Jurowce (województwo podkarpackie)


Na mapach: 49°35′52″N 22°08′09″E/49,597778 22,135833

Jurowce (województwo podkarpackie) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jurowcewieś w Polsce, położona w województwie podkarpackim, w powiecie sanockim, w gminie Sanok[3][4], nad potokiem Różowym. Przez wieś przebiega droga wojewódzka nr 886.

W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

Wieś położona jest ok. 8 km od Sanoka przy drodze wiodącej do Rzeszowa. Rozciągnięta jest na długości ok. 3 km i sąsiaduje z wsiami: Czerteż – od strony południowej; Kostarowce – od strony południowo-zachodniej; Strachocina – od strony zachodniej; Srogów Górny i Srogów Dolny – od strony północno-wschodniej.

Spis treści

Integralne części wsi | edytuj kod

Historia | edytuj kod

Prawdopodobnie wieś lokowana była przez księcia Jerzego II, jako wieś służebna grodu sanockiego. Pierwsze wiadomości na temat wsi znajdują się w dokumencie wydanym przez Kazimierza Wielkiego z dnia 25 czerwca 1361 roku. Król nadał wówczas Jurowce dwóm braciom ze Zboisk Piotrowi i Pawłowi protoplastom rodu Matiaszowiczów.

W połowie XIX wieku właścicielem posiadłości tabularnej w Jurowcach z Popielem był Antoni Jaruntowski[6]. Na przełomie XIX i XX wieku właścicielami dóbr byli Zenon Słonecki, Jan Duklan Słonecki[7], w 1905 Stanisław i Seweryna Słoneccy posiadali we wsi obszar 270,7 ha[8].

Z dniem 1 marca 1889 w Jurowcach otwarto urząd pocztowy[9].

Benedykt Gajewski stworzył publikację pt. Jurowce. Wieś nad Różowym (1998).

Zabytki i atrakcje turystyczne | edytuj kod

  • Dawna cerkiew greckokatolicka św. Jerzego drewniana wzniesiona w 1873 pw. św. Jerzego, w konstrukcji słupowej z trzema kopułami. Została zbudowana w stylu bizantyjskim. Teren cerkwi wydzielony jest ogrodzeniem (częściowo z siatki, częściowo kutym). Od strony południowej znajduje się plebania, od strony wschodniej sala katechetyczna, zaś od strony północnej murowana dzwonnica z 1905. Pierwotnie cerkiew składała się z nawy, babińca, prezbiterium i przedsionka. Prezbiterium zostało zbudowane na rzucie prostokąta. Od strony południowej znajduje się zakrystia a po przeciwnej kaplica kolatorska. Całość wieńczą płaskie kopuły. Pierwotne wyposażenie cerkwi było bogate. Ołtarz główny został oddzielony od nawy głównej stylowym ikonostasem i pięknie rzeźbionymi carskimi wrotami. W 1924 do prezbiterium od strony południowej dobudowano boczną kaplicę. Od 1946 kościół parafialny rzymskokatolicki pw. św. Piotra i Pawła w dekanacie Grabownica[10].
  • Dwór neoklasycystyczny z I poł. XIX w. należący niegdyś do rodziny Słoneckich (przedstawicielami byli Zenon Słonecki, jego syn Jan Duklan Słonecki). Początkowo drewniany, natomiast jego kolejny właściciel na początku XX w. przebudował go na murowany. Wokół dworu znajduje się zabytkowy park, a w jego pobliżu staw. W 1988 zespół dworsko-parkowy w Jurowcach, jako przykład neoklasycznej architektury rezydencjonalnej, został wpisany do rejestru zabytków ówczesnego województwa krośnieńskiego. Obecnie na tym terenie działa RSP "Zgoda"


Urodzeni w Jurowcach | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Strona gminy, liczba ludności
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  3. a b Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. a b GUS. Wyszukiwarka TERYT
  5. Popiele w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VIII: Perepiatycha – Pożajście. Warszawa 1887.
  6. Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicyi i Lodomeryi jakoteż w wielkim księstwie Krakowskiem i księstwie Bukowińskiem, pod względem politycznej i sądowej organizacyi kraju wraz z dokładnem oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym. Lwów: Karol Wild, 1855, s. 80.
  7. Tadeusz Pilat: Skorowidz dóbr tabularnych w Galicyi z Wielkiem Ks. Krakowskiem. Lwów: 1890, s. 78.
  8. Alojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 405.
  9. Nowy urząd pocztowy. „Kurjer Lwowski”. Nr 58, s. 4, 27 lutego 1889. 
  10. Dekanat na stronie archidiecezji

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Jurowce (województwo podkarpackie)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy