Julio César Cortés


Julio César Cortés w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Julio César Cortés (29 marca 1941) - piłkarz urugwajski noszący przydomek El Pocho, napastnik, rozgrywający. Wzrost 176 cm, waga 72 kg. Później trener.

W rozgrywkach klubowych największe sukcesy osiągnął w Peñarol Montevideo, z którym dwukrotnie zdobył mistrzostwo Urugwaju, a także Copa Libertadores oraz w 1966 Puchar Interkontynentalny.

Jako trener większość czasu spędził w Ameryce Środkowej, kierując wieloma drużynami klubowymi oraz reprezentacją Gwatemali, z którą wygrał turniej Puchar Narodów UNCAF 2001, stanowiący mistrzostwa Ameryki Środkowej.

Spis treści

Kariera piłkarska | edytuj kod

Cortés pierwsze kroki stawiał w klubie Sud América Montevideo skąd w 1962 przeszedł do Cerro Montevideo. W 1965 przeniósł się do Argentyny, by występować w barwach Rosario Central[1].

Peñarol - sukcesy klubowe | edytuj kod

W Rosario Cortés grał tylko jeden sezon, po czym w 1966 wrócił do Urugwaju, tym razem do klubu Peñarol Montevideo. Stał się członkiem pierwszej drużyny, w której grali tacy piłkarze jak Pedro Rocha, Alberto Spencer, Julio César Abbadie czy Omar Caetano. Peñarol wygrał Copa Libertadores 1966, a Cortés zdobył 23 kwietnia bramkę decydująca o awansie do finału w spotkaniu z odwiecznym rywalem - Nacional Montevideo. W finale Peñarol potrzebował trzech meczów, by wykazać wyższość nad argentyńskim klubem River Plate i po raz trzeci sięgnąć po Puchar Wyzwolicieli[2]. Jeszcze w tym samym roku Cortés pomógł Peñarolowi pokonać Real Madryt w meczach o Puchar Interkontynentalny. Cortés grając w barwach Peñarolu dwukrotnie został mistrzem Urugwaju - w 1967 i 1968[3].

Reprezentacja Urugwaju 1962-70 | edytuj kod

Od 1962 do 1970 Cortés rozegrał w reprezentacji Urugwaju 30 meczów i zdobył 3 bramki[4]. Zadebiutował 2 maja 1962 w wygranym 3:2 ze Szkocją meczu w Glasgow, który miał miejsce na krótko przed finałami mistrzostw świata w 1962 roku, na których Cortés zagrał tylko w jednym meczu (z ZSRR). Był także w kadrze Urugwaju na finały mistrzostw świata w 1966 i 1970 roku, stając się jednym z sześciu piłkarzy Urugwajskich, którzy byli w kadrze narodowej w trzech turniejach finałowych mistrzostw świata[5].

Na mistrzostwach w 1966 Cortés zdobył jedną z dwóch bramek w zwycięskim meczu z Francją. W grupie grał także w meczach z Anglią i Meksykiem. Urugwaj na tym turnieju dotarł do ćwierćfinału, gdzie wyeliminowany został przez Niemcy.

Cztery lata później w Meksyku zagrał we wszystkich sześciu meczach. Urugwaj po wyjściu z grupy (Izrael, Włochy i Szwecja) i pokonaniu w ćwierćfinale ekipy ZSRR dotarł do półfinału, gdzie przegrał z Brazylią. W meczu o 3 miejsce z Niemcami Cortés zaliczył 11 występ w finałach mistrzostw świata - jest to jak dotąd drugi najlepszy wynik osiągnięty przez piłkarza Urugwaju po bramkarzu i klubowym koledze Cortésa Mazurkiewiczu, który zagrał w finałach 13 razy. Mecz z Niemcami okazał się ostatnim występem Cortésa w barwach narodowych.

Nigdy w swojej piłkarskiej karierze nie zagrał w turnieju Copa América.

Kariera trenerska | edytuj kod

Po zakończeniu kariery piłkarskiej w Kostaryce w drugiej połowie lat 70., Cortés postanowił zostać trenerem. W nowej roli przez trzy dekady kierował wieloma klubami Kostaryki, Gwatemali i Salwadoru.

W 1983 Cortés poprowadził klub Suchitepéquez do jedynego jak dotąd tytułu mistrza Gwatemali[6]. Następnie w latach 80. i 90. trenował inne kluby gwatemalskie - Juventud Retalteca, Comunicaciones, Xelajú oraz Aurora. W Kostaryce prowadził w latach 90. i na początku XXI wieku drużyny Turrialba F.C i Deportivo Saprissa. Potem trenował salwadorski klub Águila, następnie gwatemalski Deportivo Jalapa i kostarykański San Carlos (w 2007).

Reprezentacja Gwatemali (1987 i 2000-2003) | edytuj kod

W 1987 Cortés objął pieczę nad reprezentacją Gwatemali, biorącej w tym roku udział Igrzyskach Panamerykańskich. Drugi okres pracy z reprezentacją Gwatemali rozpoczął się w czerwcu 2000 roku i trwał on do 2003 roku. Był to jeden z najdłuższych okresów, w których ten sam trener nieprzerwanie prowadził gwatemalską drużynę narodową. W okresie tym Cortés przegrał eliminacje do finałów mistrzostw świata w 2002 roku, ale za to wygrał turniej UNCAF Cup 2001, zdobywając mistrzostwo Ameryki Środkowej. Dwa lata później zdobył wicemistrzostwo Ameryki Środkowej (drugie miejsce w turnieju UNCAF Cup 2003).

Po tym, jak w kwietniu 2003 został odwołany ze stanowiska trenera reprezentacji Gwatemali, Cortés oskarżył gwatemalską federację piłkarską (FEDEFUT) o złamanie umowy, żądając wypłaty przysługującej mu części gaży. Trener przedstawił swoje żądania FIFA, która nakazała, by FEDEFUT wypłaciła zaległe pobory. We wrześniu 2006 FEDEFUT oskarżyła Cortésa przed lokalnym sądem o defraudację pieniędzy. Tak się akurat złożyło, że Cortés, który mieszkał wówczas w Kostaryce, przebywał czasowo w Gwatemali - sąd, przed którym został oskarżony, nakazał, by nie opuszczał kraju.

Sukcesy | edytuj kod

Piłkarz | edytuj kod

Trener | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Źródła: [1], [2], [3].
  2. Peñarol in Copa Libertadores 1960-1969, www.rsssf.com [dostęp 2017-11-24] .
  3. Web Page Under Construction, www.manya.org [dostęp 2017-11-24] .
  4. Uruguay - Record International Players
  5. Pozostałych pięciu to: Pedro Rocha (4 razy w finałach), Ladislao Mazurkiewicz, William Martínez, Víctor Espárrago, Luis Cubilla (3 razy).
  6. http://www.prensalibre.com/especiales/ME/guatefut/15.html

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Julio César Cortés" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy