Julius Klengel


Julius Klengel w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Julius Klengel (ur. 24 września 1859 w Lipsku, zm. 27 października 1933 tamże) – niemiecki wiolonczelista, kompozytor i pedagog.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Pochodził z umuzykalnionej rodziny[1][2]. Był uczniem Emila Hegera (wiolonczela) i Salomona Jadassohna (kompozycja)[3][1][4]. W wieku 15 lat dołączył do lipskiej Orkiestry Gewandhaus, a w latach 1881–1924 został pierwszym wiolonczelistą i solistą tej orkiestry[5][6][1][4].

Odbywał tournée po Europie jako solista oraz wiolonczelista zespołów kameralnych[7]. W 1887 w Petersburgu dał rosyjską premierę koncertu wiolonczelowego D-dur Haydna[3][6][1][2]. W 1889 wystąpił ponownie w Petersburgu z serią koncertów muzyki kameralnej. Koncertował wtedy z petersburskim kwartetem smyczkowym, którego liderem był skrzypek Leopold Auer[1][4], a także z Brodsky Quartet, zespołem założonym w 1884 przez Adolfa Brodskiego, profesora lipskiego konserwatorium[3][1][4] oraz Gewandhaus Quartett, założonym w 1808, najstarszym nieprzerwanie aktywnym do dziś kwartetem na świecie[7][4].

Klengela uważano za mistrza muzyki kameralnej, znającego na pamięć cały standardowy repertuar kameralistyki[1][2]. Jego gra spotykała się jednak z krańcowo różnym odbiorem. Z jednej strony krytykowano go za dążność do technicznej poprawności kosztem jakości brzmienia[4], uważając jego silne, przenikliwe i jasne tony za nieszczególne piękne[1]. Z drugiej – chwalono go za muzykalność jego interpretacji[1], doskonałe wyczucie stylu i techniczną biegłość, zwłaszcza w sonatach Beethovena i suitach wiolonczelowych Bacha[3][1].

W latach 1881–1933 wykładał w lipskim konserwatorium, od 1899 jako profesor[7][5][6]. Klengel był również pianistą i często akompaniował swoim uczniom, zawsze grając z pamięci[2]. Wykształcił wielu znanych wiolonczelistów, m.in. Emanuela Feuermanna, Guilherminy Suggii, Grigorija Piatigorskiego[3][6][1][4] oraz Henryka Adamusa i Dezyderiusza Danczowskiego.

Jest autorem wielu utworów na wiolonczelę; skomponował m.in. cztery koncerty, trzy concertina i Hymn na 12 wiolonczeli dedykowany pamięci dyrygenta Arthura Nikischa[4][2]. Komponował także utwory kameralne[3].

Wybrane kompozycje | edytuj kod

(na podst. International Music Score Library Project[8])

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k Joseph Stevenson: Julius Klengel (ang.). W: All Music [on-line]. [dostęp 2018-01-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-14)].
  2. a b c d e Julius Klengel (ang.). W: Cello.org [on-line]. [dostęp 2018-01-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-21)].
  3. a b c d e f Forbes 2004 ↓.
  4. a b c d e f g h Julius Klengel (ang.). W: Naxos. Classical Music [on-line]. [dostęp 2018-01-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-14)].
  5. a b Chodkowski 1995 ↓, s. 446.
  6. a b c d Solow 2011 ↓.
  7. a b c Randel 1996 ↓.
  8. List of works by Julius Klengel (ang.). W: IMSLP [on-line]. [dostęp 2018-01-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-14)].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Julius Klengel" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy