Kazimierz Kowalski (podoficer)


Kazimierz Kowalski (podoficer) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kazimierz Kowalski (ur. 10 lutego 1896 w Łaszewie , zm. 5 lipca 1978 w Łodzi) – podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie Józefa i Anieli z Wróblewskich. Absolwent szkoły powszechnej. Po ukończeniu nauki pracował w fabryce sznurowadeł. Był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej[1]. W 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i w szeregach 5 kompanii 28 pułku Strzelców Kaniowskich walczył na frontach wojny polsko-ukraińskiej, a następnie polsko-bolszewickiej. W maju 1920 pod Biełkami, zaatakował placówkę bolszewicką i zdobył sprzęt oraz jeńców[1]. Za bohaterstwo w boju został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[2].

Po zakończeniu wojny, w stopniu sierżanta został zdemobilizowany. Początkowo pracował w przemyśle, a następnie zajął się handlem. W 1939 walczył w obronie Warszawy. W kwietniu 1940 aresztowany przez Niemców i osadzony w obozie koncentracyjnym[1].

Po wojnie wrócił do handlu, a w 1968 przeszedł na emeryturę. Zmarł w Łodzi i spoczywa na miejscowym cmentarzu[3].

Był żonaty z Janiną z Jurgielewiczów, dzieci: Kazimierz (ur. 1925), Irena (ur. 1926) i Wanda (ur. 1929)[3].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Polak (red.) 1991 ↓, s. 76.
  2. Zaborowski 1928 ↓, s. 29.
  3. a b c d Polak (red.) 1991 ↓, s. 77.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Kazimierz Kowalski (podoficer)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy