Katastrofa autobusu w Gdańsku


Na mapach: 54°21′08,5″N 18°28′36,1″E/54,352361 18,476694

Katastrofa autobusu w Gdańsku w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Katastrofa autobusu w Gdańsku Kokoszkachwypadek drogowy, który wydarzył się 2 maja 1994 w Gdańsku. W wypadku autobusu, który zjechał wówczas na pobocze i uderzył w przydrożne drzewo, zginęły 32 osoby, a 43 było rannych. Jest to wypadek drogowy z największą liczbą ofiar śmiertelnych, jaki wydarzył się na terytorium Polski.

Wypadek po dziś dzień budzi duże emocje wśród zwolenników i przeciwników wycinki przydrożnych drzew.[potrzebny przypis] Feralne drzewo ścięto na początku lutego 2008 roku[1].

Spis treści

Komunikat PAP | edytuj kod

2.05.1994 r. Wypadek autobusu PKS w pobliżu przystanku Gdańsk-Kokoszki

Gdańsk (PAP). W Gdańsku wydarzyła się 2 bm. katastrofa drogowa autobusu. Według niepotwierdzonych jeszcze danych zginęło w niej ok. 20 osób, a kilkadziesiąt innych jest rannych.

Charakterystyka katastrofy | edytuj kod

Autobus biorący udział w zdarzeniu | edytuj kod

Autosan H9-21 Tablica pamiątkowa w miejscu katastrofy

Autobus Autosan H9-21, należący do PKS Gdańsk, wyprodukowany w 1983, w chwili katastrofy miał 11 lat, pół roku wcześniej przeszedł kapitalny remont.[potrzebny przypis] Wypadek wydarzył się podczas popołudniowego kursu relacji Zawory – Kartuzy – Gdańsk. W momencie wypadku przepełniony, zamiast przepisowych 51 pasażerów, na pokładzie było 75 osób.[potrzebny przypis] Autosan był kierowany przez 39-letniego Jerzego Marczyńskiego.

Miejsce zdarzenia | edytuj kod

Do wypadku doszło na prostym odcinku drogi nr 219 (obecnie droga krajowa nr 7[a]), 500 metrów przed przystankiem w Gdańsku Kokoszkach. W tym miejscu prędkość była wówczas ograniczona do 50 km/godz.

Przebieg zdarzenia | edytuj kod

Poniedziałek 2 maja 1994 r., mimo że wypadł pomiędzy świętami majowymi, był normalnym dniem roboczym[3]. PKS Gdańsk kursował jednak według rozkładu sobotniego. Tego dnia Jerzy Marczyński miał tylko dwa kursy popołudniowe Gdańsk – Kartuzy – Zawory i Zawory – Kartuzy – Gdańsk.

Feralny kurs rozpoczął się o 17.50 w Zaworach nad Jeziorem Kłodno, chętnie odwiedzanym przez mieszkańców Gdańska. Tłok w autobusie zaczął się już od miejscowości Chmielno, lecz największy tłum pasażerów wsiadł w Kartuzach. Z Kartuz autobus jechał przepełniony, stan ten jednak, mimo że naruszał przepisy przewozowe, był normą na liniach podmiejskich[potrzebny przypis]. Od Kartuz kierowca nie chciał już wpuszczać więcej pasażerów, jednak uległ prośbom i w Żukowie do autobusu weszły jeszcze dwie osoby. Na ostatnim przystanku przed Gdańskiem do autobusu wsiadło jeszcze ośmioro pasażerów. Następnym przystankiem miał być Gdańsk-Kokoszki.

Około 500 metrów przed przystankiem, zaraz za zakrętem, kierowca przepełnionego autobusu zdecydował się na manewr wyprzedzania ciężarówki Jelcz. Autobus zdaniem prokuratury jechał z prędkością około 60 km/godz., kierowca jednak zeznał, że prędkościomierz pokazywał 40–45 km/godz. W momencie powrotu na prawy pas doszło do pęknięcia prawej przedniej opony. Spowodowało to niekontrolowane zniesienie autobusu na pobocze, na którym rosło drzewo, w które wbił się Autosan.

Akcja ratunkowa | edytuj kod

Akcję ratunkową rozpoczęli przejeżdżający kierowcy oraz lżej ranni pasażerowie, próbując dostać się do poszkodowanych, rozcinając lub rozrywając wrak autobusu. Pierwszy zastęp straży pożarnej dojechał na miejsce po dwudziestu minutach. Na miejscu stwierdzono 25 zgonów, przed przybyciem do trójmiejskich szpitali zmarły dwie osoby, kolejne trzy podczas nadchodzącej nocy. Po tygodniu ostateczny bilans wzrósł do 32 zabitych i 43 rannych – wielu wyszło z wypadku z ciężkimi obrażeniami.

Wyroki | edytuj kod

Sąd Rejonowy w Gdańsku wydał wyrok w styczniu 1999 roku. Kierowca autobusu został skazany na dwa lata więzienia w zawieszeniu na cztery za umyślne sprowadzenie niebezpieczeństwa katastrofy i nieumyślne jej spowodowanie. Mistrz stacji obsługi na rok, a zastępca dyrektora ds. technicznych – na 10 miesięcy. Oba wyroki również z zawieszeniem na dwa lata za dopuszczenie autobusu do ruchu[4].

Zobacz też | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. W dniu wypadku droga miała nr 219[2], lecz od 9 listopada 2000 obowiązuje nowa numeracja dla dróg krajowych i obecnie jest to droga nr 7

Przypisy | edytuj kod

  1. Ścięto drzewo – symbol tragedii sprzed czternastu lat, Kartuzy.info, 12 lutego 2008 [dostęp 2012-08-03] [zarchiwizowane z adresu 2013-03-14] .
  2. Gdańsk: plan miasta • city plan • Stadtplan, Warszawa: Daunpol Wydawnictwo Kartograficzne, 1997, ISBN 83-86330-19-8 .
  3. Kalendarz kulinarny 94 [dostęp 2019-08-20]  (pol.).
  4. Katastrofa autobusowa pod Gdańskiem, Polska.pl [zarchiwizowane z adresu 2012-04-15] .

Bibliografia | edytuj kod

  • JarosławJ. Reszka JarosławJ., Cześć, giniemy! Największe katastrofy w powojennej Polsce, Warszawa: Wydawnictwo PAP, 2001 .

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Katastrofa autobusu w Gdańsku" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy