Katar (broń)


Katar (broń) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Katar

Katar (Devanāgarī: कटार, sztylet Bundi) – rodzaj broni białej, wywodzącej się z Indii, używanej do zadawania szybkich, niespodziewanych pchnięć. Cechą szczególną kataru jest poprzeczny uchwyt, który oddziela ostrze od dłoni użytkownika oraz proste i obustronnie zaostrzone ostrze. Była to zabójcza broń z powodu wygodnie usadzonej rękojeści, ułatwiającej zadawanie silniejszych i szybszych ciosów niż przy użyciu sztyletu.

Dawniej katar był używany w walce szczególnie na bliskie odległości, głównie ze względu na swoją skuteczność przy przebijaniu ubioru ochronnego przeciwnika. Jego użycie przypominało zadawanie ciosów bokserskich. Znanych jest wiele odmian tej broni (np. z zagiętym ostrzem czy z mechanizmem do rozszczepiania ostrza). Zanik użycia kataru nastąpił w XIX wieku, ze względu na rozpowszechnienie się broni palnej.


Na podstawie artykułu: "Katar (broń)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy