Tsonga zagrał w marcu, w trakcie turnieju w Miami. Przyczyną jego nieobecności był uraz przedramienia[55].

W całym sezonie Tsonga zagrał w sumie w 48 meczach, w 32 zwyciężając. Wygrał 1 turniej, pod koniec września w Metzu w hali, pokonując 7:6(5), 1:6, 6:2 Gillesa Simona[56]. Po zakończeniu finału ze sztabu trenerskiego Tsongi odszedł Nicolas Escudé[57]. Francuz uczestniczył także w 1 finale, podczas zawodów ATP World Tour Masters 1000 w Szanghaju. Wyeliminował m.in. Rafaela Nadala w półfinale, z kolei w finale nie sprostał Novakowi Đokoviciowi[58].

Podczas imprez wielkoszlemowych najlepszy rezultat osiągnął we French Open, awansując do półfinału, w którym przegrał 3:6, 7:6(1), 6:7(3), 4:6 ze Stanislasem Wawrinką. Po drodze Tsonga wygrał rywalizacje m.in. z notowanymi w czołowej piątce rankingu Tomášem Berdychem i Keim Nishikorim. Na US Open Francuz dotarł do ćwierćfinału, ulegając 4:6, 4:6, 6:3, 7:6(3), 4:6 Marinowi Čiliciowi.

W połowie lipca tenisista francuski wziął udział w rywalizacji ćwierćfinałowej Pucharu Davisa przeciwko Wielkiej Brytanii. Poniósł w swoich występach porażki, najpierw w singlu z Andym Murrayem, a potem w deblu razem z Nicolasem Mahutem z parą Andy Myrray–Jamie Murray. Do półfinału przeszła Wielka Brytania wygrywając rundę 3:1.

Rok 2015 zakończył na 10. miejscu w klasyfikacji ATP.

Sezon 2016 | edytuj kod

Jo-Wilfried Tsonga sezon 2016 zakończył bez turniejowego triumfu. Najbliżej zwycięstwa w zawodach ATP World Tour był pod koniec października osiągając finał halowej imprezy w Wiedniu. W półfinale obronił piłkę meczową w tie-breaku trzeciego seta przeciwko Ivo Karloviciowi zwyciężając 5:7, 7:5, 7:6(6)[59]. Rywalizację o tytuł przegrał 3:6, 6:7(6) z Andym Murrayem.

Francuz wystartował we wszystkich zawodach Wielkiego Szlema, dochodząc do ćwierćfinałów Wimbledonu i US Open. Podczas turnieju wimbledońskiego wyeliminował w 3 rundzie wynikiem 6:7(3), 3:6, 7:6(5), 6:2, 19:17 Johna Isnera broniąc w 32 gemie ostatniego seta meczbola[60]. Ćwierćfinałowy pojedynek z Andym Murrayem Tsonga zakończył porażką po 5 setach. Na US Open w ćwierćfinale tenisista francuski, po dwóch przegranych setach, poddał rywalizację Novakowi Đokoviciowi przez uraz prawego kolana[61]. W pozostałych turniejach tej rangi odpadł w 4 rundzie Australian Open i 3 rundzie French Open. Na paryskich kortach skreczował przy stanie 5:2 z Ernestsem Gulbisem z powodu kontuzji pachwiny[62].

Tsonga w roku 2016 awansował do dwóch półfinałów, w Auckland gdzie rozpoczął sezon oraz w Monte Carlo. W Monte Carlo wyeliminował w ćwierćfinale Rogera Federera. Francuz został także ćwierćfinalistą rozgrywek w Indian Wells, Szanghaju i Paryżu.

Latem reprezentował Francję na igrzyskach olimpijskich w Rio de Janeiro, ponosząc porażkę w 2 rundzie gry pojedynczej i 1 rundzie gry podwójnej.

Tsonga podczas turnieju w Wiedniu, 2016

W lutym zagrał w 1 rundzie Pucharu Davisa przeciwko Kanadzie, wygrywając bez straty seta mecz deblowy wspólnie z Richardem Gasquetem z parą Philip BesterVasek Pospisil. Potem zmierzył się z Frankiem Danceviciem, który po wygraniu pierwszego seta poddał dalszą grę przez problemy z prawym ramieniem[63]. W lipcu Francuzi z Tsongą w składzie wyeliminowali Czechy. Pierwsze spotkanie zakończyło się porażką Tsongi 4:6, 6:3, 6:4, 6:7(8), 4:6 z Lukášem Rosolem. Francuz w tie-breaku czwartego seta nie wykorzystał dwóch meczboli[64]. Drugi mecz zakończył się triumfem Francuza z Jiřím Veselým w czterech setach i ta wygrana zapewniła udział reprezentacji Francji w półfinale, w którym uległa Chorwacji. Tsonga nie wystąpił przeciwko Chorwatom ze względu na odniesioną na US Open kontuzję kolana.

W ciągu całego sezonu 2016 Tsonga zagrał 54 singlowych pojedynków, odnosząc 37 triumfów. Na koniec roku zajął 12. miejsce w rankingu światowym.

Sezon 2017 | edytuj kod

W 2017 roku Tsonga został mistrzem czterech turniejów i finalistą jednych zawodów. W lutym wygrał w Rotterdamie, eliminując najwyżej rozstawionego Marina Čilicia w ćwierćfinale (nr 6. ATP), w półfinale Tomáša Berdycha i w finale 4:6, 6:4, 6:1 Davida Goffina[65]. W swoim kolejnym starcie triumfował w Marsylii, w półfinale wygrywając po trzysetowej grze z Nickiem Kyrgiosem, natomiast w finale wynikiem 6:4, 6:4 z Lucasem Pouille. W maju podczas zawodów w Lyonie, po raz pierwszy w karierze Francuz zdobył tytuł na kortach ziemnych, w finale będąc lepszym od Tomáša Berdycha[66]. Ostatni triumf w sezonie odniósł w październiku w Antwerpii, nie tracąc po drodze seta, a w finale pokonał Diega Schwartzmana[67]. W tym samym miesiącu poniósł porażkę w finale imprezy w Wiedniu z Lucasem Pouille. W drugiej rundzie turnieju Tsonga obronił piłkę meczową przeciwko Damirowi Džumhurowi eliminując Bośniaka w trzech setach[68], a w ćwierćfinale wygrał z Alexandrem Zverevem (nr 5. ATP).

We wrześniu Tsonga zagrał w Pucharze Davisa, w półfinale przeciwko Serbii. Wygrał oba swoje mecze singlowe, najpierw z Laslem Đere, a potem z Dušanem Lajoviciem, pomagając reprezentacji triumfować w rywalizacji 3:2[69]. W finale przeciwko Belgii Tsonga pokonał najpierw Steve'a Darcisa, a potem uległ Davidowi Goffinowi. Ostatni mecz w decydujący o mistrzostwie zakończył się zwycięstwem Lucasa Pouille nad Darcisem i to Francja zwyciężyła 3:2, po raz pierwszy wygrywając w turniej od 2001 roku[70].

W zawodach Wielkiego Szlema Tsonga najdalej doszedł do ćwierćfinału podczas Australian Open, odpadając po przegranej ze Stanislasem Wawrinką. Francuz był także w trzeciej rundzie Wimbledonu ponosząc porażkę w pięciu setach z Samem Querreyem, drugiej rundzie US Open i pierwszej rundzie French Open.

Rywalizując w turniejach ATP World Tour Masters 1000 Tsonga uczestniczył w sześciu imprezach, wygrywając jeden mecz, w pierwszej rundzie w Madrycie. Mecz drugiej rundy poddał walkowerem przez kontuzję prawego ramienia Davidowi Ferrerowi[71]. Problemy zdrowotne uniemożliwiły tenisiście francuskiemu udział w turniejach rozgrywanych w Azji na przełomie września i października, a doznał wówczas kontuzji kolana[72].

Rok zakończył na 15. miejscu w rankingu singlowym. Rozegrał łącznie 53 spotkania, odnosząc 38 zwycięstw.

Sezony 2018 i 2019 | edytuj kod

W styczniu 2018 Tsonga zagrał na Australian Open odpadając w trzeciej rundzie. W następnym miesiącu wystartował w Montpellier, gdzie osiągnął półfinał, w którym poddał mecz przy stanie 6:1, 5:5 Lucasowi Pouille z powodu urazu ścięgna w lewym udzie[73]. Dnia 3 kwietnia przeszedł operację lewego kolana i nie grał zawodowo w tenisa do września, gdy wystartował w Metzu (porażka w pierwszej rundzie)[74]. Po powrocie na korty zagrał w sumie sześć meczów, wygrywając jeden. Jedna z porażek Francuza miała miejsce w finale Pucharu Davisa z Marinem Čiliciem reprezentującym Chorwację, która zdobyła trofeum, kończąc finał zwycięstwem 3:1[75]. Po zakończeniu sezonu Tsonga zatrudnił Sergiego Bruguerę, obok Thierryego Ascione, na stanowisko trenera[76]. W listopadzie Tsonga spadł w rankingu ATP na 262. miejsce, najniższe od września 2006.

W sezonie 2019 Francuz zaliczył na koniec roku awans w rankingu z 239. miejsca na 29. pozycję. Zagrał we wszystkich zawodach wielkoszlemowych najdalej dochodząc do trzeciej rundy Wimbledonu. W rozgrywkach z serii ATP Tour Masters 1000 najlepszy rezultat ustanowił w Paryżu, ćwierćfinał.

W lutym, startując z dziką kartą i zajmując 210. miejsce w klasyfikacji, wygrał turniej halowy w Montpellier[77]. Finał zakończył się wynikiem 6:4, 6:2 dla Tsongi, a jego rywalem był Pierre-Hugues Herbert. Drugi tytuł w sezonie tenisista francuski zdobył we wrześniu w Metzu, po finale z Aljažem Bedene[78]. Awansował także do dwóch półfinałów, w Brisbane oraz Marrakeszu. Wystąpił także trzykrotnie z zawodach ATP Challenger Tour, po raz pierwszy od czerwca 2007 roku. Zdobył jeden tytuł w turnieju tej rangi, we wrześniu w Cassis.

Styl gry | edytuj kod

Jo-Wilfried Tsonga jest tenisistą praworęcznym wykonującym oburęczny bekhend. Wyróżnia go atletyczna budowa ciała i ofensywne nastawienie do gry[79].

Francuz dysponuje mocnym serwisem. Jak sam przyznał, zmienił swoją taktykę i częściej po trafionym pierwszym serwisie atakuje do siatki, posługując się techniką serwis-wolej[80][81]. W poprzednich latach swojej kariery Tsonga sporadycznie atakował przy siatce.

Forhend jest najpewniejszym elementem gry zawodnika[79]. Grany mocno i płasko zapewnia dużą ilość wygrywanych piłek. Bekhend nie wykonuje z taką mocą jak forhend, jednak grany z wystarczającą precyzją i siłą nie stanowi większego problemu w grze Tsongi[79]. Francuz często zaskakuje efektownymi zagraniami w trakcie meczów, szczególnie gdy rozgrywane są decydujące punkty o zwycięstwie w secie, jak np. drop szot lub nieprzygotowany atak do siatki, co prowadzi do łatwo utraconych punktów[79].

Sposób w jaki Tsonga gra i porusza się po korcie pasuje do nawierzchni twardych[81].

Finały w turniejach ATP World Tour | edytuj kod

Gra pojedyncza (18–12) | edytuj kod

Gra podwójna (4–4) | edytuj kod

Osiągnięcia w turniejach Wielkiego Szlema i ATP Tour Masters 1000 (gra pojedyncza) | edytuj kod

Legenda

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie

     RR, odpadł w fazie grupowej

     –, nie startował w turnieju głównym

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j Jo-Wilfried Tsonga - Player Bio (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2015-06-14].
  2. After an Early Scare, Roddick Takes Control (ang.). nytimes.com, 2007-01-15. [dostęp 2015-06-14].
  3. Djokovic battles to Aussie title (ang.). bbc.co.uk, 2008-01-27. [dostęp 2015-06-14].
  4. Tsonga Is Out of French Open (ang.). nytimes.com, 2008-05-25. [dostęp 2017-04-24].
  5. Tsonga triumphs in Thailand Open (ang.). bbc.co.uk, 2008-09-28. [dostęp 2015-06-14].
  6. Tsonga wins Paris Masters and goes to Shanghai (ang.). reuters.com, 2008-11-02. [dostęp 2015-06-14].
  7. ATP Johannesburg: Triumf Tsongi (pol.). sportowefakty.pl, 2009-02-08. [dostęp 2015-06-17].
  8. Tsonga beats Llodra to win title in Marseille, „The New York Times”, 2 grudnia 2009, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-03-06]  (ang.).
  9. ATP Montreal: Federer i Nadal za burtą! (pol.). sportowefakty.pl, 2009-08-15. [dostęp 2015-06-17].
  10. ATP Tokio: Tsonga zbliża się do występu w finale cyklu (pol.). sportowefakty.pl, 2009-10-11. [dostęp 2015-06-17].
  11. ATP Szanghaj: Matkowski i Fyrstenberg bez tytułu (pol.). sportowefakty.pl, 2009-10-18. [dostęp 2015-06-17].
  12. Federer coasts into French Open quarters (ang.). rte.ie, 2010-05-31. [dostęp 2015-06-13].
  13. Australian Open: Tsonga jest mocarzem (pol.). sportowefakty.pl, 2010-01-27. [dostęp 2015-06-13].
  14. Wimbledon 2010: Jo-Wilfried Tsonga digs deep to avoid another marathon (ang.). telegraph.co.uk, 2010-06-24. [dostęp 2015-06-13].
  15. ATP Rotterdam: Söderling obronił zdobyte przed rokiem trofeum (pol.). sportowefakty.pl, 2011-02-13. [dostęp 2015-06-14].
  16. Tsonga splits with coach Winogradsky (ang.). usatoday.com, 2011-05-04. [dostęp 2015-06-14].
  17. Tsonga beats Nadal at Queen's (ang.). rediff.com, 2011-06-11. [dostęp 2015-06-14].
  18. Andy Murray beats Jo-Wilfried Tsonga to win Queen's (ang.). bbc.com, 2011-06-13. [dostęp 2015-06-14].
  19. Wimbledon 2011: Jo-Wilfried Tsonga shocks Roger Federer (ang.). bbc.com, 2011-06-29. [dostęp 2015-06-14].
  20. Djokovic stays perfect on hard courts, awaits Fish in final (ang.). usatoday.com, 2011-08-13. [dostęp 2015-06-14].
  21. ATP Metz: Pierwszy triumf Tsongi w sezonie, Londyn coraz bliżej (pol.). sportowefakty.pl, 2011-09-25. [dostęp 2015-06-14].
  22. ATP Wiedeń: Drugi triumf Tsongi w sezonie (pol.). sportowefakty.pl, 2011-10-30. [dostęp 2015-06-14].
  23. Federer to play home hope Tsonga in Paris final (ang.). cnn.com, 2011-11-12. [dostęp 2015-06-14].
  24. ATP World Tour Finals: Roger Federer beats Jo-Wilfried Tsonga (ang.). bbc.com, 2011-11-27. [dostęp 2015-06-14].
  25. ATP Ad-Dauha: Tsonga najlepszy w stolicy Kataru (pol.). sportowefakty.pl, 2012-01-07. [dostęp 2015-06-18].
  26. Ranking ATP: Kubot na 54. miejscu, awans Janowicza (pol.). sportowefakty.pl, 2012-02-27. [dostęp 2015-06-18].
  27. Puchar Davisa: Wielki Isner wprowadził USA do półfinału, Czesi pokonali Serbów (pol.). sportowefakty.pl, 2012-04-08. [dostęp 2015-06-18].
  28. Roland Garros: Tsonga i Del Potro szybko dokończyli przerwane spotkania (pol.). sportowefakty.pl, 2012-06-04. [dostęp 2015-06-18].
  29. IO: Bracia Bryan o złoto, Raymond/Huber tylko o brąz (pol.). sportowefakty.pl, 2012-08-04. [dostęp 2015-06-18].
  30. IO: Bryanowie wzorem Sereny Williams uzupełnili medalową kolekcję (pol.). sportowefakty.pl, 2012-08-04. [dostęp 2015-06-18].
  31. TelegraphT. Sport TelegraphT., London 2012 Olympics: Jo-Wilfried Tsonga wins record-breaking clash with Milos Raonic, 31 lipca 2012, ISSN 0307-1235 [dostęp 2018-03-06]  (ang.).
  32. ATP Metz: Drugi finał Tsongi w sezonie, Seppi poskromił Monfilsa (pol.). sportowefakty.pl, 2012-09-22. [dostęp 2015-06-18].
  33. ATP Metz: Ekspresowe zwycięstwo Tsongi w finale, pechowa niedziela Włochów (pol.). sportowefakty.pl, 2012-09-23. [dostęp 2015-06-18].
  34. ATP Pekin: Niepokonany Djoković triumfuje po raz trzeci w chińskiej stolicy (pol.). sportowefakty.pl, 2012-10-07. [dostęp 2015-06-18].
  35. ATP Sztokholm: Berdych znów lepszy od Tsongi, Czech coraz bliżej Londynu (pol.). sportowefakty.pl, 2012-10-21. [dostęp 2015-06-18].
  36. Report: Tsonga hires Rasheed as coach (ang.). tennis.com, 2012-10-26. [dostęp 2015-06-18].
  37. Tsonga in doubt for Australian Open, „ABC News”, 4 stycznia 2013 [dostęp 2018-03-06]  (ang.).
  38. AO: Tsonga o krok od sensacji, Federer przetrwał pięciosetową batalię (pol.). sportowefakty.pl, 2013-01-23. [dostęp 2015-06-19].
  39. ATP Marsylia: Del Potro nie obroni tytułu, niesamowity bój Tsongi z Tomiciem (pol.). sportowefakty.pl, 2013-02-22. [dostęp 2015-06-19].
  40. ATP Marsylia: Finałowy dreszczowiec dla Jo-Wilfrieda Tsongi (pol.). sportowefakty.pl, 2013-02-24. [dostęp 2015-06-19].
  41. Roland Garros: Spektakularny triumf Tsongi, szwajcarski Maestro poza turniejem! (pol.). sportowefakty.pl, 2013-06-04. [dostęp 2015-06-19].
  42. Jo-Wilfried Tsonga nie zagra w US Open (pol.). sportowefakty.pl, 2013-08-15. [dostęp 2015-06-19].
  43. Jo-Wilfried Tsonga rozstał się z trenerem (pol.). sportowefakty.pl, 2013-08-31. [dostęp 2015-06-19].
  44. ATP Metz: Sprytny Simon lepszy od Tsongi w finale (pol.). sportowefakty.pl, 2013-09-22. [dostęp 2015-06-19].
  45. ATP Paryż: Djoković wygrał po północy, Nishikori zakończył marzenia Tsongi (pol.). sportowefakty.pl, 2013-10-30. [dostęp 2015-06-19].
  46. Tsonga Hires New Coaches Ahead of Paris Masters (ang.). stevegtennis.com, 2013-10-29. [dostęp 2015-06-19].
  47. Puchar Hopmana: Panfil oraz Radwańska pokonani, tytuł dla Francji! (pol.). sportowefakty.pl, 2014-01-04. [dostęp 2015-06-20].
  48. ATP Toronto: Jo-Wilfried Tsonga pokonał Rogera Federera, 2. tytuł Masters 1000 Francuza (pol.). sportowefakty.pl, 2014-08-10. [dostęp 2015-06-20].
  49. ATP Rzym: Maraton Rafaela Nadala z Gillesem Simonem, 300. zwycięstwo Jo-Wilfrieda Tsongi (pol.). sportowefakty.pl, 2014-05-14. [dostęp 2015-06-20].
  50. ATP Marsylia: "13" szczęśliwa dla Ernestsa Gulbisa, Łotysz pokonał w finale Jo-Wiflrieda Tsongę (pol.). sportowefakty.pl, 2014-02-23. [dostęp 2015-06-20].
  51. Puchar Davisa: Federer i Wawrinka na remis z Kazachami, Francja o krok od porażki z Niemcami (pol.). sportowefakty.pl, 2014-04-04. [dostęp 2015-06-20].
  52. Puchar Davisa: Gasquet i Tsonga zakończyli czeską dominację, Włochy ciągle w grze o finał (pol.). sportowefakty.pl, 2014-09-13. [dostęp 2015-06-20].
  53. Puchar Davisa: Stan Wawrinka pokonał Jo-Wilfrieda Tsongę i zdobył pierwszy punkt (pol.). sportowefakty.pl, 2014-11-21. [dostęp 2015-06-20].
  54. Francuzi czują rozczarowanie, ale liczą na kolejną szansę (pol.). sportowefakty.pl, 2014-11-24. [dostęp 2015-06-20].
  55. ATP Miami: Nishikori i Ferrer rozgromili rywali, Tsonga - Monfils o 1/8 finału (pol.). sportowefakty.pl, 2015-03-28. [dostęp 2016-07-17].
  56. ATP Metz: Jo-Wilfried Tsonga zrewanżował się Gillesowi Simonowi za finał z 2013 roku (pol.). sportowefakty.pl, 2015-09-27. [dostęp 2016-07-17].
  57. Nicolas Escude zakończył współpracę z Jo-Wilfriedem Tsongą (pol.). sportowefakty.pl, 2015-09-27. [dostęp 2016-07-17].
  58. ATP Szanghaj: Jo-Wilfried Tsonga pokonany. 25. tytuł Masters 1000 Novaka Djokovicia (pol.). sportowefakty.pl, 2015-10-18. [dostęp 2016-07-17].
  59. ATP Wiedeń: Andy Murray i Jo-Wilfried Tsonga chcą wygrać turniej po raz drugi (pol.). sportowefakty.pl, 2016-10-29. [dostęp 2017-02-21].
  60. Wimbledon: Tsonga - Isner 19:17 w piątym secie, Kyrgios rywalem Murraya (pol.). sportowefakty.pl, 2016-07-03. [dostęp 2017-02-21].
  61. US Open: Novak Djoković w półfinale po rozegraniu tylko dziewięciu pełnych setów (pol.). sportowefakty.pl, 2016-09-07. [dostęp 2017-02-21].
  62. Roland Garros: Kontuzjowany Jo-Wilfried Tsonga skreczował w pojedynku z Ernestsem Gulbisem (pol.). sportowefakty.pl, 2016-05-28. [dostęp 2017-02-21].
  63. Davis Cup: Canada Win First Set, Frank Dancevic Retires (ang.). vavel.com, 2016-03-06. [dostęp 2017-02-21].
  64. Puchar Davisa: Kyle Edmund godnie zastąpił Andy'ego Murraya. Remis w Trzyńcu po pierwszym dniu (pol.). sportowefakty.pl, 2016-07-15. [dostęp 2017-02-21].
  65. Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., ATP Rotterdam: Jo-Wilfried Tsonga zwycięzcą pierwszego turnieju rangi 500 w sezonie - WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 19 lutego 2017 [dostęp 2017-12-03]  (pol.).
  66. Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., ATP Lyon: Tomas Berdych przegrał z nerwami. Pierwszy tytuł na mączce Jo-Wilfrieda Tsongi - WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 27 maja 2017 [dostęp 2017-12-03]  (pol.).
  67. Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., ATP Antwerpia: deja vu Diego Schwartzmana. Jo-Wilfried Tsonga z czwartym tytułem w sezonie - WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 22 października 2017 [dostęp 2017-12-03]  (pol.).
  68. Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., ATP Wiedeń: Dominic Thiem znów rozczarował w ojczyźnie. Jo-Wilfried Tsonga obronił meczbola - WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 26 października 2017 [dostęp 2017-12-03]  (pol.).
  69. Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., Puchar Davisa: Jo-Wilfried Tsonga poprowadził Francję do pierwszego finału od 2014 roku - WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 17 września 2017 [dostęp 2017-12-03]  (pol.).
  70. Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., Wymarzona "10" Francji. Czekała na nią 16 lat - WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 27 listopada 2017 [dostęp 2017-12-04]  (pol.).
  71. Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., ATP Madryt: Novak Djoković z trudem pokonał Nicolasa Almagro. Problemy miał także Kei Nishikori - WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 10 maja 2017 [dostęp 2017-12-04]  (pol.).
  72. Jo-Wilfried Tsonga to miss the upcoming Asian Swing, „Tennis World USA” [dostęp 2017-12-04]  (ang.).
  73. Jo Wilfried Tsonga fears he has tear in left hamstring, Tennis World USA [dostęp 2020-05-02]  (ang.).
  74. Tennis-X.com, Jo-Wilfried Tsonga Undergoes Knee Surgery [dostęp 2020-05-02]  (ang.).
  75. Davis Cup final: Marin Cilic beats Lucas Pouille as Croatia claim title, „BBC Sport”, 25 listopada 2018 [dostęp 2020-05-02]  (ang.).
  76. Jo-Wilfried Tsonga hires 2x French Open champ Sergi Bruguera as coach, Tennis.com [dostęp 2020-05-02] .
  77. Jo-Wilfried Tsonga wins ATP Tour title in Montpellier, Sky Sports [dostęp 2020-05-02]  (ang.).
  78. Tsonga rallies past Bedene to win Moselle Open, ESPN.com, 23 września 2019 [dostęp 2020-05-02]  (ang.).
  79. a b c d Jo-Wilfried Tsonga Biography And Detailed Game Analysis, „Online Tennis Instruction – Learn How To Play Your Best Tennis, Free Tennis Tips” [dostęp 2017-06-06]  (ang.).
  80. Grupa WirtualnaG.W. Polska Grupa WirtualnaG.W., Jo-Wilfried Tsonga: Ciągle stać mnie na coś wielkiego - WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 4 grudnia 2016 [dostęp 2017-06-06]  (pol.).
  81. a b Jo-Wilfried Tsonga | Tenis+, „Tenis+” [dostęp 2017-06-06]  (pol.).

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jo-Wilfried Tsonga" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy