Katarzyna Schier


Katarzyna Schier w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Katarzyna Schier (ur. 10 grudnia 1958) − polska psycholog, profesor, doktor habilitowany, pracownik naukowy Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, członek Katedry Psychologii Klinicznej Dziecka i Rodziny. Zajmuje się zaburzeniami psychosomatycznymi, problematyką Ja cielesnego i obrazu własnego ciała[1].

Spis treści

Kariera naukowa | edytuj kod

Studia wyższe ukończyła w 1983 roku na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego i z tą uczelnią związała swoją karierę.

W roku 1997 uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie psychologii ze specjalnością psychologia kliniczna dziecka. Promotorem pracy doktorskiej była Marina Zalewska.

Na tym samym wydziale w 2005 roku uzyskała stopień doktora habilitowanego za rozprawę pt. Bez tchu i bez słowa. Więź psychiczna i regulacja emocji u osób chorych na astmę oskrzelową.

Od 2007 roku została profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Psychologii UW[2]. W 2014 roku uzyskała tytuł profesora, a w 2016 mianowanie na stanowisko profesora zwyczajnego Uniwersytetu Warszawskiego.

Współpraca międzynarodowa | edytuj kod

Współpracuje z Niemieckim Towarzystwem Psychoanalitycznym (DPV) i Międzynarodowym Towarzystwem Psychoanalitycznym (IPA). W 2000 roku była zaproszonym profesorem (visiting professor) na Wydziale Psychologii Uniwersytetu w Wiedniu, a w 2009 roku na Wydziale Medycznym Uniwersytetu w Mainz[3].

Nagrody | edytuj kod

W latach 2000, 2001, 2002, 2005, 2006, 2015 otrzymała nagrody Rektora Uniwersytetu Warszawskiego za publikacje.

W roku 2008 otrzymała nagrodę zespołową Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za osiągnięcia naukowe.

W roku 2009 otrzymała nagrodę Rektora UW za autorstwo książki "Piękne brzydactwo. Psychologiczna problematyka obrazu ciała i jego zaburzeń".

W 2010 roku otrzymała nagrodę Rektora U.W. za redakcję i współautorstwo książki "Zapisane w ciele. Związek ciało - psychika u dzieci i rodziców" oraz za współautorstwo książki "Bliskość w rodzinie. Więzi w dzieciństwie a zaburzenia w dorosłości"[3].

2014 – nagroda Indywidualna III stopnia Rektora Uniwersytetu Warszawskiego za działalność naukową. Monografia:  Dorosłe dzieci. Psychologiczna problematyka odwrócenia ról w rodzinie.

2015 – nagroda Indywidualna III stopnia Rektora Uniwersytetu Warszawskiego za działalność publikacyjną.

Wybrane publikacje | edytuj kod

  • Schier, K. (2000). Terapia psychoanalityczna dzieci i młodzieży: przeniesienie. Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.
  • Schier, K. (2001). The Prenatal trauma in Families of Children with Anorexia Nervosa and Bronchial Asthma. International Journal of Prenatal and Perinatal Psychology and Medicine, 13, 3/4, 213-222.
  • Schier, K. (2005). „Ein Streichholzjunge” Das Körperbild im Verlauf der psychoanalytischen Therapie eines an Neurodermitis und Asthma bronchiale leidenden Kleinkindes. Analytische Kinder- und Jugendlichen Psychotherapie, 2, 237-256.
  • Schier, K. (2005). "Bez tchu i bez słowa". Więź psychiczna i regulacja emocji u osób chorych na astmę oskrzelową. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.
  • Schier, K., Zalewska, M. (2006). Wydanie II, rozszerzone. Krewni i znajomi Edypa. Kliniczne studia dzieci i ich rodziców. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Scholar.
  • Zalewska, M. Schier, K. (2006). Psychoterapia dzieci i młodzieży. W. L. Grzesiuk (red.). Psychoterapia. Praktyka. Podręcznik akademicki (s. 357-380). Warszawa: Eneteia. Wydawnictwo Psychologii i Kultury.
  • Schier, K. (2007). Problemy etyczne w psychoterapii dzieci. W: A. I. Brzezińska, Z. Toeplitz (red.). Problemy etyczne w badaniach i interwencji psychologicznej wobec dzieci i młodzieży, (s. 223-236). Warszawa: Wydawnictwo SWPS Academica.
  • Schier, K. (2007). „Die Schneeköningin” – therapeutische Arbeit mi Eltern psychosomatisch kranker Kinder, Kinderanalyse, 1, 1-19.
  • Rzeszutek, M., Schier, K. (2008). Doświadczenia utraty a obraz własnego ciała u młodych dorosłych. Psychologia–Etologia–Genetyka, 17, 89–110.
  • Schier, K. (2009). Piękne brzydactwo. Psychologiczna problematyka obrazu ciała i jego zaburzeń. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Scholar.
  • Schier, K. (red.) (2009). Zapisane w ciele: Związek ciało - psychika u dzieci i rodziców. Warszawa: Wydawnictwo Emu.
  • Schier, K., Egle, U. T., Nickel, M., Kappis, B., Herke, M., & Hardt, J. (2011). Parentifizierung in der Kindheit und psychische Störungen im Erwachsenenalter. Psychotherapie Psychosomatik Medizinische Psychologie, 61, 364-371.
  • Schier, K. (2013). The consequences of the neglect of children’s developmental needs. The relationship of the siblings.  Mellanrummet. Nordic Journal of Child and Adolescent Psychotherapy, 28,3-12.
  • Pasternak, A., Schier, K. (2014). Życie bez dzieciństwa –  parentyfikacja u kobiet z syndromem DDA, Psychiatria Polska, 48(3), 553–562.
  • Schier, K., Herke, M., Nickel, R., Egle, U. T. & Hardt, J. (2015). Long-term sequelae of emotional parentification: A cross-validation study using sequences of regressions. Journal of Child and Family Studies, 24(5), 1307-1321.[3]
  • Schier, K. (2015). Dorosłe dzieci - Psychologiczna problematyka odwrócenia ról w rodzinie. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Scholar.[4]
  • Schier, K. (2016). Rollenumkehr in der Familie und die Störung des Körper-Ichs des Kindes. W: B. Traxl (red.), Körpersprache, Körperbild und Körper-Ich. Zur psychoanalytischen Therapie körpernaher Störungsbilder im Säuglings-, Kindes- und Jugendalter (105-129). Frankturt a.M.: Brandes & Apsel Verlag.
  • Schier, K. (2016). Wenn die Eltern psychisch noch Kinder bleiben. Parentifizierung in der Familie und ihre Folgen. Die Rolle der psychoanalytischen Intervention. W: P. Bründl, M. Endres, S. Hauser (red.), Elternschaft: klinische und entwicklungspsychologische Perspektiven. Jahrbuch der Kinder- und Jugendlichen Psychotherapie. Bd. 5. (s. 33-48). Frankfurt a. M: Brandes & Apsel Verlag.
  • Schier, K. (2017). Bezcieleśni psychoterapeuci? Doświadczanie ciała w procesie psychoterapii. W: D. Danielewicz, J. Rola (red.), Stare dylematy i nowe wyzwania w psychoterapii (s. 275-292). Warszawa: Wydawnictwo Akademii Pedagogiki Specjalnej.
  • Hardt, J., Schier, K., Beck, K., Laubach, W. (2017). Schule, Peergroup und Familie in Polen und Deutschland. Psychotherapeut, doi:10.1007/s00278-016-0155-7, 1-8.
  • Topór-Pamuła, M., Schier, K. (2017). Związek między obrazem ciała u kobiet w pierwszej ciąży a reprezentacją relacji z rodzicem, partnerem i dzieckiem, Psychologia Rozwojowa, 22, 1, 59–75. Hardt, J., Kreutzberger, C., Schier, K., Laubach, W. (2018). Kindheitsbelastungen und Symptome der Sozialen Phobie und Agoraphobie im Erwachsenalter. Zeitschrift für Psychosomatische Medizin und Psychotherapie, 64, 2, 144-157.
  • Filarowska, M., Schier, K. (2018). Zespół impostora, czyli o poczuciu intelektualnej fałszywości. Psychoterapia, 2 (185), 35-45.
  • Schier, K. (2018). Dziedziczone rany czy dziedziczone blizny? Transgeneracyjny przekaz traumy. W: M. Święcicka (red.), W relacji. Studia z psychologii klinicznej dziecka 30 lat później (s. 131-151). Warszawa: Wydawnictwo PARADYGMAT.

Przypisy | edytuj kod

  1. Maria Lewicka, Tytus Sosnowski, Maciej Trojan: Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Wydziału Psychologii UW, 1998, s. 186. ISBN 83-86108-41-X.
  2. Katarzyna Schier w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  3. a b c Profil pracownika na stronach Wydziału Psychologii UW. [dostęp 2012-01-27].
  4. DOROSŁE DZIECI Psychologiczna problematyka odwrócenia ról w rodzinie (pol.). Wydawnictwo Naukowe Scholar. [dostęp 2015-10-25].
Na podstawie artykułu: "Katarzyna Schier" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy