Karl Alexander Müller


Karl Alexander Müller w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Karl Alexander Müller (ur. 20 kwietnia 1927 w Bazylei) – szwajcarski fizyk, laureat Nagrody Nobla[1].

Na początku lat 80. XX wieku wspólnie z Johannesem Bednorzem w Laboratorium Badawczym IBM w Rüschlikon uzyskali pierwszy materiał wykazujący właściwości nadprzewodnika wysokotemperaturowego (tlenek baru, lantanu i miedzi o temperaturze krytycznej 35 K)[1].

W roku 1987 otrzymali Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za postęp w odkryciu nadprzewodnictwa materiałów ceramicznych. Była to nagroda przyznana najszybciej po dokonaniu odkrycia[1]. Jest również laureatem wielu innych nagród i wyróżnień[2]. Jest od roku 1994 członkiem zagranicznym PAN[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c K. Alex Müller – Facts (ang.). W: The Nobel Prize in Physics 1987 > J. Georg Bednorz, K. Alex Müller [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-01-30]., autobiografia, Nobel Lecture, December 8, 1987, Perovskite-Type Oxides – The New Approach to High-Tc Superconductivity.
  2. Karl Alexander Müller (1927-Present) (ang.). W: CIR+L MagLab U > Pioneers [on-line]. National High Magnetic Field Laboratory. [dostęp 2014-01-30].
  3. MÜLLER, Alex K. (pol.). W: PAN Instytucja Naukowa > Członkowie zagraniczni > Wydział III [on-line]. www.instytucja.pan.pl. [dostęp 2014-01-30].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Karl Alexander Müller" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy