Joachim Szołtysek


Joachim Szołtysek w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Joachim Henryk Szołtysek (ur. 10 czerwca 1932 w Królewskiej Hucie, zm. 21 października 1985 w Bielsku-Białej) – polski piłkarz, trener i piłkarz ręczny.

Szołtysek był wychowankiem AKS–u Chorzów, w którym występował w latach 1945–1954. Następnie trafił do drugoligowych Szombierek Bytom, skąd w 1956 roku wrócił do macierzystego klubu. W 1958 roku odbył karencję, po czym trafił na trzy sezony do Górnika Zabrze i zdobył z nim dwukrotnie mistrzostwo Polski (1959, 1961)[1]. W sezonie 1964/1965 zagrał w barwach Górnika mecz pucharowy przeciwko Lubliniance Lublin (3:1 pd., 1 listopada 1964 roku) oraz ligowy z Unią Racibórz (4:0, 4 listopada 1964 roku), gdyż w zespole prowadzonym przez Ferenca Farsanga zabrakło bramkarzy. Szołtysek zdobył dzięki temu mistrzostwo oraz Puchar Polski[2].

Po zakończeniu kariery piłkarskiej był trenerem Dębu Katowice, Górnika Wesoła, Górnika Zabrze (trener bramkarzy), AKS–u Chorzów, Włókniarza Białystok, Zawiszy Bydgoszcz, GKS–u Katowice, Startu Łódź, Odry Wodzisław i Reprezentacji Śląska[1].

Jako piłkarz ręczny występował na pozycji bramkarza w AKS–ie Chorzów i reprezentacji Polski, w której rozegrał osiemnaście spotkań[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Gowarzewski (1945-1962) 2017 ↓, s. 187.
  2. Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 76–77.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Joachim Szołtysek" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy