Kazimierz Graff


Kazimierz Graff w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Kazimierza Graffa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Kazimierz Graff (ur. 11 listopada 1917 w Warszawie, zm. 5 kwietnia 2012 tamże) – polski prawnik, adwokat i prokurator.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodzony w rodzinie żydowskiej, jako syn kupca Maurycego Graffa i nauczycielki Gustawy z domu Simonberg. Przed II wojną światową absolwent prawa na Uniwersytecie Warszawskim; był działaczem Komunistycznego Związku Młodzieży „Życie” oraz przewodniczącym Warszawskiego Akademickiego Komitetu Antygettowego z jego ramienia (1937–1938). Uczestniczył w wojnie obronnej Polski w 1939, po czym przebywał w Małopolsce Wschodniej (1939–1941), pracując jako robotnik, inspektor domów akademickich Państwowego Instytutu Medycznego oraz administrator Państwowego Instytutu Krajoznawstwa we Lwowie. W latach 1942–1943 pracował również w kołchozie w obwodzie stalingradzkim, fabryce przetworów mięsnych oraz zakładzie metalurgicznym. Żołnierz Armii Czerwonej i Ludowego Wojska Polskiego - walczył w bitwie pod Lenino jako dowódca kompanii. Po wojnie został prokuratorem. Wraz z żoną Alicją Graff od roku 1946 oskarżał wielu żołnierzy Armii Krajowej, m.in. Stanisława Sojczyńskiego ps. „Warszyc”, rozstrzelanego w Łodzi 19 lutego 1947[potrzebny przypis], oraz kolejnych 12 żołnierzy AK skazanych na śmierć w ciągu trzydniowego procesu przed sądem w Siedlcach.

W 1967 r. na fali antysemickiej kampanii zwolniony z prokuratury wojskowej. Od tej pory pracował jako adwokat i radca prawny (m.in. w przedsiębiorstwie „Telkom” w latach 1971–1997).

Oskarżony przez Instytut Pamięci Narodowej 18 października 2007 r. za sprzeczne z prawem PRL aresztowanie Stanisława Figurskiego. 22 stycznia 2008 r. Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie umorzył postępowanie ze względu na brak znamion czynu zabronionego[1]. Decyzja została podtrzymana przez Sąd Najwyższy[2][3].

Za zarzucany mu mord sądowy na Stanisławie Sojczyńskim „Warszycu” Kazimierz Graff, podobnie jak Czesław Łapiński, nigdy nie stanął przed sądem[4].

Zmarł w Warszawie. Pochowany jest na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Rodzina | edytuj kod

Żona Alicja z domu Fuks w latach 50-tych wicedyrektor Departamentu III Generalnej Prokuratury. Córką Kazimierza i Alicji Graffów jest Krystyna, żona znanego prawnika, autora podręczników akademickich, Huberta Izdebskiego[potrzebny przypis].

Przypisy | edytuj kod

  1. Tomasz Pietryga: Śledczy Graff nieuchwytny dla IPN. Rzeczpospolita, 16-04-2008.
  2. Tomasz Pietryga: Stalinowskie winy bez kary. Rzeczpospolita, 16-04-2008.
  3. Tadeusz M. Płużański:Czy wolna Polska zdobędzie się na skazanie krwawego stalinowskiego prokuratora Kazimierza Graffa?
  4. Tadeusz Płużański: Prokuratorzy od „Warszyca". niezalezna.pl, 4 listopada 2013.

Bibliografia | edytuj kod

  • Krzysztof Szwagrzyk, Prawnicy czasu bezprawia: sędziowie i prokuratorzy wojskowi w Polsce 1944-1956, Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, Wydawnictwo Towarzystwa Naukowego „Societas Vistulana”, Wrocław – Kraków 2005 (biogram na s. 308).
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Kazimierz Graff" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy