John Van Ryn


John Van Ryn w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

John William Van Ryn (ur. 30 czerwca 1905 w Newport News, zm. 7 sierpnia 1999 w Palm Beach) – amerykański tenisista, zwycięzca Wimbledonu, mistrzostw USA i mistrzostw Francji w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Spis treści

Kariera tenisowa | edytuj kod

Van Ryn ukończył w 1928 roku studia na Princeton University, rok wcześniej zdobywając w deblu akademickie mistrzostwo USA w parze z Kennethem Appelem.

W grze pojedynczej 5 razy osiągnął ćwierćfinał mistrzostw USA (obecnie US Open) i po razie w Mistrzostwach Francji (obecnie French Open) i Wimbledonie.

Sukcesy odnosił w grze podwójnej, głównie w parze z Wilmerem Allisonem. W latach 1930–1936 Amerykanie sześć razy wystąpili w finale mistrzostw USA, wygrywając w 1931 i 1935 roku. W 1929 i 1930 Van Ryn i Allison wygrywali również grę podwójną na Wimbledonie, kolejny finał osiągając w 1935 roku. Van Ryn wygrał również mistrzostwa Francji wspólnie z Georgem Lottem w 1931 roku. Razem z Lottem triumfował w tym samym roku na Wimbledonie. W 1932 roku para Van Ryn–Lott zdobyła halowe mistrzostwo USA.

W rankingu amerykańskim Van Ryn 6 razy znalazł się w czołowej dziesiątce (między 1927 a 1932 rokiem), najwyższe miejsce zajmując w 1931 roku – nr 4. W 1929 i 1931 roku był również w dziesiątce nieoficjalnego rankingu światowego magazynu The Daily Telegraph (odpowiednio na 8. i 10. miejscu).

Van Ryn był jednym z reprezentantów USA w Pucharze Davisa. Z samym Wilmerem Allisonem odniósł 14 zwycięstw (przy dwóch porażkach), a łącznie odniósł 22 zwycięstwa deblowe i poniósł 2 porażki. Miał także dodatki bilans singlowy – 7 wygranych i 1 porażka.

W 1963 roku Van Ryn został wpisany do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Finały w turniejach wielkoszlemowych | edytuj kod

Gra podwójna (6–5) | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "John Van Ryn" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy