Julius Pelikán


Julius Pelikán w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Julius Pelikán (ur. 23 lutego 1887 w Nové Veselí, zm. 17 lutego 1969 w Ołomuńcu) − czeski rzeźbiarz i medalier, ojciec Jiříego Pelikán.

Urodził się w rodzinie szewca. Ukończył szkołę kamieniarską w Hořicach i w 1905 wyjechał na praktykę do Niemiec. Wrócił w 1908 i znalazł zatrudnienie przy pracach związanych z przebudową katedry w Brnie. W latach 1909−1913 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Pradze, będąc uczniem Josefa Václava Myslbeka i Jana Štursy.

W 1913 osiedlił się na stałe w Ołomuńcu. W 1915 powołany do wojska, znalazł się w oddziale przeznaczonym do dekoracji cmentarzy wojennych na terenie dzisiejszej Polski. Działali w nim m.in. architekt Dušan Jurkovič i malarz Adolf Kašpar, z którym pod koniec wojny pracował przy restauracji fresków w kościele Matki Boskiej Śnieżnej w Ołomuńcu.

W latach 1942−1945 był z żoną i najstarszym synem więziony w obozach internowania w Svatobořicach i w Brnie. Te doświadczenia sprawiły, iż ważnym tematem jego twórczości stał się ruch oporu. Był autorem dziesiątek pomników, tworzył też rzeźbiarskie wykończenia budynków. Najwięcej jego dzieł znajduje się w Ołomuńcu.

Wybór prac | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Julius Pelikán" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy