Josef Kohout


Josef Kohout w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Josef Kohout (ur. 24 stycznia 1915 w Wiedniu, zm. 15 marca 1994 tamże) – jeden z ocalałych świadków Holocaustu, który podczas II wojny światowej został skazany za bycie homoseksualnym mężczyzną. Najbardziej znany jest z książki Die Männer mit dem rosa Winkel (Mężczyźni z różowym trójkątem) z 1972 roku, którą napisał z Hansem Neumannem (pseud. Heinz Heger)[1]. Było to jedno z pierwszych autobiograficznych świadectw osób homoseksualnych w nazistowskich obozach koncentracyjnych. Na podstawie książki Die Männer mit dem rosa Winkel powstały później: sztuka teatralna Bent (1979) oraz fabularny film Piętno (1997)[2].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Kohout urodził się i wychował w Wiedniu. Jego rodzice byli zamożnymi katolikami; ojciec pracował na wysokim stanowisku w służbie cywilnej.

Kohout został aresztowany w marcu 1939 roku, gdy przechwycono świąteczną kartkę, którą napisał do swojego kochanka.

Uwięzienie | edytuj kod

Po sześciu miesiącach w austriackim więzeniu, Kohout został internowany w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen w styczniu 1940 roku. W maju 1940 roku został przeniesiony z Sachsenhausen do Flossenbürg w Bawarii, gdzie pozostał do wyzwolenia obozu w 1945 roku[3]. Podczas pobytu w obozach koncentracyjnych Kohout był oznaczony różowym trójkątem, używanym przez nazistów do kategoryzowania więźniów uznanych za homoseksualistów.

Park Heinza Hegera w Wiedniu.

Według relacji Kohouta, więźniowie homoseksualni byli najbardziej prześladowani ze wszystkich osób zatrzymanych w obozie. Zabronione były wzajemne kontakty więźniów homoseksualistów. Pomimo tego, stosunki seksualne pomiędzy strażnikami SS a więźniami oznaczonymi różowym trójkątem miały miejsce.

Wyzwolenie | edytuj kod

Obóz Flossenbürg został wyzwolony przez armię amerykańską 23 kwietnia 1945 roku[4].

Matka Kohouta przeżyła II wojnę światową. Ojciec popełnił samobójstwo w 1942 roku[5].

W 1946 roku Kohout poznał swojego partnera, z którym był do końca życia.

Po wyzwoleniu obozu Kohout - podobnie jak inni więźniowie homoseksualni - nadal był uważany za przestępcę, ponieważ homoseksualizm pozostał nielegalny po upadku reżimu nazistowskiego. Kohout nie był uprawniony do rekompensaty i pomimo prób z jego strony nie otrzymał żadnego odszkodowania od rządu Republiki Federalnej Niemiec[6].

Mężczyźni z różowym trójkątem | edytuj kod

Hans Neumann przeprowadził z Josefem Kohoutem 15 wywiadów w latach 1965–1967 i napisał książkę na podstawie tych rozmów, używając pseudonimu Heinz Heger. Książka została ostatecznie opublikowana w 1972 roku przez wydawnictwo Merlin Verlag. Oprócz opisu barbarzyńskiego życia w obozie, książka Neumanna / Hegera przedstawiła złe traktowanie osób, które przeżyły obóz koncentracyjny[7].

Erik Jensen, pisząc w Journal of the History of Sexuality, określił publikację wspomnień Kohouta jako punkt zwrotny w historii społeczności gejowskiej, kiedy działacze z lat 60. i 70. XX wieku zaczęli brać pod uwagę perspektywy poprzedniego pokolenia i postanowili obrać różowy trójkąt za symbol tożsamości gejowskiej[3][8].

Przypisy | edytuj kod

  1. David W.D.W. Dunlap David W.D.W., Personalizing Nazis' Homosexual Victims, „The New York Times”, 26 czerwca 1995, ISSN 0362-4331 [dostęp 2020-01-20]  (ang.).
  2. Piętno / Bent. [dostęp 2020-01-20].
  3. a b KatarzynaK. Remin KatarzynaK., Różowe trójkąty: zbrodnie nazistów na osobach homoseksualnych w kontekście edukacji antydyskryminacyjnej, Warszawa: Kampania Przeciw Homofobii. 2016 .
  4. Flossenbürg (obóz) • NA BISTER, NA BISTER, 14 grudnia 2017 [dostęp 2020-01-22]  (pol.).
  5. FlorenceF. Tamagne FlorenceF., A history of homosexuality in Europe, 2006 .
  6. NicholasN. Bamforth NicholasN., Sexuality, morals and justice: a theory of lesbian and gay rights law, 1997 .
  7. Parutions.com - L'actualité du livre et du DVD, www.parutions.com [dostęp 2020-01-22] .
  8. KjerstiK. Ericsson KjerstiK., Women in war : examples from Norway and beyond, London: Routledge, 2016, ISBN 978-1-315-54670-4, OCLC 948602988 [dostęp 2020-01-22] .
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Josef Kohout" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy