Julia Minc


Julia Minc w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Hilarego i Julii Minc na Powązkach; Warszawa, 23 lipca 2008

Julia Minc, z domu Heflich (ur. 29 maja 1901, zm. 26 listopada 1987 w Warszawie) – polska dziennikarka żydowskiego pochodzenia, pierwsza wieloletnia (1944-1954) szefowa (redaktor naczelny) Polskiej Agencji Prasowej w okresie PRL, wiceprzewodnicząca Państwowej Komisji Etatów (1954–1956)[1], członek Komisji Prasowej KC PPR i Komisji Prasowej KC PZPR[2].

Życiorys | edytuj kod

Była działaczką KPP, FPK, ZPP w ZSRR, PPR i PZPR. Była żoną Hilarego Minca (1905–1974) – członka Biura Politycznego KC PZRR i członka jej najściślejszego kierownictwa, wicepremiera, faktycznie kierującego polityką gospodarczą państwa w latach 1944–1956. Małżeństwo było bezdzietne.

W czasie jej urzędowania PAP miała wyłączność na publikowanie wielu istotnych wiadomości w kraju oraz uczestniczyła w szerzeniu propagandy i umacnianiu cenzury.

Przełożyła na język polski pamiętniki rosyjskiej rewolucjonistki Wiery Figner (Wiera Figner, Trwały ślad, cz. 1-2, tł. J. Mincówna, wstęp Mirosław Wierzchowski, Warszawa: „Książka i Wiedza” 1962).

Bohaterka jednego z wywiadów w książce Teresy Torańskiej Oni[3].

Pochowana na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera 29A-półkole II-2)[4].

Bibliografia | edytuj kod

  • Polski Słownik Biograficzny t. 21, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1976.

Przypisy | edytuj kod

  1. Aleksander Kochański, Hilary Minc, w: Polski Słownik Biograficzny, t. XXI Warszawa-Kraków 1976, s. 278-281 wersja interaktywna IPSB
  2. Michał Przeperski, Komisja Prasowa KC PZPR 1956–1957, w: Polska 1944/45-1989 : studia i materiały 14 (2016), s. 101-103.
  3. Oni Teresa Torańska. lubimyczytac.pl. [dostęp 2018-01-25].
  4. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Julia Minc" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy