Katedra w Lincoln


Na mapach: 53°14′04″N 0°32′10″W/53,234444 -0,536111

Katedra w Lincoln w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kościół Katedralny Błogosławionej Dziewicy Marii (ang. The Cathedral Church of the Blessed Virgin Mary of Lincoln) – katedra kościoła anglikańskiego w Lincoln w Anglii. Poświęcona została w 1092 roku. W 1185 zniszczona przez trzęsienie ziemi i następnie odbudowana.

Od 1311 roku przez 238 lat katedra ta była najwyższą budowlą na świecie. Jej wysokość wynosiła 160 m[1]. Przewyższała o 13,4 m dotychczasową najwyższą budowlę świata, jaką była Piramida Cheopsa, zbudowaną cztery tysiące lat wcześniej (zakładając datę powstania przyjętą przez egiptologów). Po zawaleniu się iglicy środkowej wieży w 1549 roku, za najwyższą budowlę uważany był, o metr niższy, kościół św. Olafa w Tallinnie (wówczas w Inflantach pod rządami inflanckiej gałęzi zakonu krzyżackiego), dzisiejszej Estonii.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Tuż po utworzeniu w Lincoln biskupstwa w 1072 r. przystąpiono do wznoszenia pierwszej świątyni. Budowa trwała 20 lat. 50 lat później wskutek pożaru zniszczeniu uległ drewniany strop. Odbudowana katedra w 1195 r. została ponownie uszkodzona w wyniku silnego trzęsienia ziemi odczuwanego w całej środkowej Anglii. Z inicjatywy nowego biskupa w krótkim czasie naprawiono szkody i rozbudowano sanktuarium. W 1549 r. środkowa wieża kościoła z iglicą została zniszczona podczas silnej burzy. Od okresu reformacji budynek należał do Kościoła anglikańskiego. W czasie II wojny światowej w Lincoln stacjonowały brytyjskie siły powietrzne. Budowla była dobrym punktem orientacyjnym dla lotników. W murach świątyni można odnaleźć ołtarze poświęcone pilotom RAF-u[2].

Architektura | edytuj kod

Katedra ma charakterystyczny dla gotyku angielskiego układ, w którym długi korpus główny przecinają dwa transepty, z centralnie umieszczoną czworoboczną wieżą. Zachodnia fasada jest bardzo szeroka, a w jej centrum widnieją romańskie portale otoczone rzędami gotyckich ślepych arkad. Całość łączą dwie bliźniacze, czworoboczne wieże[2].

Wnętrze sanktuarium

Do dekoracji wnętrza zastosowano ciemny marmur, z którego wykonane są niektóre elementy filarów oraz kolumny w arkadach empor i oknach nawy głównej. Główną oś wnętrza zaznacza umieszczone w sklepieniu, długie żebro szczytowe z odchodzącymi od niego wachlarzami bocznych łuków. W ramionach zachodniego transeptu znajdują się witrażowe rozety z misternymi maswerkami. Dalej na wschód znajduje się długi chór, tradycyjnie mieszczący zdobione stale z wyraźnie większym tronem biskupim. Chór jest otoczony ozdobną przegrodą dekorowaną ślepymi arkadami. W tej części sanktuarium sklepienie ma niespotykany gdzie indziej układ przesuniętych żeber, nazywany szalonym sklepieniem. Za prezbiterium znajduje się obszerna kaplica z wieloma grobowcami i barwnymi witrażami zdobiącymi okna[3].

Szalone sklepienie katedry w Lincoln

Przy katedrze funkcjonuje stara biblioteka posiadająca w swych zbiorach wiele manuskryptów, a także znaczną ilość książek powstałych tuż po wynalezieniu druku przez Gutenberga. W jej wnętrzu zachowały się zabytkowe meble, w tym średniowieczne ławy biblioteczne[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. The Cathedral Church of Lincoln: a History and Description of its Fabric and a List of the Bishops.
  2. a b c Paweł Wojtyczka: Skarby cywilizacji. Katedry i kościoły świata. Poznań: Horyzonty, 2018, s. 136, seria: Skarby Cywilizacji. ISBN 978-83-66136-71-7.
  3. A.F. Kendrick (AlbertA.F.K.(A. Frank) A.F. Kendrick (AlbertA.F.K.(A., The cathedral church of Lincoln., G. Bell & Sons, 1902, OCLC 977537488 [dostęp 2020-03-10] .

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (anglican or episcopal cathedral):