Karol Dubicz-Penther


Karol Dubicz-Penther w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Karol Dubicz-Penther (ur. 2 czerwca 1892 w Żyrardowie, zm. 15 stycznia 1945 w Lizbonie) – polski dyplomata, major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Po ukończeniu gimnazjum studiował na Wydziale Filozofii i Wydziale Medycyny Uniwersytetu Ruprechta i Karola w Heidelbergu. W październiku 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 2 pułku ułanów. 2 września 1916 roku został mianowany chorążym kawalerii[1].

Od 8 listopada 1918 w Wojsku Polskim. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 134. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był 2 pułk Szwoleżerów Rokitniańskich[2].

1 grudnia 1924 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 30. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[3]. Pełnił służbę w Wydziale Wojskowym przy Komisarzu Generalnym RP w Wolnym Mieście Gdańsku (kierownik Ekspozytury Nr 7 Oddziału II SG), pozostając oficerem nadetatowym 2 pułku szwoleżerów[4][5]. Z dniem 2 listopada 1926 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1926–1928. Z dniem 31 sierpnia 1928 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera sztabu generalnego, został przeniesiony w stan nieczynny na okres 12 miesięcy[6]. Z dniem 31 sierpnia 1929 roku czas pozostawania w stanie nieczynnym został mu przedłużony o kolejne trzy miesiące[7]. Z dniem 31 grudnia 1930 roku został przeniesiony do rezerwy i przydzielony w rezerwie do 2 pułku szwoleżerów w Starogardzie Gdańskim[8].

Pozostając w stanie nieczynnym przeszedł do służby dyplomatycznej. Od 1 września 1928 roku był prowizorycznym sekretarzem poselstwa II klasy w Poselstwie RP w Teheranie. Od 1 listopada 1929 roku był zatrudniony w Departamencie Polityczno-Ekonomicznym Ministerstwa Spraw Zagranicznych w charakterze prowizorycznego radcy ministerstwa w VI stopniu służbowym. 1 stycznia 1931 roku został radcą ministerstwa w VI stopniu służbowym, w tym samym departamencie. 1 listopada 1932 roku został mianowany radcą poselstwa II klasy w Ambasadzie RP w Ankarze[9]. 1 sierpnia 1934 roku awansował na stanowisko radcy ambasady. 1 lutego 1937 roku otrzymał nominację na posła nadzwyczajnego i ministra pełnomocnego w Poselstwie RP Lizbonie[10]. Placówką kierował do 31 sierpnia 1943 roku.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 45.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 161.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 736.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 597, 679, 1548.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 539, 600, 1361.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 375.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 409.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 2.
  9. Rocznik Służby Zagranicznej 1933 ↓, s. 25, 91, 189.
  10. Rocznik Służby Zagranicznej 1938 ↓, s. 123, 179, 243.
  11. Rocznik Służby Zagranicznej 1938 ↓, s. 179.
  12. a b c d Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 153.
  13. Estrangeiros com Ordens Portuguesas (port.). presidencia.pt. [dostęp 2015-09-27].

Bibliografia | edytuj kod

  • Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917). Komenda Legionów Polskich, 1917.
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
  • Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Dubicz-Penther Karol w: Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej (redakcja naukowa Jacek M.Majchrowski przy współpracy Grzegorza Mazura i Kamila Stepana), Warszawa 1994, wyd. BGW, ​ISBN 83-7066-569-1​ s. 93.
  • Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1933. Warszawa: Klub Urzędników Polskiej Służby Zagranicznej, 1933.
  • Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938. Warszawa: Stowarzyszenie „Samopomoc Urzędników Polskiej Służby Zagranicznej”, 1938.
Na podstawie artykułu: "Karol Dubicz-Penther" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy