Kazimierz Bogaczewicz


Kazimierz Bogaczewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kazimierz Bogaczewicz (ur. 2 marca 1887 lub 1888[a] w Humniskach, zm. kwiecień 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Franciszka (rękodzielnika[1]) i Marii z Orzechowskich. W 1907 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Jakub Hanus, Kazimierz Vetulani)[2][3][4]. Ukończył studia prawa na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego.

Był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich od 1912 do 1913, w tym pracował jako instruktor PDS w Brzozowie tuż obok rodzinnych Humnisk. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Grupy Strzeleckiej Józefa Piłsudskiego 6 sierpnia 1914, a następnie do Legionów Polskich, gdzie służył w 2 kompanii I batalionu 1 pułku piechoty w składzie I Brygady, później służył w kompanii narciarskiej Mariusza Zaruskiego. Odbył kurs w Szkole Podchorążych od maja do lipca 1915, po czym został skierowany do 6 pułku piechoty w składzie III Brygady. Od września 1916 przebywał na froncie, 15 listopada 1915 został awansowany do stopnia chorążyego[5]. Podczas walk I wojny światowej został ranny pod Kamieniuchą. Awansowany na podporucznika piechoty od 1 kwietnia 1916. Od kwietnia do czerwca 1917 kierował Powiatowym Urzędem Zaciągu w Rawie Mazowieckiej. Po kryzysie przysięgowym z 1917 był oficerem Polskiego Korpusu Posiłkowego. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty 27 listopada 1917. Po bitwie pod Rarańczą z lutego 1918 został internowany w obozie w Dułowie(ukr.) (węg. Dulfalva) na Zakarpaciu do połowy kwietnia 1918, a następnie wcielony do armii austro-węgierskiej.

W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Był przydzielony do 25 pułku piechoty. W jego szeregach brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku[6][7]. W kolejnych latach 20. był oficerem w 54 pułku piechoty Strzelców Kresowych w garnizonie Tarnopol, gdzie w 1923, 1924 pełnił funkcję dowódcy III batalionu[8][9]. 5 maja 1927 roku został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[10][11]. 12 kwietnia 1927 roku awansował na podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 25. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12][13]. Z dniem 25 sierpnia 1931 roku został przeniesiony do 42 pułku piechoty w Białymstoku na stanowisko dowódcy pułku[14][15]. Pomysłem Bogaczewicza była reorganizacja Wojskowego Klubu Sportowego w wielosekcyjny klub cywilno-wojskowy Białostocki Klub Sportowy Jagiellonia[16]. Był współzałożycielem i wiceprezesem tego klubu[17]. W listopadzie 1935 roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. Od 1937 funkcję dowódcy obrony przeciwlotniczej w DOK nr III w Grodnie. Z dniem 31 grudnia 1938 roku przeszedł w stan spoczynku. Pozostał w Grodnie i tam osiadł.

Wobec zagrożenia wojną w 1939 zmobilizowany do służby czynnej jako szef OPL Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”. Walczył w kampanii wrześniowej. Po agresji ZSRR na Polskę został wzięty do niewoli sowieckiej i osadzony w obozie w Starobielsku[18]. W 1940 zamordowany przez NKWD w Charkowie na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 (część zbrodni katyńskiej). Został pochowany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej. Obecnie spoczywa w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Upamiętnienie | edytuj kod

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[24]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[25].

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, Kazimierz Bogaczewicz został uhonorowany poprzez zasadzenie Dębu Pamięci przy Zespole Szkół im. Macieja Rataja w Reszlu.

Uwagi | edytuj kod

  1. W wydaniu CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok szkolny 1900/1901 podano datę urodzenia 2 marca 1886. Rocznik Oficerski 1928 wskazał rok 1887, a Rocznik Oficerski 1932 wskazał rok 1888.

Przypisy | edytuj kod

  1. CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok szkolny 1900/1901 (zespół 7, sygn. 27). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 143.
  2. 26. Sprawozdanie Dyrektora C.K. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1906/1907. Sanok: 1907, s. 61, 78.
  3. Kronika. Egzamin dojrzałości. „Gazeta Sanocka”, s. 3, 23 czerwca 1907. 
  4. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2017-10-22].
  5. Lista starszeństwa oficerów Legjonów Polskich, w dniu oddania Legjonów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 402.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 346.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 278.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 254.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 135.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 68.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 167.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 20.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 233.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 572.
  16. Jarosław Dunda, Dariusz Gryko: 80 lat temu.... jagiellonia.pl. [dostęp 2017-02-18].
  17. Rocznica Zbrodni Katyńskiej. jagiellonia.cp2.win.pl, 7 kwietnia 2011. [dostęp 4 sierpnia 2014].
  18. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 291. ISBN 83-7001-294-9.
  19. Dekret Wodza Naczelnego L. 2647 z 28 lutego 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 11, poz. 326.
  20. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  21. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Nadanie Krzyża i Medalu Niepodległości. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 361, nr 8 z 11 listopada 1931. Ministerstwo Spraw Wojskowych
  22. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  23. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 34, nr 2 z 11 listopada 1937. Ministerstwo Spraw Wojskowych
  24. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  25. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 9 marca 2014].

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Kazimierz Bogaczewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy