Joseph Muscat


Joseph Muscat w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Joseph Muscat (ur. 22 stycznia 1974 w m. Pietà) – maltański polityk, lider Partii Pracy w latach 2008–2020, poseł do Parlamentu Europejskiego VI kadencji, deputowany do Izby Reprezentantów, w latach 2013–2020 premier Malty.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Wykształcenie i działalność zawodowa | edytuj kod

Joseph Muscat w 1995 ukończył studia licencjackie na Uniwersytecie Maltańskim z dziedziny zarządzania, a rok później z dziedziny polityki publicznej. W 1997 na tej samej uczelni został absolwentem studiów magisterskich z zakresu europeistyki. W 2007 ukończył studia doktoranckie z dziedziny zarządzania na University of Bristol[1].

W latach 1992–1996 pracował jako dziennikarz prywatnej stacji radiowej One Radio. Następnie przez rok był prezenterem telewizyjnym w stacji One TV. W kolejnych latach pracował w zawodzie menedżera rynkowego (1997–1999) i doradcy inwestycyjnego (2000–2004). Jednocześnie od 2001 do 2004 był redaktorem informacyjnej witryny internetowej maltastar.com[1].

Działalność polityczna | edytuj kod

W 1994 rozpoczął karierę polityczną jako sekretarz finansowy młodzieżówki Partii Pracy. W 1997 był tymczasowym przewodniczącym tej organizacji. W 1994 wszedł również w skład Rady Wykonawczej Partii Pracy, od 2001 do 2003 pełnił funkcję partyjnego sekretarza ds. edukacji. W drugiej połowie lat 90. zasiadał w Narodowej Komisji ds. Moralności Finansowej[1].

W wyborach w 2004 uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego VI kadencji z wynikiem prawie 37 tys. głosów, co stanowiło najlepszy wynik wśród wszystkich kandydatów laburzystów. W PE był członkiem Partii Europejskich Socjalistów i (od 2007) wiceprzewodniczącym Komisji Gospodarczej i Monetarnej. Pełnił również funkcję wiceprzewodniczącego delegacji ds. stosunków z Białorusią[2].

W marcu 2008 ogłosił zamiar ubiegania się o stanowisko lidera Partii Pracy po tym, jak z funkcji tej zrezygnował po trzecich z rzędu przegranych wyborach parlamentarnych Alfred Sant. Wybory przewodniczącego Partii Pracy odbyły się w dniach 5 i 6 czerwca 2008. W pierwszym głosowaniu Joseph Muscat zdobył prawie połowę głosów delegatów, natomiast w drugiej rundzie głosowania uzyskał 2/3 głosów i został wybrany na przewodniczącego tego ugrupowania, pokonując George'a Abelę[3].

Jako lider opozycji 30 września 2008 zrezygnował z zasiadania w Europarlamencie (zastąpił go Glenn Bedingfield)[2]. Jednocześnie poseł Joseph Cuschieri celowo ustąpił z Izby Reprezentantów, aby mógł w niej zasiąść przywódca Partii Pracy[4].

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w czerwcu 2009 Partia Pracy pod przewodnictwem Josepha Muscata odniosła zwycięstwo nad Partią Narodową, zdobywając 3 spośród 5 mandatów. Sukces wyborczy powtórzyła w wyborach parlamentarnych z 9 marca 2013, uzyskując 55% głosów i 38 spośród 67 mandatów w Izbie Reprezentantów (w tym jeden dla swojego lidera). W czasie kampanii wyborczej jednym z jej postulatów była obniżka o 25% jednych z najwyższych w Unii Europejskiej cen energii elektrycznej oraz ograniczenie korupcji[5][6]. 11 marca 2013 Joseph Muscat objął stanowisko premiera, a Partia Pracy powróciła tym samym do władzy po 15 latach pozostawania w opozycji[7].

1 maja 2017 ogłosił przedterminowe wybory parlamentarne na 3 czerwca. Doszło do tego po serii publikacji w ramach tzw. Panama Papers, w których pojawiali się członkowie jego gabinetu, ale również żona premiera[8]. Laburzyści odnieśli w nich kolejne zwycięstwo, a ich lider zapewnił sobie poselską reelekcję[9]. Kilka dni po wyborach Joseph Muscat ogłosił skład swojego drugiego gabinetu[10].

29 listopada 2019 zapowiedział swoją rezygnację z urzędu premiera po planowanych na styczeń 2020 wyborach nowego lidera Partii Pracy. Decyzja ta miała związek ze skandalem dotyczącym zabójstwa w 2017 dziennikarki śledczej Daphne Caruany Galizii. W toku prowadzonego śledztwa aresztowano podejrzanego o udział w zabójstwie biznesmena Yorgena Fenecha, co skutkowało dymisjami bliskich politycznych współpracowników premiera, którzy mieli związki z zatrzymanym przedsiębiorcą[11][12].

12 stycznia 2020 na funkcji lidera Partii Pracy zastąpił go Robert Abela[13]. 13 stycznia Robert Abela zastąpił go również na stanowisku premiera[14].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Joseph Muscat (ang.). europarl.europa.eu. [dostęp 2013-03-10].
  2. a b Joseph Muscat. europarl.europa.eu. [dostęp 2013-03-10].
  3. Joseph Muscat Elected new MLP leader (ang.). independent.com.mt, 7 czerwca 2008. [dostęp 2013-03-10].
  4. It's official, Cuschieri to give up his seat for Joseph Muscat (ang.). timesofmalta.com, 20 września 2008. [dostęp 2013-03-10].
  5. Labour returns to power in Malta after 15 years (ang.). bbc.co.uk, 10 marca 2010. [dostęp 2013-03-12].
  6. March 2013 (ang.). rulers.org. [dostęp 2013-03-12].
  7. Muscat sworn in as Malta's prime minister (ang.). en.europeonline-magazine.eu, 11 marca 2013. [dostęp 2013-03-12].
  8. Malta PM calls early elections amid wife's offshore account scandal (ang.). dw.com, 1 maja 2017. [dostęp 2017-06-09].
  9. Who has made it to Parliament? Final list of elected MPs (ang.). maltatoday.com.mt, 5 czerwca 2017. [dostęp 2017-06-09].
  10. Updated: View: Composition of new Cabinet (ang.). tvm.com.mt, 8 czerwca 2017. [dostęp 2017-06-09].
  11. Premier Malty Joseph Muscat zapowiedział rezygnację. forsal.pl, 29 listopada 2019. [dostęp 2019-12-01].
  12. Joseph Muscat expected to step down (ang.). timesofmalta.com, 29 listopada 2019. [dostęp 2019-12-01].
  13. Malta: Robert Abela elected new PM after crisis over journalist's murder (ang.). bbc.com, 12 stycznia 2020. [dostęp 2020-01-12].
  14. Robert Abela sworn in as Malta's new prime minister (ang.). businessinsider.com, 13 stycznia 2020. [dostęp 2020-01-13].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Joseph Muscat" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy