Kazimierz Wyszyński


Kazimierz Wyszyński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kazimierz Wyszyński (port. Casimiro Wyszynski; właściwie January Franciszek Wyszyński, herbu Grabie; imię zakonne Kazimierz od św. Józefa; ur. 19 sierpnia 1700 w Jeziorze Wielkiej, zm. 21 października 1755 w Balsamão, w Portugalii) – zakonnik, prezbiter, dwukrotny generał Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia NMP (marianów) oraz Czcigodny Sługa Boży Kościoła katolickiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

January Franciszek Wyszyński urodził się w 1700 w szlacheckiej rodzinie wielodzietnej, pieczętującej się herbem Grabie, jako syn Jana Kazimierza Wyszyńskiego i Jadwigi Rogali z Zawadzkich[1]. Miał siedmioro rodzeństwa (dwie siostry: Annę i Katarzynę oraz pięcioro braci: Antoniego, Andrzeja Jana, Józefa, Michała Gabriela Rafała i Jana)[1]. Warto dodać, że oprócz niego dwaj jego bracia poświęcili się również życiu konsekrowanemu: Andrzej Jan (późniejszy o. Walerian SP) został pijarem a Jan został lazarystą[1]. Jego stryj natomiast Józef Wyszyński (o. Paulin OP) został dominikaninem. Ród Wyszyńskich pochodził z Czech, przybyłych do Polski w XIII wieku, do ziemi sieradzkiej[2]. Rodzice jego od 1695 byli dziedzicami dwóch majątków Jeziora Wielka i Załęże Wielkie w pobliżu Grójca[1].

Kiedy miał dwa lata rodzina jego zmuszona była do opuszczenia swoich posiadłości w wyniku najazdu wojsk szwedzkich w wojnie północnej. Po tułaczce, wrócili oni do majątku w 1708. Następnie został wysłany wraz z bratem Janem do szkoły pijarów w Górze Kalwarii, gdzie rektorem był jego stryj Wacław od św. Franciszka Rogala Zawadzki[3], ale nie był pilnym uczniem, gdyż jak stwierdził to jego szkolny kolega Wojciech Magnuszewski, zamiast nauki czas pożytkował na praktyki pobożnościowe i modlitwy, m.in. codzienne msze święte, odmawianie litanii, różańca czy rozmyślania duchowe[4]. Po ukończeniu szkoły w Górze Kalwarii oddali go rodzice do szkoły pijarów w Warszawie[3]. W trakcie nauki na skutek surowości swojego ojca postanowił uciec i udać się na pielgrzymkę do Rzymu, jednak powiadomieni o tym rodzice, zawrócili go w odległości około 70 km od Warszawy i udaremnili jego dalsze plany[3]. Ojciec jego oddał go następnie do Kancelarii Grodzkiej w Warszawie, by tam pod kierunkiem wiceregenta przygotował się do zawodu prawnika[3]. Podczas tego pobytu uczynił on ślub, aby odbyć pielgrzymkę do grobu św. Jakuba, do hiszpańskiego Santiago de Composteli. Pomimo trudności jakie czynił mu jego ojciec, wyruszył on na tę pielgrzymkę i w październiku 1721 dotarł do Rzymu, skąd ruszył w dalszą podróż z grupą pielgrzymów. Podążając dalej, w pobliżu granicy francusko-hiszpańskiej zapadł na zdrowiu i na skutek decyzji lekarzy zawrócił do Rzymu. Tutaj zamieniono mu ślubowanie pielgrzymki na inne dzieła dobroczynne oraz nawiedzanie rzymskich kościołów. W 1723 pracował on czasowo w salinach morskich, będących pod zarządem Stolicy Apostolskiej, a następnie jako pomocnik u adwokatów, pomagając w przepisywaniu akt[5].

Kluczowym momentem w jego życiu, było przypadkowe spotkanie w drugiej połowie 1723, w Rzymie o. Joachima Kozłowskiego MIC, prokuratora Zakonu marianów. Dowiedział się on wtedy od niego, że jego brat Józef, porzucił służbę wojskową i wstąpiwszy do mariańskiego nowicjatu wyrządził Zakonowi wiele szkód. W odpowiedzi na to January Franciszek, dogłębnie poruszony odpowiedział mu:

Otóż ja chcę naprawić co mój brat zepsował, proszę Waszwci Dobrodzieja o habit[5].

18 listopada 1723 w kościele św. Stanisław Biskupa i Męczennika przywdział on biały habit mariański i otrzymał imię zakonne Kazimierz od św. Józefa[5]. Wkrótce po obłóczynach rozpoczął on (po powrocie do Polski) 19 marca 1724 roczny nowicjat w Puszczy Korabiewskiej (eremie), po ukończeniu którego złożył uroczyste śluby zakonne 19 marca 1725 na ręce przełożonego klasztoru o. Joachima Kozłowskiego MIC[6]. W Wielką Sobotę, 31 marca 1725 w Kościele św. Jana Chrzciciela w Warszawie, Kazimierz otrzymał tonsurę i cztery święcenia niższe (ostiariat, lektorat, egzorcystat oraz akolitat), a następnie 22 grudnia przyjął subdiakonat, a potem 16 marca 1726 diakonat. 20 kwietnia 1726 w tymże warszawskim Kościele został wyświęcony na kapłana przez biskupa Jana Joachima Tarły[6]. Po złożeniu profesji został mianowany lektorem teologii, a po święceniach kapłańskich wyznaczono go na mistrza nowicjatu (do końca 1730). W latach 1731-1734 przebywał w Rzymie, gdzie mieszkał w klasztorze Ara Coeli u franciszkanów[6].

Po powrocie do Polski pełnił wiele różnych funkcji zakonnych (m.in. wiceprzełożonego i ojca duchowego klasztoru w Puszczy Korabiewskiej, lektora teologii moralnej), a następnie 12 grudnia 1737 wybrany został na przełożonego generalnego Zakonu[7]. Funkcję tę pełnił do dnia 8 sierpnia 1741, kiedy to generałem został mianowany o. Bernard Ostrowski MIC, a on został przeorem klasztoru w Górze Kalwarii[7]. Podjął on w tym czasie starania o rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego założyciela marianów, o. Stanisława Papczyńskiego MIC oraz przyczynił się do wzrostu liczby powołań, poprzez werbowanie do zakonu obcokrajowców (m.in. Czechów)[8]. Na kapitule generalnej w Skórcu 19 czerwca 1747 został powtórnie wybrany generałem Zakonu marianów na lata 1747-1750[7]. W tym okresie z jego inicjatywy powstały nowe fundacje mariańskie w Raśnie na Polesiu, nowicjat w Mariampolu oraz klasztor w Berezdowie na Wołyniu[9]. Potem, w latach 1750-1753 był prokuratorem generalnym Zakonu w Rzymie[10]. Tam otrzymał wiadomość o możliwości podjęcia misji mariańskiej w Portugalii, do której przybył w październiku 1753 wraz z towarzyszącym mu o. Benonem Bujalskim MIC[11]. Następnie po przybyciu do klasztoru reformatów św. Piotra z Alkantary w Lizbonie, oblókł 25 marca 1754 pierwszego Portugalczyka w habit mariański João de Deus da Conceição oraz zorganizował 13 kwietnia 1755 klasztor na wzgórzu Balsamão[12]. W kilka miesięcy później, 21 października 1755 około godziny 3:00 zmarł w opinii świętości i tego samego dnia został pochowany początkowo pod podłogą kościoła Matki Bożej w Balsamão, w piasku, bez trumny[13]. W 1759 jego szczątki wydobyto z piasku i złożono w trumnie, gdzie były do 1955, kiedy to przeniesiono je do specjalnego miejsca ekspozycji w ścianie kościoła[13].

Pisma | edytuj kod

Ojciec Kazimierz Wyszyński pozostawił po sobie następujące główne pozycje piśmiennicze[14]:

Proces beatyfikacji | edytuj kod

Kilka lat po jego śmierci z inicjatywy Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia NMP został rozpoczęty proces beatyfikacyjny w Portugalii, a następnie w Polsce i Rzymie[16]. Proces ten został przerwany z powodu rozbiorów Polski w XVIII wieku oraz zamieszek politycznych w Portugalii, a następnie wznowiony w Rzymie, w 1953[17]. 14 października 1986 odbyła się sesja konsultorów historycznych w Rzymie, a w 1987 złożono tzw. positio, wymagane w dalszej procedurze beatyfikacyjnej[16]. 25 listopada 1988 Stolica Apostolska wydała dekret o ważności procesu informacyjnego i apostolskiego, po czym 21 marca 1989 odbyło się w Rzymie posiedzenie konsultorów teologicznych[16]. 7 listopada 1989 odbyło się posiedzenie kardynałów i biskupów Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, którzy zaakceptowali dokumentację procesu, po czym 21 grudnia tegoż roku papież Jan Paweł II podpisał dekret o heroiczności życia i cnót Sługi Bożego o. Kazimierza Wyszyńskiego[18][16]. Odtąd przysługuje mu tytuł Czcigodnego Sługi Bożego.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Jakimowicz 1986 ↓, s. 134.
  2. Jakimowicz 1986 ↓, s. 132-133.
  3. a b c d Jakimowicz 1986 ↓, s. 136.
  4. Makoś 2004 ↓, s. 2-3.
  5. a b c Jakimowicz 1986 ↓, s. 137.
  6. a b c Jakimowicz 1986 ↓, s. 138.
  7. a b c Jakimowicz 1986 ↓, s. 139.
  8. Jakimowicz 1986 ↓, s. 146.
  9. Jakimowicz 1986 ↓, s. 147-153.
  10. Jakimowicz 1986 ↓, s. 140.
  11. Jakimowicz 1986 ↓, s. 156-159.
  12. Jakimowicz 1986 ↓, s. 159-160.
  13. a b Jakimowicz 1986 ↓, s. 160.
  14. Jakimowicz 1986 ↓, s. 164-168.
  15. Odmawiajmy koronkę 10 cnót i naśladujmy Najświętszą Maryję Pannę. gloria.tv. [dostęp 2016-01-02].
  16. a b c d ~1755~ FRANCISZEK WYSZYŃSKI (KAZIMIERZ OF SAINT JOSEPH) (ang.). newsaints.faithweb.com. [dostęp 2019-10-22].
  17. Sługa Boży o. Kazimierz od św. Józefa Wyszyński. marianie.pl ↓.
  18. Ks. Zygmunt Proczek MIC: O. Kazimierz Wyszyński (1700-1755). adonai.pl. [dostęp 2016-01-02].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Kazimierz Wyszyński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy