Kanał Ślesiński


Kanał Ślesiński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kanał Ślesiński[1], również znany jako Kanał Warta–Gopło – kanał wodny o długości 32 km[2], łączący Wartę z Gopłem. Początkowy odcinek śródlądowej drogi wodnej Warta-Kanał Bydgoski. Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z 2002 r. ws. klasyfikacji śródlądowych dróg wodnych[3], został zakwalifikowany do II klasy dróg wodnych, czyli jest dostępny dla barek o nośności 500 t[2]. W górnej części, na wysokości wsi Koszewo łączy się z Notecią.

Spis treści

Historia | edytuj kod

W roku 1937 Ministerstwo Skarbu rozpisało przetarg na budowę kanału Warta–Gopło–Wisła i rozpoczęto starania celem wywłaszczenia gruntów, przez które prowadzić będzie kanał. Przetarg na opracowanie inżynierii lądowej i wodnej wygrał Zakład Przemysłu Mechanicznego Lilpop, Rau i Loewenstein ulokowany przy ul. Bema 65 w Warszawie. Opracowanie inżynierii lądowej kanału Warta–Gopło powierzono młodemu konstruktorowi przedsiębiorstwa, inż. Zygmuntowi Korzeniowskiemu, urodzony w Golinie nad Wartą. Zygmunt Korzeniowski zaprojektował mosty, tamę wodną na rzece Warcie w Działoszynie, śluzy wodne, oraz nadzorował budowę kanału aż do czasu jego ukończenia w 1949.

Przed wojną zostały wykonane prace ziemne na ponad 8 kilometrowym odcinku między Wartą i Jeziorem Pątnowskim. Zbudowano także dwie śluzy w Morzysławiu i Pątnowie. Z powodu poziomu wód gruntowych kanał kopano łopatami, a pogłębiała go pogłębiarka Żyronda[4]. Podczas wojny prace zostały przerwane. Niemcom nie udało się ich wznowić, ponieważ powódź wiosną 1940 roku zniszczyła wały[4]. Po wojnie dokończono prace. Zbudowano pozostałe śluzy i brakujące odcinki kanału. Otwarcie kanału nastąpiło w 1949 roku[2].

Opis | edytuj kod

Długość kanału wynosi 32 km, w tym 18,7 km odcinków przekopanych.

Kanał składa się z trzech odcinków:

– kanału sztucznego o długości 8,5 km, od Warty do Jeziora Pątnowskiego. Funkcjonują tu dwie śluzy komorowe – Morzysław i Pątnów[2]

– ciągu naturalnych jezior o długości 15,7 km (jeziora Pątnowskie, Wąsosko-Mikorzyńskie, Ślesińskie) oraz Jeziora Czarnego połączonego z Jeziorem Ślesińskim przekopem o długości 1,8 km[2]

– kanału sztucznego o długości 7,8 km prowadzącego od Jeziora Czarnego do Jeziora Gopło;. Pracują tu dwie śluzy komorowe – Gawrony i Koszewo[2]

Zarządzanie | edytuj kod

Drogą wodną Kanału zarządza Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Poznaniu, a żeglugą śródlądową na kanale – Inspektorat Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy[2].

Remont kanału | edytuj kod

W latach 2011–2013 zrealizowano projekt „Modernizacja Kanału Ślesińskiego w km 0,00-32,00 poprzez remont śluz w Koszewie, Gawronach, Pątnowie i Morzysławiu oraz roboty pogłęb. udrożnieniowe” współfinansowany z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego[5]. W jego ramach przeprowadzono remont 4 śluz:Morzysław, Pątnów, Gawrony i Koszewo oraz jazu Gawrony. Remont przeszedł również sam Kanał, który w wielu miejscach został pogłębiony i udrożniony[4]. Realizację nadzorował Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Poznaniu.

W 2017 roku przeprowadzono prace konserwacyjne na wlocie do Kanału Ślesińskiego od połączenia z rzeką Wartą do śluzy w Morzysławiu. Celem ich było usunięcie osadów, aby zachować głębokość tranzytową na szerokości 30 m wymaganą dla II klasy rzek żeglownych[6]. Zamulenie Kanału jest związane z działalnością Kopalni Węgla Brunatnego w Koninie, W odprowadzanej do Noteci wodzie znajdują się znaczne ilości rumowiska, które osadza się w miejscu ujścia rzeki do kanału Ślesińskiego. Kopalnia została zobowiązana do partycypacji w kosztach usuwania powstałego stożka nasypowego[7].

Przebieg kanału | edytuj kod

Jeziora | edytuj kod

Śluzy | edytuj kod

Miejscowości | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red). T. 1. Cz. 1: Wody płynące, źródła, wodospady. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006, s. 289. ISBN 83-239-9607-5.
  2. a b c d e f g PROGRAM OCHRONY ŚRODOWISKA DLA MIASTA KONINA na lata 2004–2007 z uwzględnieniem perspektywy na lata 2008–2011 Konin 2004 s.42 (pdf).
  3. Dz. U. z 2002 r. Nr 77, poz. 695. 
  4. a b c Nowicki P. Jak bursztyn na wielkiej pętli Ekofakty Lato 2014 s. 11–14 (pdf).
  5. Napieralski P. Remont Kanału Ślesińskiego Ekofakty lato 2013 s. 11.
  6. KasatK. Sp. KasatK., Prace konserwacyjne na wlocie do Kanału Ślesińskiego od połączenia z rzeką Wartą do śluzy w Morzysławiu - Przetargi.eGospodarka.pl, przetargi.egospodarka.pl [dostęp 2018-02-23]  (pol.).
  7. Aktualności - Odmulanie Kanału Ślesińskiego - Konin24.info, konin24.info [dostęp 2018-02-23]  (pol.).
Na podstawie artykułu: "Kanał Ślesiński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy