José Luis Rodríguez Zapatero


José Luis Rodríguez Zapatero w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania José Luis Zapatero i przywódca Libii Mu’ammar al-Kaddafi (2010)

José Luis Rodríguez Zapatero (wym. [xoˈse ˈlwiz roˈðɾiɣeθ θapaˈteɾo] i; ur. 4 sierpnia 1960 w Valladolid[1]) – hiszpański polityk i prawnik, długoletni poseł do Kongresu Deputowanych, w latach 2000–2012 lider Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej (PSOE), od 2004 do 2011 premier Hiszpanii.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w Valladolid jako syn prawnika Juana Rodrígueza García-Lozano[2] i Purificación Zapatero Valero. Wychowywał się w Leónie. Jego dziadek od strony ojca, Juan Rodríguez Lozano, był kapitanem wojsk republikańskich w czasie hiszpańskiej wojny domowej; został zamordowany przez frankistów[2].

W 1982[3] ukończył studia prawnicze na Universidad de León[1], po których podjął pracę na macierzystej uczelni jako nauczyciel akademicki w dziedzinie prawa konstytucyjnego[4].

Od szesnastego roku życia zaangażowany w działalność socjalistów[3], formalnie do Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej wstąpił w 1979[4]. Od 1982 obejmował różne funkcje w partyjnych strukturach, została wówczas przewodniczącym socjalistycznej organizacji młodzieżowej w prowincji León[4].

W 1986 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do Kongresu Deputowanych III kadencji. Do niższej izby Kortezów Generalnych był następnie wybierany w wyborach w 1989, 1993, 1996, 2000, 2004 i 2008[1]. Awansował jednocześnie w strukturze partyjnej, obejmując w 1988 przywództwo w PSOE w prowincji León[4]. W 1997 dołączył do federalnego komitetu wykonawczego partii[3].

22 lipca 2000, po drugiej z rzędu porażce wyborczej socjalistów i rezygnacji złożonej przez Joaquína Almunię, został wybrany na nowego sekretarza generalnego Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej. Otrzymał poparcie 414 z 993 delegatów, pokonując m.in. swojego głównego konkurenta José Bono Martíneza[2][3]. 27 października 2002 podczas masowego wiecu ogłoszono go kandydatem PSOE na premiera po wyborach w 2004[3]. Kampanię wyborczą kierowani przez niego socjaliści prowadzili m.in. pod hasłem wyprowadzenia hiszpańskich sił z Iraku[2]. Socjaliści zwyciężyli w tych wyborach, uzyskując 164 mandaty w 350-osobowym Kongresie Deputowanych[5]. Za główną przyczynę ich zwycięstwa uznano zamachy terrorystyczne w Madrycie, które miały miejsce na trzy dni przed głosowaniem[6].

16 kwietnia 2004 niższa izba Kortezów Generalnych wybrała go na urząd premiera głosami posłów PSOE oraz 19 deputowanych ugrupowań komunistycznych i regionalnych[5]. Następnego dnia został zaprzysiężony przez hiszpańskiego króla[2]. Jedną z pierwszych decyzji ogłoszonych przez José Luisa Zapatero było wycofanie hiszpańskiego kontyngentu z Iraku[2]. Jego rząd doprowadził też do uchwalenia przepisów umożliwiających zawieranie małżeństwa przez osoby tej samej płci[7]. Był również inicjatorem Sojuszu Cywilizacji ONZ (UNAOC), nowego programu Organizacji Narodów Zjednoczonych przeciwko ekstremizmowi[3].

Prowadzeni przez niego socjaliści wygrali także wybory parlamentarne w 2008 z wynikiem 169 mandatów. José Luis Zapatero nie uzyskał reelekcji w pierwszym głosowaniu w Kongresie Deputowanych, w którym wymagana była większość bezwzględna. Został jednak ponownie wybrany na premiera w drugim głosowaniu z 11 kwietnia 2008, w którym obowiązywała zwykła większość, a 23 przedstawicieli partii komunistycznych i regionalnych wstrzymało się od głosu[8]. Jego drugi rząd rozpoczął urzędowanie 14 kwietnia tegoż roku. Zajął się m.in. reformą uprawnień wspólnot autonomicznych i wprowadzeniem ograniczeń dla palaczy[3]. W czasie jego funkcjonowania Hiszpanię dotknęły skutki ogólnoświatowego kryzysu finansowego, a socjaliści zaczęli tracić poparcie. Przeprowadzona w 2010 reforma prawa pracy skutkowała strajkiem generalnym[9]. W październiku tegoż roku José Luis Zapatero dokonał rekonstrukcji swojego gabinetu[10].

W kwietniu 2011 ogłosił, że nie będzie ubiegał się o ponowny wybór na premiera[3]. W maju 2011 kierownictwo PSOE wskazało Alfreda Péreza Rubalcabę jako kandydata na nowego lidera partii, który miał ją poprowadzić do kolejnych wyborów w 2012[11]. Kryzys finansowy doprowadził ostatecznie do wyborów przedterminowych jeszcze w tym samym roku, które socjaliści przegrali, uzyskując najgorszy wynik od czasu demokratyzacji. José Luis Zapatero nie ubiegał się o mandat poselski, 21 grudnia 2011 na stanowisku premiera zastąpił go lider ludowców Mariano Rajoy. Partią formalnie zarządzał do 4 lutego 2012, kiedy to nowym sekretarzem generalnym został Alfredo Pérez Rubalcaba[12].

W 2012 dołączył do Rady Stanu, rządowego organu doradczego[13].

Odznaczony Łańcuchem Orderu Izabeli Katolickiej (2011)[14].

Życie prywatne | edytuj kod

27 stycznia 1990 ożenił się z Sonsolesą Espinosą Díaz, z którą ma dwie córki: Laurę (ur. 1993) i Albę (1995)[2]. Jest kibicem katalońskiego klubu piłkarskiego FC Barcelona[15].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Rodríguez Zapatero, José Luis (hiszp.). congreso.es. [dostęp 2016-11-11].
  2. a b c d e f g José Luis Rodriguez Zapatero (hiszp.). cidob.org. [dostęp 2016-11-11].
  3. a b c d e f g h Rodríguez Zapatero, José Luis (hiszp.). mcnbiografias.com. [dostęp 2016-11-11].
  4. a b c d José Luis Rodríguez Zapatero (hiszp.). lamoncloa.gob.es. [dostęp 2016-11-11].
  5. a b Elecciones Generales 14 de marzo de 2004 (hiszp.). historiaelectoral.com. [dostęp 2016-11-11].
  6. Mariano Rajoy: Spain's next prime minister? (ang.). telegraph.co.uk, 18 listopada 2011. [dostęp 2016-11-11].
  7. Spain approves liberal gay marriage law (ang.). sptimes.com, 1 lipca 2005. [dostęp 2016-11-11].
  8. Elecciones Generales 9 de marzo de 2008 (hiszp.). historiaelectoral.com. [dostęp 2016-11-11].
  9. La reforma laboral se estrena en domingo (hiszp.). elpais.com, 19 września 2010. [dostęp 2016-11-11].
  10. Referencia del Consejo de Ministros (hiszp.). la-moncloa.es, 22 października 2010. [dostęp 2016-11-11].
  11. Spain PM backs veteran Rubalcaba as successor (ang.). reuters.com, 28 maja 2011. [dostęp 2016-10-02].
  12. Alfredo Pérez Rubalcaba gana a Carme Chacón por 22 votos de diferencia (hiszp.). elperiodicodeaqui.com, 4 lutego 2012. [dostęp 2016-11-11].
  13. Spain: Former PM Zapatero takes office at State Council (ang.). ansamed.info, 9 lutego 2012. [dostęp 2016-11-11].
  14. Real Decreto 2096/2011, de 30 de diciembre, por el que se concede el Collar de la Orden de Isabel la Católica a don José Luis Rodríguez Zapatero (hiszp.). boe.es, 31 grudnia 2011. [dostęp 2016-11-11].
  15. FC Barcelona: Top 10 Celebrity Fans of Barca (ang.). bleacherreport.com, 20 grudnia 2010. [dostęp 2016-11-11].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "José Luis Rodríguez Zapatero" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy