Kazimierz Szternal


Kazimierz Szternal w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kazimierz Szternal ps. „Zryw” (ur. 4 marca 1907 w Sękowej, zm. 6 maja 1981 w Chicago) – pułkownik Wojska Polskiego, szef sztabu pułku „Baszta”, powstaniec warszawski, cichociemny.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Po ukończeniu w 1931 roku Szkoły Podchorążych Piechoty służył w 16 pułku piechoty oraz w Centralnej Szkole Podoficerów KOP. We wrześniu 1939 był dowódcą kompanii przeciwpancernej w 135 pułku piechoty w rejonie Ossowa. Brał udział w bitwie pod Kockiem. Uciekł z niewoli niemieckiej. Przedostał się przez Węgry do Francji. Brał udział w bitwie o Narwik, jako dowódca kompanii w 2 półbrygadzie Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich.

Jesienią 1940 roku podjął ucieczkę jachtem z Francji do Gibraltaru. Ujęty i osadzony w ciężkim obozie internowanych Miranda del Ebro w Hiszpanii. Od 17 lutego 1943 r. w Wielkiej Brytanii.

Cichociemny | edytuj kod

Zgłosił się do służby w Kraju, przeszkolony w dywersji, zaprzysiężony na rotę AK, przydzielony do Oddziału VI (Specjalnego) Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzucony do okupowanej Polski w nocy z 30 kwietnia na 1 maja 1944 roku, w operacji lotniczej "Weller 16", na placówkę odbiorczą "Klosz", w rejonie Grójca. Razem z nim skoczyli: kpt. Franciszek Cieplik ps. Hatrak, por. Kazimierz Osuchowski ps. Rosomak, rtm. Jan Kanty Skrochowski ps. Ostroga. Po aklimatyzacji do realiów okupacyjnych 18 maja 1944 roku przydzielony jako oficer operacyjny oraz szef sztabu Zgrupowania Pułku Baszta.

Powstanie Warszawskie | edytuj kod

Od wybuchu powstania szef sztabu, od 25 września (do kapitulacji) krótko dowódca Zgrupowania Pułku Baszta. 1 sierpnia 1944 roku pułk liczył 2200 żołnierzy i był jedynym oddziałem w południowej Warszawie, w tak zwanej „niemieckiej dzielnicy mieszkaniowej”, który nie uległ rozsypce i utrzymał zajęty teren. Od 1 sierpnia 1944 roku aż do momentu kapitulacji 27 września 1944 roku – 44 oddziały Baszty walczyły w powstaniu warszawskim na Górnym Mokotowie i Dolnym Mokotowie (Sielce, Czerniaków, Sadyba).

27 września 1944 roku, wobec przewagi sił niemieckich, braku broni i amunicji podjął decyzję o kapitulacji dzielnicy Mokotów. Razem z mjr. Eugeniuszem Ladenbergerem uczestniczył w rozmowach nt. kapitulacji z niemieckim generałem SS i zbrodniarzem wojennym Erichem von dem Bach-Zelewskim. Odmówił podjęcia się misji przekonania KG AK do zakończenia Powstania.

Od pierwszej dekady października wraz z żołnierzami Pułku Baszta w niemieckiej niewoli, początkowo w obozie jenieckim Stalag X B Sandbostel, następnie w Oflagu VII A Murnau.

Po wojnie | edytuj kod

Od 22 czerwca 1945 r. w Wielkiej Brytanii. W 1946 r. ukończył ostatni VI Kurs Wyższej Szkoły Wojennej. W 1957 został awansowany do stopnia podpułkownika dyplomowanego piechoty[1]. 25 lipca 1970 r. awansowany do stopnia piłkownika.

W 1947 r. współzałożyciel Studium Polski Podziemnej, pracował w nim jako archiwista. W lutym 1951 r. wraz z żoną wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Osiadł w Chicago, gdzie działał czynnie wśród tamtejszej Polonii m.in. jako prezes okręgu Koła AK oraz działacz Kongresu Polonii Amerykańskiej.

Awanse | edytuj kod

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Lista oficerów Polskich Sił Zbrojnych według awansów dokonanych na uchodźstwie. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 2, Nr 4 z 30 czerwca 1969. 
  2. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 13, Nr 3 z 17 lipca 1965. 

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Kazimierz Szternal" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy