Karol Stohl


Karol Stohl w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Karol Fryderyk Stohl (ur. 1867 w Wiedniu, zm. 1947 w Tarnowie) – polski pedagog, dyrygent, kompozytor.

Pochodził z austriackiej rodziny urzędniczej osiadłej w Galicji. Studiował w Konserwatorium Muzycznym we Lwowie pod kierunkiem pianisty Karola Mikulego, ostatniego żyjącego ucznia Fryderyka Chopina. W latach 1894–1902 nauczał gry na pianinie w Państwowym Seminarium Nauczycielskim Męskim we Lwowie. W latach 1898–1899 dyrygował także chórem teatralnym w Teatrze Skarbka. W roku 1902 pracował w Krośnie. Od roku 1907 zaś w Tarnowie.

Komponował msze, kantaty, utwory fortepianowe, pieśni solowe i chóralne. Tu zwłaszcza warty nadmienienia jest Dzwon podwodny, dwie młodopolskie opery na motywach ludowych: Mirana i Roksana oraz Wiesław. Obraz ludu nadwiślańskiego w czterech aktach. Ten ostatni wystawiony był we Lwowie w 1890.

Został pochowany na Starym Cmentarzu w Tarnowie[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. śp. Karol Stohl (pol.). tarnow.artlookgallery.com. [dostęp 2019-08-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-21)].

Bibliografia | edytuj kod

  • Andrzej Meissner, Nauczyciele muzyki w galicyjskich zakładach kształcenia nauczycieli w latach 1871-1918, W: „Musica Galiciana”, T. 3 (1999), Rzeszów, Wydawnictwo WSP w Rzeszowie ​ISBN 83-87288-73-X​.
Na podstawie artykułu: "Karol Stohl" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy