Kevin Skinner (rugbysta)


Kevin Skinner (rugbysta) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kevin Skinner (ur. 24 listopada 1927 w Dunedin, zm. 20 lipca 2014 w Auckland) – nowozelandzki rugbysta występujący na pozycji filara młyna, reprezentant kraju oraz bokser, mistrz Nowej Zelandii w wadze ciężkiej, działacz sportowy.

Podczas nauki w St Kevin's College w Oamaru grał w szkolnej drużynie rugby, także jako kapitan[1]. W seniorskiej drużynie Pirates Football Club zadebiutował w wieku siedemnastu lat i grał w niej na pozycji wspieracza[1][2]. Został powołany do regionalnego zespołu Otago, z którym zdobył i bronił Ranfurly Shield, a ze względu na konkurencję ze strony Charlesa Willocksa i Lestera Harveya przeszedł do pierwszej linii młyna[3].

Znalazł się wówczas w orbicie zainteresowania selekcjonerów kadry – uczestniczył w spotkaniach reprezentacji Wyspy Południowej oraz sprawdzianach nowozelandzkiej reprezentacji, debiut w barwach All Blacks zaliczając podczas tournée do RPA w 1949 roku. W kolejnych latach stał się ostoją pierwszej linii młyna, w 1952 roku został także kapitanem zespołu, a karierę reprezentacyjną postanowił zakończyć w 1954 roku, by zająć się prowadzeniem sklepu spożywczego[1][4].

W 1956 roku przeprowadził się do Waiuku, gdzie grał dla lokalnego klubu Waiuku District RFC[5] oraz regionu Counties Manukau [1][6]. Gdy w meczach ze Springboks kontuzjowani zostali Mark Irwin i Francis McAtamney, został ściągnięty do kadry na dwa kończące serię testmecze, a jego postawa w tych spotkaniach dała Nowozelandczykom wygrane[1][7][8].

W reprezentacji kraju rozegrał łącznie sześćdziesiąt trzy spotkania, w tym dwadzieścia testmeczów[1][9], pobił tym samym długoletni rekord Maurice’a Brownlie w liczbie występów dla All Blacks[10].

W ramach utrzymywania formy uprawiał także boks, a pomimo sukcesów nie zdecydował się na przejście na zawodowstwo[11]. W 1946 roku został mistrzem regionu w wadze ciężkiej, rok później zdobył zaś mistrzostwo Nowej Zelandii[1]. Kolejnym rugbystą, który dokonał tego wyczynu, był Sonny Bill Williams sześćdziesiąt pięć lat później[12].

Zajmował się także pracą trenerską, był również działaczem – prezydentem New Zealand Barbarian Rugby Club[1][13].

Był jednym z inauguracyjnej dziesiątki przyjętej do Otago Rugby Hall of Fame[14].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h Kevin Skinner (ang.). stats.allblacks.com. [dostęp 2014-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-12)].
  2. All Blacks & Others (ang.). piratesrugby.co.nz @ web.archive.org. [dostęp 2014-07-21].
  3. All Blacks (ang.). orfu.co.nz. [dostęp 2014-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-13)].
  4. All Black legend Kevin Skinner dies (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2014-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-21)].
  5. About Us (ang.). waiukurugby.co.nz. [dostęp 2014-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-12)].
  6. About CMRFU (ang.). steelers.co.nz. [dostęp 2014-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-08-17)].
  7. All Black legend Kevin Skinner dies (ang.). tvnz.co.nz. [dostęp 2014-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-27)].
  8. Kevin Skinner played key role in scrum development (ang.). allblacks.com. [dostęp 2014-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-19)].
  9. Kevin Skinner (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2014-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-12)].
  10. The All Blacks' record breaker (ang.). espn.co.uk. [dostęp 2014-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-18)].
  11. Boxing clever (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2014-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-11)].
  12. Sonny Bill Williams meets his match in Skinner (ang.). stuff.co.nz. [dostęp 2014-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-13)].
  13. Past presidents (ang.). barbarianrugby.co.nz. [dostęp 2014-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-29)].
  14. Cavanagh leads inaugural inductees (ang.). odt.co.nz. [dostęp 2017-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-03)].
Na podstawie artykułu: "Kevin Skinner (rugbysta)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy