Karol Kaleta


Karol Kaleta w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Karol Kaleta (ur. 1889, zm. 1982) – polski przywódca i duchowny zielonoświątkowy na Śląsku Cieszyńskim, po obu stronach Olzy: w Polsce i w Czechosłowacji.

Życiorys | edytuj kod

Początkowo należał do Społeczności Chrześcijańskiej w Cieszynie, z której wystąpił i przyłączył się do Związku Stanowczych Chrześcijan, którego prezesem był w latach 1917-1920 i 1927-1931[1].

W latach był 1926-1968 przełożonym zboru stanowczych chrześcijan w Gródku na Zaolziu. Po II wojnie światowej opowiedział się za włączeniem zaolziańskiej części Związku Stanowczych Chrześcijan do Jednoty Czeskobraterskiej. Stało się to faktem w 1951[1].

Literatura | edytuj kod

  • Tadeusz J. Zieliński, Protestantyzm ewangelikalny. Studium specyfiki religijnej, wyd. 2, Katowice 2014 ​ISBN 978-83-931204-9-9​ s. 342.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Tadeusz J. Zieliński, Protestantyzm ewangelikalny. Studium specyfiki religijnej, wyd. 2, Katowice 2014 ​ISBN 978-83-931204-9-9​ s. 342.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Karol Kaleta" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy