Katastrofa kolejowa w Barwałdzie Średnim


Na mapach: 49°52′06,7″N 19°36′13,3″E/49,868528 19,603694

Katastrofa kolejowa w Barwałdzie Średnim w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Tablica na monumencie

Katastrofa kolejowa w Barwałdzie Średnimwypadek kolejowy, który wydarzył się 24 listopada 1944 w Barwałdzie Średnim, koło Wadowic.

Zderzyły się pociąg pospieszny E383 ZakopaneKraków z niemieckim pociągiem towarowym. W wyniku wypadku zginęło co najmniej 60 osób, a około 130 zostało rannych; znane jest jedynie 19 nazwisk ofiar. Katastrofa ta jest jednym z dwóch najtragiczniejszych wypadków udokumentowanych w polskim kolejnictwie. Część źródeł podaje liczbę 130 lub 134 ofiar[2][3].

Spis treści

Przebieg | edytuj kod

Pociąg osobowy jadący z Zakopanego do Krakowa, na stacji Kalwaria Zebrzydowska został skierowany na drogę okrężną przez Wadowice i Spytkowice, gdyż partyzanci uszkodzili tor na linii Kalwaria ZebrzydowskaSkawina. Po tym samym torze od strony Wadowic jechał niemiecki pociąg towarowy wiozący zaopatrzenie dla niemieckiego wojska. Do sytuacji doszło wskutek błędu dyżurnego ruchu z Kalwarii Lanckorony. Dyżurny ruchu w Wadowicach zawiadomił telefonicznie dyżurnego z Kalwarii o przejeździe transportu wojskowego, który miał najwyższe pierwszeństwo, a następnie odprawił ten pociąg. Dyżurny z Kalwarii nie wpisał otrzymanego meldunku do książki meldunkowej i opuścił dyżurkę (z nieznanej przyczyny). Zawiadowca stacji w Kalwarii, który zastępował wtedy nieobecnego dyżurnego ruchu, po sprawdzeniu książki meldunkowej (gdzie nie było informacji o pociągu wojskowym) odprawił pociąg relacji Zakopane – Kraków. Kiedy dyżurny ruchu stacji w Kalwarii (po powrocie do dyżurki) zorientował się w sytuacji, próbował najpierw telefonicznie uprzedzić dyżurnych na stacjach po drodze, aby zatrzymali oba pociągi, a gdy okazało się, że jest na to za późno, wysłał za pociągiem pasażerskim parowóz przetokowy, który gwizdem starał się ostrzec przed niebezpieczeństwem. Maszynista nie usłyszał gwizdów goniącej go lokomotywy (w momencie wypadku parowóz przetokowy od pociągu pasażerskiego dzieliło 500 m). Według naocznych świadków dwa wagony pasażerskie (drewniane boczniaki) uległy całkowitemu zniszczeniu.

Dyżurny ruchu z Kalwarii Lanckorony w tym samym dniu, doraźnym wyrokiem sądu, został uznany za winnego spowodowania wypadku i skazany na śmierć (został rozstrzelany następnego dnia na terenie obozu Auschwitz-Birkenau).

Przypisy | edytuj kod

  1. Andrzej Nowakowski, Tragedia Barwałdzka 24 listopada 1944 roku : relacje naocznych świadków, Wadowice : Drukarnia i Wydawnictwo Grafikon, 2020, ISBN 978-83-65176-69-1
  2. KrzysztofK. Kuś KrzysztofK., Zapomniana, najtragiczniejsza katastrofa, „Kurier Kolejowy”, 2 czerwca 2012 [zarchiwizowane z adresu 2016-07-29] .
  3. Roman Garbacik, Ryszard Stankiewicz, Katastrofy i wypadki kolejowe w Polsce, s. 183–185, Wydawnictwo Eurosprinter, Rybnik 2016.

Bibliografia | edytuj kod

  • Gustaw Studnicki: Barwałd. Zarys dziejów, s. 254–255, Grafikon, Wadowice 1994.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Katastrofa kolejowa w Barwałdzie Średnim" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy