Jon Jones


Jon Jones w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jonathan Dwight „Jon” Jones[2] (ur. 19 lipca 1987 w Rochester) – amerykański zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA), mistrz Ultimate Fighting Championship w wadze półciężkiej w latach 2011-2015, 2018-2020[3].

Spis treści

Kariera MMA | edytuj kod

Zawodowo walczy od kwietnia 2008. Wygrawszy w ciągu czterech miesięcy sześć walk z rzędu przed czasem, w tym zdobywając pas USKBA wagi półciężkiej[4], podpisał kontrakt z Ultimate Fighting Championship (UFC) – największą organizacją MMA na świecie[1]. Zadebiutował w niej w sierpniu 2008 roku w wygranym pojedynku z Brazylijczykiem Andre Gusmao (UFC 87)[1].

Po zwycięstwach w dwóch kolejnych walkach, zmierzył się w grudniu 2009 z Mattem Hamillem. Mimo że osiągnął znaczną przewagę nad rywalem, przegrał przez dyskwalifikację, gdy pod koniec pierwszej rundy zadał niezgodny z regułami cios łokciem. Była to jego pierwsza i jak dotąd jedyna porażka w karierze MMA[5].

W kolejnych trzech walkach odniósł szybkie zwycięstwa przed czasem nad Brandonem Verą, Uładzimirem Maciuszenką i Ryanem Baderem, dzięki czemu otrzymał szansę walki z mistrzem UFC w wadze półciężkiej, Maurício Ruą. Odbyła się ona 19 marca 2011 w Newark, podczas gali UFC 128. Jones od początku pojedynku przejął inicjatywę, doprowadzając do obalenia Brazylijczyka, a następnie kontrolując walkę w parterze. Pod znakiem jego dominacji stała również druga runda. W końcu, w trzeciej doprowadził do nokdaunu Ruy ciosem sierpowym w wątrobę. Chwilę potem sędzia ringowy zdecydował się zatrzymać walkę, ogłaszając zwycięstwo Amerykanina przez TKO. Tym samym Jones w wieku 23 lat został najmłodszym mistrzem w historii UFC[6].

W swojej pierwszej obronie tytułu, 24 września 2011 roku na gali UFC 135, pokonał przez poddanie byłego mistrza wagi półciężkiej, Quintona Jacksona. Od samego początku kontrolował walkę, wykorzystując przewagę warunków fizycznych oraz wykonując efektowne niskie i wysokie kopnięcia. W 4. rundzie, po uzyskaniu obalenia, poddał rywala, dusząc go zza pleców[7]. 10 grudnia 2011 roku po raz drugi obronił pas mistrzowski, poddając Brazylijczyka Lyoto Machidę duszeniem gilotynowym. 21 kwietnia 2012 na gali UFC 145, w trzeciej obronie tytułu wygrał przez jednogłośną decyzję ze swoim byłym sparingpartnerem, Rashadem Evansem – była to pierwsza walka Jonesa trwająca 5 rund[8].

Kolejnym jego przeciwnikiem miał być Dan Henderson gali UFC 151, ale Henderson nie mógł wystąpić z uwagi na kontuzję kolana nabytą siedem dni przed galą. Chael Sonnen jako jedyny zaproponował, że pomimo krótkiego okresu będzie walczył z Jonem Jonesem, ale Jones odmówił, tłumacząc, że nie jest to dobre dla jego kariery. Z powodu odmowy Jonesa galę UFC 151 odwołano[9][10]. Jon Jones przyjął ofertę walki z Vitorem Belfortem na UFC 152 i ostatecznie zwyciężył przez poddanie (klucz na rękę – americana) w 4. rundzie[11].

Podczas kwietniowej gali UFC 159 zmierzył się z Chaelem Sonnenem, który chciał walczyć z Jonesem podczas UFC 151 w zastępstwie kontuzjowanego Dana Hendersona. Jones już w pierwszej rundzie obalił Sonnena i obijał swojego rywala w parterze; sędzia przerwał walkę i ogłosił zwycięstwo Jonesa przez nokaut techniczny[12]. Podczas próby sprowadzenia przeciwnika do parteru złamał duży palec u lewej stopy[13]. W swojej kolejnej obronie pasa 21 września 2013 podczas gali UFC 165 w Toronto zmierzył się ze Szwedem Alexandrem Gustafssonem wygrywając jednogłośną decyzją sędziów[14].

26 kwietnia 2014 na UFC 172 Bones wygrał jednogłośnie na punkty pięciorundowy z Gloverem Teixeirą[15]. Następnym sukcesem okazała się wygrana z dotąd niezwyciężonym Danielem „DC” Cormierem 3 stycznia 2015 na UFC 182 z którym zwyciężył jednogłośnie na punkty[16].

26 kwietnia 2015 brał udział w wypadku samochodowym w miejscowości Albuquerque w stanie Nowy Meksyk. Zgodnie z zeznaniami świadków, Jones wjechał na skrzyżowanie na czerwonym świetle, powodując wypadek i zderzenie trzech pojazdów, a następnie uciekł z miejsca zdarzenia, ale po chwili wrócił, lecz tylko po plik gotówki pozostawiony w samochodzie. W zderzeniu ucierpiała kobieta w ciąży – po przewiezieniu do szpitala okazało się, że ma złamaną rękę i nadgarstek. W pozostawionym przez Jonesa SUV-ie funkcjonariusze policji znaleźli marihuanę, a on sam zgłosił się na komisariat dzień później. Po wpłacie 2500 dolarów kaucji został wypuszczony na wolność. Za ucieczkę z miejsca wypadku i nie udzielenie pierwszej pomocy Jonesowi groziło do trzech lat pozbawienia wolności. W związku z tymi wydarzeniami, prezydent UFC Dana White zadecydował o zawieszeniu sportowca w prawach zawodnika UFC oraz o odebraniu Jonesowi pasa mistrzowskiego w wadze półciężkiej. Jones nie wystąpił też w walce wieczoru na UFC 187, gdzie miał po raz kolejny bronić tytułu. Na gali UFC 187 o tytuł mistrza wagi półciężkiej stoczyli ze sobą pojedynek Anthony Johnson oraz Daniel Cormier. Ponadto firma Reebok zerwała w trybie natychmiastowym kontrakt sponsorski z Jonesem[17]. 29 września 2015 Jones przyznał się spowodowania i ucieczki z miejsca wypadku. Nałożono na niego 18 miesięczny dozór policyjny oraz zobowiązano go do odbycia 72 godzin prac społecznych i charytatywnych[18].

23 kwietnia 2016 stoczył wygrany pojedynek na punkty z Ovince Saint Preux o tymczasowe mistrzostwo kategorii do 93 kg[19]. Jego kolejny pojedynek zaplanowano na 9 lipca 2016, gdzie podczas jubileuszowej gali UFC 200 miał zmierzyć się z Danielem Cormierem o zunifikowane mistrzostwo UFC w wadze półciężkiej, jednak ostatecznie do walki nie doszło, gdyż 7 lipca 2016 Jones został usunięty z karty walk gali. Powodem jego usunięcia było potencjalne naruszenie zasad polityki antydopingowej USADA[20].

7 listopada 2016 komisja zawiesiła Jonesa na rok w związku z pozytywnym wynikiem antydopingowym, który wykazał w jego organizmie zabronione substancję, klomifen i letrozol[21]. Ponadto został mu odebrany tymczasowy pas wagi półciężkiej[22].

Po odbyciu zawieszenia 29 lipca 2017 na UFC 214 stoczył zaległy pojedynek z Cormierem o mistrzostwo wagi półciężkiej, który ostatecznie wygrał, nokautując obrońce tytułu w trzeciej rundzie[23].

22 sierpnia 2017 amerykańskie media branżowe poinformowały o ponownym naruszeniu polityki antydopingowej przez Jonesa[24][25]. 13 września 2017 USADA potwierdziła, że w próbce Jonesa którą oddał zaraz przed galą UFC 214 znaleziono zabronioną substancję – turinabol[26]. W związku z recydywą Komisja Sportowa Stanu Kalifornia ukarała Amerykanina odebraniem pasa mistrzowskiego oraz zmianą wyniku walki na nierozstrzygnięty. Ponadto groziło mu czteroletnie zawieszenie[26][27], które ostatecznie zostało zredukowane do 15 miesięcy[28].

8 lutego 2020 podczas gali UFC 247 w Houston pokonał jednogłośnie na punkty Dominicka Reyesa i po raz trzeci obronił mistrzowski pas federacji w wadze półciężkiej.

Osiągnięcia | edytuj kod

Mieszane sztuki walki:

  • 2008: mistrz USKBA w wadze półciężkiej
  • 2011–2015: mistrz UFC w wadze półciężkiej (8 obron tytułu).
  • 2016-: tymczasowy mistrz UFC w wadze półciężkiej
  • 2017-2017: Mistrz UFC w wadze półciężkiej (Jones stracił mistrzostwo w związku z pozytywnym wynikiem antydopingowym po gali, wynik walki zmieniono na "no contest" tym tracąc pas).
  • 2018-2020: Mistrz UFC w wadze półciężkiej (Jones zwakował pas mistrzowski)

Zapasy:

Lista walk MMA | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g Statystyki i rekord MMA Jon Jonesa (ang.). sherdog.com. [dostęp 2011-10-02].
  2. Statystyki i rekord MMA Jon Jonesa na tapology.com (ang.). tapology.com. [dostęp 2017-07-30].
  3. UFC: Błachowicz - Reyes o tytuł mistrzowski?! Jones ogłosił zwakowanie pasa! - Polsat Sport, www.polsatsport.pl [dostęp 2020-06-01]  (pol.).
  4. Joe Chacon: Jon Jones Video: A Look at His Early Pre-UFC Fights (ang.). bleacherreport.com, 2012-08-12. [dostęp 2018-10-20].
  5. Michael David Smith: Jon Jones Disqualified for Illegal Elbow, Matt Hamill Wins (ang.). mmafighting.com, 5 grudnia 2009. [dostęp 20 marca 2011].
  6. Brian Knapp: ‘Bones’ Takes Throne by Force at UFC 128 (ang.). sherdog.com, 20 marca 2011. [dostęp 20 marca 2011].
  7. Brian Knapp: Stellar Jones Chokes Rampage (ang.). sherdog.com, 24 września 2011. [dostęp 24 września 2011].
  8. UFC 145 results: Rashad Evans no match for champ Jon Jones in grudge match (ang.). mmajunkie.com, 2012-04-22. [dostęp 2017-07-30].
  9. Dave Doyle: UFC 151 Canceled After Dan Henderson Injury; Jon Jones to Fight Lyoto Machida at UFC 152 (ang.). mmafighting.com, 2012-08-23. [dostęp 2017-07-30].
  10. Wojsław Rysiewski: Henderson kontuzjowany, UFC 151 odwołane, Jones vs Machida na UFC 152 (pol.). mmarocks.pl, 2012-08-23. [dostęp 2017-07-30].
  11. UFC 152 Results: ‘Jones vs. Belfort’ Play-by-Play & Updates (ang.). sherdog.com, 2012-09-22. [dostęp 2017-07-30].
  12. Mike Bohn: UFC 159 results recap: Biggest winner, loser from ‘Jones vs. Sonnen’ in Newark (ang.). mmamania.com, 2013-04-28. [dostęp 2017-07-30].
  13. Thomas Myers: Jon Jones broken toe: 'Bones' felt a 'pop' during UFC 159 fight with Chael Sonnen, thought foot 'got caught in a hole' (ang.). mmamania.com, 2013-04-28. [dostęp 2017-07-30].
  14. Bryan Tucker: UFC 165 Results: Jones vs. Gustafsson (ang.). mmafighting.com, 2013-09-21. [dostęp 2017-07-30].
  15. UFC 172 Results: ‘Jones vs. Teixeira’ Play-by-Play & Updates (ang.). sherdog.com, 2014-04-26. [dostęp 2017-07-30].
  16. UFC 182 Results: ‘Jones vs. Cormier’ Play-by-Play & Updates (ang.). sherdog.com, 2015-01-03. [dostęp 2017-07-30].
  17. Jon Jones: mistrz UFC, którego zniszczyły skandale - Strona 3 - Sport - WP.PL, sport.wp.pl [dostęp 2017-11-15]  (pol.).
  18. Jesse Holland: Ex-UFC champ Jon Jones pleads guilty, sentenced to probation (not jail) for April hit-and-run (ang.). mmamania.com, 2015-09-29. [dostęp 2017-07-30].
  19. Steven Marrocco: UFC 197 results: Jon Jones tops Ovince Saint Preux to set up rematch with Cormier (ang.). mmajunkie.com, 2016-04-24. [dostęp 2017-07-30].
  20. Karol Dąbrowski: Jon Jones naruszył politykę antydopingową. Walka z Danielem Cormierem odwołana (pol.). mmanews.pl, 07.07.2016.
  21. Damon Martin: Jon Jones suspended one year by USADA for doping violation (ang.). foxsports.com, 2016-11-15. [dostęp 2017-07-30].
  22. Bartłomiej Stachura: Jon Jones pozbawiony pasa mistrzowskiego (pol.). lowking.pl, 09.11.2016.
  23. Bartłomiej Zubkiewicz: Jon Jones nokautuje Daniela Cormiera, „Bones” wraca na tron! (pol.). mmarocks.pl, 2017-07-30. [dostęp 2017-07-30].
  24. on Jones na dopingu po UFC 214 (pol.). fightsport.pl, 2017-08-23. [dostęp 2017-09-14].
  25. Marc Raimondi: Jon Jones failed drug test at UFC 214 (ang.). mmafighting.com, 2017-08-22. [dostęp 2017-09-14].
  26. a b Marc Raimondi: Jon Jones vs. Daniel Cormier at UFC 214 overturned to no-contest (ang.). mmafighting.com, 2017-09-13. [dostęp 2017-09-14].
  27. Bartłomiej Zubkiewicz: Daniel Cormier powraca na tron kategorii półciężkiej UFC (pol.). mmarocks.pl, 2017-09-14. [dostęp 2017-09-14].
  28. Bartłomiej Zubkiewicz: Jon Jones poznał długość zawieszenia od USADA – powrót możliwy jeszcze w tym roku (pol.). mmarocks.pl, 2018-09-20. [dostęp 2018-10-20].
  29. Josh Sandin: Jon Jones retains title (pol.). ictritons.com, 2012-04-24. [dostęp 2017-07-30].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Mistrzowie Ultimate Fighting Championship Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jon Jones" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy