Kajetan Olszewski


Kajetan Olszewski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób prof. Eugeniusza Olszewskiego (1911-1994) i gen. Kajetana Bolesława Olszewskiego (1858-1944) na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Kajetan Bolesław Olszewski (ur. 7 sierpnia 1858 w Kolnie, zm. 20 sierpnia 1944 w Warszawie) – tytularny generał broni Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Od 1879 oficer zawodowy rosyjskiej piechoty. Jako dowódca pułku walczył w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905. W I wojnie światowej dowódca brygady piechoty. Generał major z 1914. Odznaczył się w bitwie pod Zelwą. W okresie wrzesień 1916- luty 1917 dowódca Brygady Strzelców Polskich przy armii rosyjskiej. Po tym dowodził 153 Dywizją Piechoty.

Po rewolucji 1917 przeszedł do Polski. Jako generał podporucznik armii rosyjskiej reskryptem Rady Regencyjnej z 31 października 1918 roku został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia[1]. Do 29 listopada 1918 inspektor generalny Wojska Polskiego na Lubelszczyźnie. 28 listopada 1918 – 28 lipca 1919 dowódca Okręgu Generalnego „Kielce” – na tym stanowisku mianowany generałem podporucznikiem. 28 lipca 1919 – 14 lutego 1921 dowódca Okręgu Generalnego „Łódź”. Od 14 lutego 1921 w stanie spoczynku, w stopniu generała porucznika, ale pozostaje zatrzymany w służbie czynnej, jako przewodniczący Centralnej Komisji Kontroli Stanów, a od lipca tego roku przewodniczący Komisji Weryfikacyjnej, a potem Komisji Likwidacyjnej dla Spraw Weryfikacji. W latach 1921-1927 zasiadał w składzie Kapituły Orderu "Odrodzenia Polski"[2][3]. 26 października 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu tytularnego generała broni[4]. Z dniem 27 sierpnia 1924 Minister Spraw Wojskowych zwolnił go z czynnej służby wojskowej[5][6]. Do lutego 1925 wojewoda wołyński. Później osiadł w Warszawie. Zmarł podczas Powstania Warszawskiego. Pochowany razem z żołnierzami pułku AK „Baszta” w Alei Niepodległości. W 1945 ekshumowany i pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, kwatera A14-6-4/5[7].

Jego żona Zofia z Tomaszewiczów (1877-1932), z którą miał 4 synów, była odznaczona krzyżem Pro Ecclesia et Pontifice[8].

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej, 1918, R. 2, nr 2, Warszawa 1918, s. 15.
  2. Kapituła Orderu „Polonia Restituta”. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 141 z 23 czerwca 1927. 
  3. Nowa Kapituła Orderu „Odrodzenia Polski”. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 221 z 26 września 1936. 
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 737.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 123 z 21 listopada 1924 roku, s. 691.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 90 z 5 września 1924 roku, s. 506.
  7. Miasto st. Warszawa - Cmentarze
  8. Zofia Olszewska. Nekrolog. „Kurier Warszawski”, s. 10, Nr 337 z 6 grudnia 1932. 
  9. Część urzędowa. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 157 z 19 lipca 1921. 
  10. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 14, 27.
  11. M.P. z 1921 r. nr 298, poz.353.
  12. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 19.
  13. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 16.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 39 z 20 czerwca 1923 roku, s. 399.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 107 z 18 października 1925 roku, s. 576.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Kajetan Olszewski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy