Kazimierz Okulicz


Kazimierz Okulicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kazimierz Okulicz (ur. 4 marca 1890 w Karolewie k. Kowna, zm. 2 lipca 1981 w Londynie) – polski dziennikarz i polityk okresu II RP, poseł na Sejm II kadencji w latach 1928–1930 i minister sprawiedliwości w rządach RP na uchodźstwie, wolnomularz[1].

Życiorys | edytuj kod

Po ukończeniu gimnazjum w Libawie studiował prawo na uczelniach w Rydze, Petersburgu i Wilnie (do 1925).

W wolnej Polsce zajął się dziennikarstwem: w latach 1922–1928 redagował "Gazetę Krajową" w Wilnie, później aż do wybuchu wojny "Kurier Wileński".

Sprawował mandat posła na Sejm II kadencji z listy BBWR wybrany w okręgu Lida (1928–1930).

Działał w licznych towarzystwach: m.in. w Polskiej Federacji Stowarzyszeń Przyjaciół Ligi Narodów. Zajmował się polityką wschodnią jako członek Instytutu Spraw Narodowościowych w Warszawie i Instytutu Naukowo-Badawczego Europy Wschodniej w Wilnie.

Od stycznia do maja 1954 minister sprawiedliwości w rządzie RP na uchodźstwie Jerzego Hryniewskiego.

Bibliografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Ludwik Hass, Ambicje, rachuby, rzeczywistość : wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905-1928, Warszawa 1984, s. 370.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Kazimierz Okulicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy