Kazimierz Ładoś


Kazimierz Ładoś w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kazimierz Ładoś[1] (ur. 18 lutego 1877 we Lwowie, zm. 21 sierpnia 1963 w Cieplicach Śląskich) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Grób gen. Ładosia i jego żony w Nowym Targu

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W piechocie C. K. Armii został mianowany kadetem z dniem 1 września 1895[2], następnie na stopień porucznika z dniem 1 listopada 1896[3], na nadporucznika z dniem 1 listopada 1900[4]. Od początku służył w szeregach 93 Morawskiego pułku piechoty w Ołomuńcu[5][6][7][8], gdzie od około 1899 do około 1903 był adiutantem batalionu[9][10][11][12]. W latach 1903–1905 był słuchaczem na kursie w Szkole Wojennej w Wiedniu (Terezjańska Akademia Wojskowa w Wiener Neustadt[13], po ukończeniu której uzyskał tytuł oficera Sztabu Generalnego[14][15], po czym od około 1905 ponownie służył w 93 p.p.[16][17]. Stamtąd jako oficer nadkompletowy od około 1907 do do około 1909 przydzielony do Sztabu Generalnego, a dalej służbowo przekazany do użycia w C. K. Obronie Krajowej i skierowany do 45 Dywizji Piechoty w Przemyślu[18][19][20][21]. Potem został awansowany na stopień kapitana z dniem 1 maja 1909[22]. Od tego roku był oficerem 45 pułku piechoty, stacjonującego w Przemyślu (i w Sanoku)[23][24], w którym od około 1911 pełnił funkcję adiutanta pułku[25][26][27]

W czasie I wojny światowej pozostawał oficerem 45 pułku piechoty do 1918[28][29][30]. Walczył na froncie rosyjskim, gdzie dostał się do niewoli, z której uciekł. Później walczył na froncie włoskim.

W listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Do lutego 1919 był członkiem Komisji Likwidacyjnej WP w Wiedniu. Od lutego 1919 do kwietnia 1920 sprawował funkcję szefa Oddziału V Sztabu Naczelnego Dowództwa WP. Na froncie bolszewickim od 24 kwietnia do 24 czerwca 1920 był dowódcą XXXVI Brygady Piechoty[31], a następnie oficerem łącznikowym Naczelnego Wodza i dowódcą Grupy Operacyjnej. Został awansowany na pułkownika 22 maja 1920 i zatwierdzony w stopniu z dniem 1 kwietnia 1920[32].

Od 6 sierpnia 1920[31] do maja 1927 dowodził 16 Dywizją Piechoty (na jej czele walczył w manewrze zaczepnym znad Wieprza). W 1922 został mianowany generałem brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie generałów. 1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego, awansował go na generała dywizji ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 13. lokatą w korpusie generałów[33][34]. Od 1 grudnia 1924 do 20 sierpnia 1925 był słuchaczem II kursu w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Podczas przewrotu majowego w 1926 wystąpił po stronie rządowej i stanął na czele Grupy Ożarowskiej, organizując odsiecz dla Warszawy. Akcji zaniechał na wyraźny rozkaz rządu. 7 marca 1927 został zwolniony ze stanowiska dowódcy dywizji, a z dniem 31 maja tego roku przeniesiony w stan spoczynku[35]. Mieszkał w Grudziądzu[36]. W owym czasie pełnił wiele funkcji społecznych, m.in. jako organizator i prezes Koła Szybowcowego oraz przewodniczący Wydziału Wojskowego Funduszu Obrony Narodowej[37]. Był także członkiem rady nadzorczej miejscowego browaru „Kuntersztyn”.

We wrześniu 1939 zameldował się do służby. Formalnie został przydzielony do sztabu Armii „Pomorze” na doradcę gen. W. Bortnowskiego, ale wobec beznadziejnego położenia armii nie odegrał żadnej roli. Po kampanii wrześniowej przedostał się do Francji. Od września 1939 do stycznia 1940 był przewodniczącym Wojskowego Trybunału Orzekającego w Paryżu. Od 19 sierpnia 1940, po ewakuacji do Anglii, przebywał w Stacji Zbornej Oficerów Rothesay. 2 stycznia 1942 otrzymał status generała w stanie nieczynnym.

W listopadzie 1946 wrócił do Polski. Początkowo mieszkał w Cieplicach, a następnie w Szczawnicy. Pracował w Funduszu Wczasów Pracowniczych. Zmarł 21 sierpnia 1963 w Cieplicach Śląskich[37]. Został pochowany w Nowym Targu[38].

Był przyrodnim bratem Aleksandra Ładosia[39]. W 1906 zawarł związek małżeński z Franciszką Kafką de Siettheim, z którą miał troje dzieci: Jana (1906–2005), Konrada (ur. 1908) i Karolinę (ur. 1910).

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

austro-węgierskie

Przypisy | edytuj kod

  1. W ewidencji wojskowych C. K. Armii i C. K. Obrony Krajowej był określany w języku niemieckim jako „Kasimir Lados”.
  2. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1896. Wiedeń: 1895, s. 259.
  3. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1897. Wiedeń: 1896, s. 287.
  4. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1901. Wiedeń: 1900, s. 283.
  5. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1896. Wiedeń: 1895, s. 509.
  6. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1897. Wiedeń: 1896, s. 551.
  7. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1898. Wiedeń: 1897, s. 551.
  8. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1899. Wiedeń: 1898, s. 555.
  9. a b Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1900. Wiedeń: 1899, s. 573.
  10. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1901. Wiedeń: 1900, s. 580.
  11. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1902. Wiedeń: 1901, s. 586.
  12. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1903. Wiedeń: 1902, s. 582.
  13. Zakrzewski 2016 ↓, s. 460.
  14. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1904. Wiedeń: 1903, s. 586, 1035.
  15. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1905. Wiedeń: 1904, s. 594, 1047.
  16. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1906. Wiedeń: 1905, s. 602.
  17. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1907. Wiedeń: 1906, s. 610.
  18. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1908. Wiedeń: 1907, s. 219.
  19. a b Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1909. Wiedeń: 1909, s. 225, 636.
  20. Schematismus der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1908. Wiedeń: 1908, s. 122.
  21. Schematismus der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1909. Wiedeń: 1909, s. 140.
  22. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegsmarine 1910. Wiedeń: 1909, s. 285.
  23. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegsmarine 1910. Wiedeń: 1909, s. 546.
  24. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegsmarine 1911. Wiedeń: 1910, s. 552.
  25. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegsmarine 1912. Wiedeń: 1911, s. 556.
  26. Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegsmarine 1913. Wiedeń: 1912, s. 592.
  27. a b Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegsmarine 1914. Wiedeń: 1914, s. 468.
  28. a b Ranglisten des Kaiserlich und Königlichen Heeres 1916. Wiedeń: 1916, s. 354.
  29. Ranglisten des Kaiserlich und Königlichen Heeres 1917. Wiedeń: 1917, s. 465.
  30. a b Ranglisten des Kaiserlich und Königlichen Heeres 1918. Wiedeń: 1918, s. 354.
  31. a b Wykaz 1927 ↓, s. 40.
  32. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 29 maja 1920 roku, s. 381.
  33. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 730.
  34. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 321.
  35. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 17 marca 1927 roku, s. 70.
  36. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 877.
  37. a b Jerzy Krzyś. Związki gen. Kazimierza i ppłk. Jana Ładosiów z Grudziądzem. „Biuletyn Koła Miłośników Dziejów Grudziądza”. Nr 29 (68), s. 1-2, 2005. 
  38. Kazimierz Ładoś. ecmentarz.nowytarg.pl. [dostęp 2021-05-22].
  39. ZbigniewZ. Rene ZbigniewZ., Trzy życiorysy, 1996 .
  40. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 kwietnia 1922 roku, s. 322.
  41. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 121.
  42. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 284.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Kazimierz Ładoś" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy